Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Φώτη ενημερώθηκα για το αποτέλεσμα της έρευνας. Πες στον Άϊζακ να μην ενεργήσει ακόμα-θα του πω εγώ πότε.
Τη Ζέτα και τα μάτια σου!
«Οι αποδείξεις είναι επαρκείς για να καταδικαστεί ο σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ για εγκλήματα πολέμου, είμαι βέβαιη», δήλωσε η πρώην ειδική εισαγγελέας για εγκλήματα πολέμου σε συνέντευξή της στις ελβετικές εφημερίδες Le Matin Dimanche και SonntagsZeitung.  Και παραιτήθηκε επειδή δεν τιμωρήθηκε από τους υπεύθυνους ο Μπασάρ αλ Άσαντ.
Για τα εγκλήματα ειρήνης του κάθε κράτους κυρία μου; Γιατί δεν παραιτηθήκατε τόσον καιρό γι αυτά;

«Οι αμερικανοί ηγέτες πρέπει να τιμούν τις θεμελιώδεις αξίες μας απορρίπτοντας ξεκάθαρα τις εκδηλώσεις μίσους, φανατισμού και τους ισχυρισμούς περί φυλετικής ανωτερότητας, που εναντιώνονται στο αμερικανικό ιδεώδες κατά το οποίο όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι», τόνισε ο Φρέιζερ στην ανακοίνωσή του με την οποία γνωστοποίησε την παραίτησή του.
Κανείς κύριε Φρέιζερ δεν διαφωνεί ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι. Για το μετά γίνεται όλη η φασαρία. Anyway, την απάντηση, πληρωμένη, την πήρατε από τον ίδιο τον Πρόεδρο: «Τώρα που θα έχει χρόνο ελεύιερο ο κύριος Φρέιζερ θα ασχοληθεί ίσως με τις ληστρικές τιμές των φαρμακων στην Αμερική.» (μιας και είστε γνώστης της υπόθεσης λόγω της θέσης που κατείχατε μέχρι τώρα: Διευθύνων Σύμβουλος της Μερκ).


Σε δηλώσεις του από την Καρταχένα της Κολομβίας, ο Μάικ Πενς υποστήριξε ότι η μετατροπή της Βενεζουέλας σε ένα «αποτυχημένο κράτος» θα μετέτρεπε τη χώρα αυτή σε μια απειλή για την ασφάλεια και την ευημερία ολόκληρου του δυτικού ημισφαιρίου και τον λαό της χώρας του.
Κύριε Πενς, σκεφτήκατε ποτέ ότι «αποτυχημένα» κράτη είναι όλα τα άλλα εκτός εκείνου που προσπαθεί να χτίσει ο Μαδούρο;

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Ευχαριστώ Φώτη!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Σταυρόπουλος
Όπως ξέρεις Φώτη όλα μου τα έργα έχουν το αμερικάνικο κοπιράιτ (της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσσου των ΗΠΑ). Ρώτησέ τους (το RFR είναι αρμόδιο γι αυτό) αν χρειάζέται να κάνω κοπιράιτ και στην Ελλάδα για τα ίδια έργα.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Φώτη προσπάθησα. Δεν θέλει να εκδοθεί. Μια βδομάδα με παιδεύει. Έχω αφήσει στη μέση όλα τα άλλα και ασχολούμαι μόνο μ’ αυτόν. Μα δε θέλει να εκδοθεί.
Προσπάθησα να τον φέρω σε εκδόσιμη μορφή, όμως όλα χαλάνε στη διαδρομή. Είναι ο όγκος του; Είναι τα υπόλοιπα που με πιέζουν; Είναι ο πανικός πως δε θα προλάβω; Όπως και νάναι, η επεξεργασία του σκαναρίσματός του κατάληξε να είναι απαγορευτική για μένα.
Λεπτομέρειες θα σου πω γι αυτά όταν σε δω.
Στα γράφω αυτά επειδή εσύ είσαι που επέμενες να θέλεις να τον δεις και αυτόν εκδομένον. Σήμερα αποφάσισα να παραιτηθώ. Και μένα με είχε και με κρατεί πάντοτε συνεπαρμένον , πίστεψέ με όμως, η προσπάθεια να τον συνεφέρω αποδείχτηκε Σισύφεια.
Τελικά θα κάνω μ’ αυτόν ό,τι έκανα και με την ΠΟΡΝΗ για παρόμοιους λόγους. Θα παραθέσω δηλαδή τα κομμάτια που έχω έτοιμα από τριετίας.
Λυπάμαι που σε στενοχωρώ. Γεια σου.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Φώτη
Οι δέκα πρώτοι τόμοι έτοιμοι. Εκατόν είκοσι βιβλία πάνω στο τραπέζι, τόνα πάνω στάλλο, σαν οβελίσκος πάνω από τον τάφο μου.
Οι δέκα επόμενοι, και τελευταίοι ελπίζω, ετοιμάζονται. Κι ύστερα πιά, έτσι έτοιμους και περιεκτικούς, θα βγω στο πάνω το κατάστρωμα του πλοίου μας και θα τους πετάξω στη θάλασσα. Κι αφού κανένας επιβάτης δεν διαβάζει, ας γίνουν τα βιβλία μου τροφή σκυλόψαρων. Αν και θα προτιμούσα μαρίδες νάτρεφαν ή ιππόκαμπους. 
Έχω σκαλώσει στον Ιερεμία. Ενώ είχα αποφασίσει να μη τον περιλάβω στα άπαντα, η Νανά με μάλωσε: τόσον κόπο έκανες να τόνε γράψεις-πώς τώρα τον πετάς; Ήρθαν στο νου μου οι ώρες που στο γκαζένιο τζάκι δίπλα τον μετάφραζα, με μέταλλα να συγκρούονται τριγύρω και με οπλές ρομπότ να ηχούν σαν μουσικό μοτίβο του νέου, αποιητικού μωρού που αμντρωνόταν, και, από άλλο δρόμο ερχόμενος, συμφώνησα με της Νανάς την απλοϊκή σκέψη. Μα ο Ιερεμίας απαιτεί να μπει στον κομπιούτερ μου περνώντας από σκάνινγκ. Η Νανά με βόηθησε σ’ αυτό. Όμως το σκάνινγκ φέρνει στην οθόνη σου όχι ότι ακριβώς βλέπει, αλλά, εν πολλοίς ότι του κετέβει. Κι άντε τώρα να διορθώσεις εκατό σελίδες πράμα. Τουλάχιστον διασκεδάζω με τις αντιδράσεις της Νανάς καθώς μου υπαγορεύει το σωστό κείμενο, δηλαδή με τα επιφωνήματα έκπληξης και με τα σχόλιά της κάθε φορά που ο θεός απειλεί, ή απαριθμεί τις λεπτομέρειες της εκδίκησής που σχεδιάζει για τους λαούς ή τους ανθρώπους που τον εγκαταλείψανε. Όπως: «τι πράμα ειν’ τούτο;… θεός ειν’ αυτός;… όχι που δεν θα τόκανε κι αυτό…»
Η σύντροφός μου το σκοπό της-πρόθυμη να μου κρατάει αναμμένο τον δαυλό της αναπαραγωγικής διαδικασίας και, εμένα, ένα ερείπιο, εμένα, που
Αν μα μεγάλη έβρισκα λάμα, της ανθρωπότης
πέρα για πέρα θα 'κοβα τον άπονο λαιμό της,
να εξακολουθεί να αρέσκεται να πυροβολώ την αγάπη της για μένα με ατέρμονα αναγεννώμενες συμπαντικές εκρήξεις.
Παιδί ήταν πες όταν τη γνώρισα. Τότε ούτε σαν σκέψη επερνούσε απ’ το μυαλό της άλλο απ’ τη χαρά. Με τα χρόνια άλλαξε. Τότε είχε πρόσωπο τριανταφυλλένιο κι ένα στόμα καλογραμμένο και με χείλη τρυφερά, με προς τα πάνω πάντα τις γωνιές τους. Τώρα, το μέρος το δεξί του στόματος, καθώς αυτή μιλάει ή σκέπτεται, μια κλίση έχει πάρει προς τα κάτω, μικρή αλλ’αρκετή σε κάποιονε να καταλάβει ότι αυτό ακολουθεί τη μέσα της καταρρέουσα ζωή, που ασυμβίβαστη είναι με ό,τι είδε, άκουσε, κι ένιωσε πως υπάρχει γύρω της, με το οποίο κι έπρεπε να ζήσει. Και για την κατάντια της αυτή λίγο κι εγώ πως έχω ένα μερίδιο υπολογίζω.
Μέσα σ’ όλα, η κυρία Δάφνη, που για χρόνια τηρούσε απέναντί μου μια παγερή ουδετερότητα αν όχι ένα καλυμμένο μίσος, ξάφνω, είναι ένας μήνας τώρα, μου δείχνει μια φροντίδα, έναν σεβασμό, μιαν αγάπη θα έλεγα.  Καλόδεχτη. Δεν είναι άσχημη μια τέτια μεταστροφή όταν όλα τραβάνε στο χειρότερο.
Γεια σου. Με περιμένουν άλλοι δέκα τόμοι. Το ολιγότερο. (Ώσπου να τελειώσω, αν παίρνεις και δεν απαντάω και λες τι διάολο, κλειστό τόχει το τηλέφωνο, μην αναρωτιέσαι Φώτη, ναι, κλειστό τόχω.)