Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ


Δυο φίλοι κάθονται σε μια πλατεία και παρακολουθούν έναν μετανάστη που τη σκουπίζει. 

A
Κοίτα φίλε μου τι κάνει η φτώχεια. Ήρθε από ποιος ξέρει πού για να καθαρίσει την πλατεία αυτή και να πάρει λίγα ευρώ για να ζήσει.

Β
Δεν το κάνει η φτώχεια-τα λεφτά το κάνουν. Αν δεν υπήρχαν τα λεφτά που πρέπει να τα κερδίσει, δεν θα έφευγε από την πατρίδα του ο ξένος αυτός.

A
Εννοείται. Μα καθώς τα λεφτά δεν γίνεται παρά να υπάρχουν, το θεωρώ δεδομένο και με βάση την ύπαρξή τους μιλάω.

Β
Νομίζεις ότι δε γίνεται να μην υπάρχουν τα
λεφτά;

A
Όχι νομίζω, είμαι σίγουρος. Έχεις μήπως άλλη γνώμη;

Β
Και βέβαια. Είμαι σίγουρος πως κάποτε τα λεφτά θα πάψουν να υπάρχουν. Και αυτή θα είναι η αρχή της ευτυχίας του ανθρώπου.

A
Πώς θα γίνει αυτό; Δεν θα πουλάμε; Δεν θα αγοράζουμε; Θα έρθουμε στην ανταλλαγή προϊόντων, δηλαδή εκεί από όπου ξεκινήσαμε;

Β
Ακριβώς. Αλλά τώρα πια οργανωμένα και ανεπίστρεπτα. Επιστημονικά. Κι όχι μόνο τα λεφτά θα καταργηθούν, αλλά και πολλές από τις αναγκαίες σήμερα υπηρεσίες. Όπως ας πούμε τα υπουργεία Δικαιοσύνης, Δημόσιας Τάξης, Εξωτερικών. Θα μείνουν μερικά απαραίτητα όργανα που δεν θα θυμίζουν καν υπουργεία.

A
Πολύ προχώρησες. Καταργείς το κράτος έτσι.

Β
Αυτό πρώτα πρώτα. Όλη η γη τότε θα είναι μια κοινότητα, όχι ένα κράτος.

A
Και αυτή η κοινότητα δεν θα έχει δικαιοσύνη; Δεν θα έχει Δημόσια Τάξη; Άγγελοι θα ζουν τότε πάνω στη γη και όχι άνθρωποι;

Β
Θα μπορούσα να το πω κι έτσι. Σ' ευχαριστώ που μου το υπέδειξες.

A
Μα πώς;..

Β
Επειδή όλα αυτά δεν θα χρειάζονται. Δεν θα
υπάρχουν τότε κλέφτες, ψεύτες, δολοφόνοι.

A
Δεν μου τα λες καλά, Πώς οι άνθρωποι δεν θα κλέβουν;

Β
Δεν θα κλέβουν γιατί δε θα υπάρχει λόγος να κλέψουν. Κλέβουν οι άνθρωποι για να αποκτήσουν κάτι που δεν έχουν. Τότε θα έχουν ό,τι θέλουν.
A
Είσαι σίγουρος πως μιλάμε για τη γη;

Β
Βεβαίως για τη γη μιλάμε.

A
Όμως εγώ επιμένω πως ίσως βρεθεί κάποιος
που να θέλει να κλέψει.

Β
Τέτοιος άνθρωπος δε θα υπάρχει στην κοινωνία
εκείνη. Θα ήταν σαν σήμερα να πήγαινε κάποιος στο
σπίτι του άλλου για να του κλέψει τον αέρα
που αυτός αναπνέει.

A
Κατάλαβα. Όμως στάσου, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και πρώτα, πότε θα γίνει αυτό το πράγμα.

Β
Δεν έχω ιδέα. Θα χρειαστούνε εκατό χρόνια; Δύο χιλιάδες χρόνια; Δέκα χιλιάδες χρόνια; Δεν μπορώ να το πω. Για να το πω αλλιώς: όταν οι άνθρωποι βάλουν μυαλό.

A
Ας περιοριστούμε λοιπόν στο τι θα είναι αυτό το πράγμα, όταν γίνει.

Β
Κατ' ανάγκην, αν θέλεις πράγματι να μάθεις. Ή δεν έχεις όρεξη να μάθεις;

A
Δε νομίζω να σου έδειξα πως δε θέλω να μάθω. Αντίθετα μου έχεις κεντρίσει το ενδιαφέρον. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Θέλεις να μου λες εσύ και όπου έχω απορία να σε σταματώ ή καλλίτερο το βρίσκεις να σε ρωτάω εγώ και συ να απαντάς;

Β
To δεύτερο είναι καλλίτερο, αρκεί να μου αφήνεις χρόνο για την απάντηση.

A
Και βέβαια θα σου αφήνω. Καταλαβαίνω εξάλλου ότι θα έχεις πολλή δουλειά να κάνεις για να μου εξηγήσεις τα ανεξήγητα κι έτσι θα σεβαστώ την προσπάθειά σου.

Β
Σ' ευχαριστώ, αν και το πράγμα είναι πολύ απλό. Όμως ίσως έχεις δίκιο, τα απλούστερα πράγματα μπορεί να είναι και πιο δύσκολο να εξηγηθούν.

A
Λοιπόν, αφού συμφωνήσαμε, ας αρχίσω με μια ερώτηση βασική και απαραίτητη για ν' αρχίσει η κουβέντα. Και είναι αυτή: πώς θα προμηθεύονται τα αγαθά και πώς θα έχουν τις υπηρεσίες που τους είναι απαραίτητες οι άνθρωποι, αν όχι αγοράζοντάς τα;

Β
Ό,τι οι άνθρωποι χρειάζονται, θα πηγαίνουν απλά να το προμηθεύονται από το πλησιέστερο ειδικό κατάστημα. Τέτοια καταστήματα θα υπάρχουν όπου υπάρχουν άνθρωποι στη γη. Ας πούμε θέλει να προμηθευτεί ένα κρεβάτι κάποιος άνθρωπος; Θα πηγαίνει να το παίρνει. Έτσι απλά.

A
Χωρίς λεφτά;

Β
Είπαμε, λεφτά δεν θα υπάρχουν.

A
Ποιος θα φροντίζει να είναι εκεί το κρεβάτι;

Β
Θα υπάρχουν άνθρωποι που αυτή θα είναι η δουλειά τους. Οι επιπλοποιοί. Θα ξέρουν ποια είναι η ανάγκη της κοινότητας ή της πόλης τους σε κάθε είδος της δουλειάς τους, και θα το κατασκευάζουν.
  
A
Και έτσι θα πηγαίνει να παίρνει ένα κρεβάτι όποιος θέλει;

Β
Έτσι. Και έτσι θα παίρνει και ό,τι άλλο του χρειάζεται. Από ένα μολύβι για να γράφει, μέχρι ένα αυτοκίνητο.

A
Και θα παίρνει όσα κρεβάτια θέλει κανείς;

Β
Όσα του χρειάζονται. Δηλαδή ένα. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να κοιμάται σε δυο κρεβάτια-τι λες;

A
Όχι, αλλά μπορεί κάποιος να θέλει να πάρει πέντε κρεβάτια ή πέντε αυτοκίνητα. Θα μπορεί;

Β
Δεν θα βρεθεί κανένας τέτοιος. Γιατί κάποιος να γεμίσει το σπίτι κρεβάτια και να μην έχει τόπο να κουνηθεί; Και τι να τα κάνει πέντε αυτοκίνητα αφού ένα μόνο του χρειάζεται για τη δουλειά ή για τη διασκέδασή του και αφού θα το έχει αμέσως;

A
Ας πούμε ότι του χάλασε το αυτοκίνητο. Τι θα γίνει τότε;

Β
Θα πάει να πάρει αμέσως ένα άλλο ώσπου να επισκευαστεί το δικό του.

A
Μπορεί κάποιος να θέλει να έχει καλλίτερο αυτοκίνητο. Θα μπορεί να πάρει;

Β
Αν η δυνατότητα της κοινότητας θα μπορεί να του ικανοποιήσει μια τέτοια επιθυμία, να διαλέγει δηλαδή μεταξύ περισσότερων από ένα είδος αυτοκινήτου, τότε φυσικά θα του αλλάξει το αυτοκίνητο με ένα καλλίτερο. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι πρώτα θα έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες όλων των επί γης ανθρώπων για ένα αυτοκίνητο. 
Έγινε κατανοητό αυτό ή δεν το είπα καλά;

A
Πολύ καλά μάλιστα. Ανατριχιαστικά καλά. Αν κατάλαβα καλά θα υπάρχει ένα είδος αυτοκινήτου.

Β 
Μπορεί ένα, μπορεί εκατό είδη. Όμως όλα θα είναι ίδιας δυναμικότητας και ίδιας δυνατότητας χρήσης.

A
Και το λες τόσο απλά; Πού είναι η ποικιλία που δίνει ομορφιά και ίσως αξία στη ζωή;

Β
Η ποικιλία θα υπάρχει όπου είναι δυνατή, και όχι για να υπηρετήσουν την απαίτηση για ποικιλία λίγοι άνθρωποι όπως σήμερα.  
Οι άνθρωποι θα είναι ευτυχισμένοι τότε και δεν είναι το δεύτερο ή το τρίτο αυτοκίνητο που θα τους κάνει ευτυχισμένους.

Α
Κι αν κάποιος θέλει να τρέξει με εκατόν ογδόντα χιλιόμετρα θα μπορεί με το αυτοκίνητο που θα έχει;

Β
Όποιος θέλει να τρέξει με το αυτοκίνητο πολλά χιλιόμετρα την ώρα, θα υπάρχουν πίστες ειδικές και ειδικά αυτοκίνητα για όλους, και ναι, θα μπορεί να το κάνει. Οι μεγάλες ταχύτητες θα είναι ένα χόμπι τότε, που θα μπορεί να το ικανοποιήσει κάποιος οποτεδήποτε θελήσει.
Όλοι όμως, στη δουλειά και στη διασκέδαση θα πηγαίνουν με όσα χιλιόμετρα παρέχουν ασφάλεια.

A
Μάλιστα. Και πόσες ώρες θα δουλεύει ο άνθρωπος τότε; 

Β
Όλοι θα εργάζονται ίδιες ή ισοδύναμες ώρες την ημέρα Πόσες θα είναι οι ώρες αυτές δεν ξέρω, σίγουρα όμως πολύ λιγότερες από το σημερινό οχτάωρο. Και η αύξηση ή η ελάττωση των ωρών εργασίας των τότε ανθρώπων, θα γίνεται με τη θέληση των ίδιων των εργαζόμενων, δηλαδή όλων των ανθρώπων της παγκόσμιας ή της τοπικής κοινότητας.

A
Ίδιες ώρες θα εργάζεται ο ανθρακωρύχος και ίδιες ο εργαζόμενος σε ένα κατάστημα όπου η δουλειά του είναι ευκολότερη; Και αυτό θα είναι δικαιοσύνη; Ή μήπως δεν θα υπάρχουν ανθρακωρύχοι τότε;

Β
Μπορείς αν θέλεις να γίνεσαι ειρωνικός ή ακόμα και σαρκαστικός. Όμως όταν παίρνεις απαντήσεις που καταρρίπτουν την ανάγκη να φέρεσαι ειρωνικά δεν θα αιστανθείς άσχημα; Εμένα αυτό δε με ενοχλεί, οι απαντήσεις θα δίνονται στις ερωτήσεις σου έτσι ή αλλιώς. Λοιπόν, σωστή η απορία σου. Και να τι εννοώ. Ο απασχολούμενος σε ανθρακωρυχείο, θα εργάζεται πολύ λιγότερες ώρες την εβδομάδα από όσες εκείνοι που κάνουν ευκολότερες δουλειές, και θα παύει να εργάζεται πολύ νωρίτερα στη ζωή του από όσο οι άλλοι. Αυτό θα γίνεται με υπολογισμούς ειδικών στο θέμα. Έτσι όλοι οι άνθρωποι θα έχουν από τη δουλειά τους ίδια επίπτωση στη υγεία και στην ζωή τους.

A
Ποιος θα τα καθορίζει όλα αυτά;

Β
Μία Επιτροπή τοπικής ή μεγαλύτερης περιοχής. 
Αυτή όμως σε λίγες περιπτώσεις θα έχει λόγο να επεμβαίνει, γιατί οι άνθρωποι από το σχολείο τους θα ξέρουν τα βασικά της κάθε δουλειάς. Θα είναι λοιπόν ρουτίνα γι αυτούς οι κανόνες της κάθε δουλειάς και αυτό, μαζί με την ικανότητά τους να λύνουν προβλήματα, πολύ λίγες επεμβάσεις θα αφήνουν για την κάθε Επιτροπή. Γιατί δεν θα έχουν κέρδος κανένα από τη μη λύση από τους ίδιους, του κάθε αναφυόμενου προβλήματος.

A
Και κάποιος που βαριέται να δουλεύει και τεμπελιάζει;  

Β
Φίλε μου, αν στο σπίτι σου πρέπει να γίνει μια δουλειά και αναλάβεις να την κάνεις εσύ και η γυναίκα σου, θα έχει να κερδίσει κάτι η γυναίκα σου αν σε κοροϊδεύει και δεν δουλεύει; Όχι. Θα καταφέρει να πάει πίσω η ίδια της-η ίδια σας η δουλειά. To ίδιο και τότε. Αν κάποιος δεν δουλεύει, θα ξέρει ότι θα πάει πίσω η κοινή δουλειά και αυτό θα είναι άσχημο για όλους, άραγε και για τον ίδιο. Διαφορές βέβαια λόγω ιδιοσυγκρασίας θα υπάρχουν και θα λαμβάνονται υπ’ όψιν μάλιστα, πριν από την τοποθέτηση κάποιου σε δουλειά.

A
Όλα θα είναι κοινά δηλαδή.

Β
Φυσικά. Όλοι θα δουλεύουν το ίδιο και όλοι θα έχουν 
όλα. Ισότητα.

A
Και τώρα που μίλησες για σπίτι, το σπίτι θα το χορηγεί η κοινότητα σε καθέναν- έτσι δεν είναι;

Β 
Ναι. 

A
Και αν θέλω εγώ να φτιάξω μόνος μου ένα σπίτι δεν θα μπορώ;

Β
Ας το δούμε το θέμα. Μόνος του κανείς μπορεί να χτίσει σπίτι;

A
Να πάρει και μερικούς φίλους και να χτίσει ένα σπίτι να μένει.

Β
Αν αυτό το κάνει στις ελεύθερες ώρες του, θα μπορεί να το κάνει, γιατί θα διαθέτει όπου θέλει τις ελεύθερες ώρες του. Θα συνεχίσω όμως να σε ρωτώ. Ποιοι θα βοηθήσουν τον άνθρωπο αυτόν να φτιάξει το σπίτι του;

A
Οι γείτονες, οι συγγενείς… Και ύστερα θα τους βοηθήσει αυτός να χτίσουν το δικό τους.

B
Τώρα περιγράφεις ακριβώς αυτό που θα γίνεται από την κοινότητα. Και η κοινότητα αυτό κάνει. Ειδικοί χτίζουν σπίτια ο ένας βοηθώντας τον άλλο. Τι περισσότερο θα κάνει αυτός που θέλει να το χτίσει με φίλους; Φίλοι θα του το χτίσουν έτσι κι αλλιώς και αυτός θα βοηθήσει φίλους να χτίσουν το δικό τους. Μια φιλική κοινότητα θα είναι όλοι.

A
Έχεις δίκιο. Όμως αν κάποιος θέλει να έχει κι ένα δεύτερο σπίτι;

Β
Αν μπορεί να έχει καθένας ένα δεύτερο σπίτι, τότε όλοι θα έχουν και θα έχει και αυτός που θέλει όπως λες να χτίσει και ένα δεύτερο μόνος του. Οπότε δεν θα χρειάζεται να το χτίσει μόνος του αφού, όπως σε όλους, θα έχει δοθεί και σ' αυτόν ένα δεύτερο σπίτι. Κατανοητό;

A
Κατανοητό, αλλά θα επιμείνω. Κάποιος θέλει να έχει πέντε σπίτια για να μπορεί να πηγαίνει σε όποιο θέλει. Θα μπορεί;

Β
Κι εγώ θα σου ξαναπώ ότι δεν θα βρεθεί άνθρωπος που να έχει κάποια τέτοιαν απαίτηση. Όμως έστω, για τη συζήτηση ας υποθέσουμε πως υπάρχει ένας τέτοιος. Ένας δηλαδή ανάστροφος επαναστάτης. Που επαναστατεί για να γυρίσει τον κόσμο πίσω.

A
Πες το έτσι. Όμως το πράγμα έτσι σου το θέτω. Τι θα κάνει η κοινότητα τότε; Θα κλείσει τον άνθρωπο στη φυλακή; Ή μήπως θα τονε πάει σε δικαστήριο; Και πώς, αφού δεν υπάρχουν δικαστήρια και φυλακές στην τότε κοινωνία;

Β
Και βέβαια δεν θα υπάρχουν. Λοιπόν να τι θα κάνει η κοινότητα: Θα του πει αυτού του ανθρώπου ότι μπορεί να έχει όσα σπίτια θέλει, αφού θα τα φτιάξει μόνος του-θα του πει: «Φίλε μου, μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα μπορώ να σου διαθέσω μια μεγάλη έκταση για να χτίσεις όσα σπίτια θέλεις. είναι ένας τόπος ακατοίκητος και εκεί μπορείς να πας αν θέλεις να φτιάξεις τα σπίτια σου. Κανείς δε θα σε εμποδίσει. Θα φτιάξεις όσα σπίτια μπορείς και όσα θέλεις».
Όμως να φτιάξεις μόνος σου ένα σπίτι μόνον-και πόσο μάλλον πέντε σπίτια που ζητάει ο φίλος μας-,  προϋποθέτει πολλήν εργασία και χρήση πολλών υλικών πριν, κάτι που κανένας δεν μπορεί μόνος του να έχει. Έτσι δεν είναι; Καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι αδύνατο. Και τότε θα καταλάβει ο "επαναστάτης" σου ότι ζητάει κάτι αδύνατο.
Αν πάλι μπορέσει και μόνος του χτίσει τα σπίτια, τότε η κοινότητα θα τον παρακαλέσει να της πει πώς τα κατάφερε, ώστε κι αυτή να φτιάχνει ευκολότερα τα δικά της σπίτια και μάλιστα να μάθει τους ανθρώπους πώς να φτιάχνουν μόνοι τους σπίτια. Και ο άνθρωπος αυτός, αν υπάρξει κάποιος τέτοιος, θα ανακηρυχτεί ευεργέτης της ανθρωπότητας.
A
Και φυλακές δεν θα υπάρχουν;
Β
Αυτό το είπαμε. Στις φυλακές μπαίνουν εκείνοι που κλέβουν , σκοτώνουν η κάνουν κάποια άλλη αξιόποινη πράξη. Τότε όμως δε θα υπάρχουν αξιόποινες πράξεις, αφού ούτε κλοπές θα γίνονται ούτε φόνοι, γιατί και τα δύο σήμερα γίνονται όταν κάποιος θέλει γα πάρει κάτι από κάποιον που το έχει, ενώ αυτός δεν το έχει. Και τότε, όπως είπαμε, θα τα έχει όλα κάθε άνθρωπος.

A
Κοσμήματα δεν θα υπάρχουν τότε;

Β
Θα υπάρχουν-γιατί όχι;

A
Και δεν θα θέλει κάποιος να πάρει ένα κόσμημα από κάποιον άλλο, ας πούμε μια γυναίκα να έχει το κόσμημα που έχει μια άλλη;

Β
Όπως όλα τα πράγματα, και τα κοσμήματα τότε θα υπάρχουν για όλους και για όλες. Αν δεν επαρκούν τα υπάρχοντα υλικά ώστε να έχουν όλες οι κυρίες τα κοσμήματα που επιθυμούν, τότε τα κοσμήματα αυτά θα υπάρχουν στο γραφείο της γειτονιάς ή της πόλης κλπ, και  όποια κυρία θέλει να τα φορέσει θα πηγαίνει να τα παίρνει. Ύστερα από τη χρήση τους θα τα επιστρέφει, για να τα βάλει όποια άλλη κυρία θελήσει.

A
Εγκλήματα όμως γίνονται για την γυναίκα. Κάποιος θα θέλει μια γυναίκα που την έχει παντρευτεί ένας άλλος. Τι θα γίνει σε αυτές τις περιπτώσεις;

Β
Μα φίλε μου ποιος σου είπε πως θα υπάρχει γάμος στην τότε κοινωνία;
Ο έρωτας θα είναι κοινός όπως όλα.

A
Κοινοκτημοσύνη των γυναικών;

Β
Κοινότητα αντρών και γυναικών.

A
Και τα παιδιά; Κοινά κι αυτά;

Β
Βεβαίως.

A
Δηλαδή θα κάνω εγώ ένα παιδί και θα το παίρνει άλλος;

Β
Πώς τα λες έτσι φίλε μου… μα βέβαια δεν μπορείς να τα πεις αλλιώς-με την σημερινή κατάσταση, έτσι θα τα έβλεπε οποιοσδήποτε και τα τότε πράγματα.

A
Δηλαδή δεν είναι έτσι αλλά εγώ τα βλέπω έτσι; Κάθε άντρας θα κάνει έρωτα με όποια γυναίκα θέλει και κάθε γυναίκα με όποιον άντρα θέλει ναι ή όχι; Τα παιδιά τα δικά μου θα ζουν με κάποιον άλλο ή όχι;

Β
Και βέβαια. Έτσι είναι.

Α
Και αυτό είναι καλό; Και αυτό είναι πρόοδος;

Β
Και βέβαια είναι.

A
Πώς; Με ποιον τρόπο; Πες μου.

Β
Μα δεν με αφήνεις με τις συνεχείς ερωτήσεις σου.

A
Ορίστε, σε ακούω.

Β
Ευτυχώς. Λοιπόν, πρώτα ας κοιτάξουμε το θέμα των γυναικών-αντρών. Γάμος όπως σου είπα δεν θα υπάρχει. Κάθε γυναίκα μετά τη δουλειά της θα πηγαίνει σε ένα σπίτι που θα είναι ορισμένο γι αυτήν για την περίοδο εκείνη. Εκεί θα πηγαίνει να μείνει μετά τη δουλειά του και ένας άντρας, που και γι αυτόν το σπίτι θα έχει όπως και για την κάθε γυναίκα οριστεί. Και εκεί οι δυο τους θα ζουν σαν αντρόγυνο για την ορισμένη περίοδο εκείνη. Ερωτήσεις μέχρις εδώ;

A
Πολλές. Ποιος θα ορίζει σε ποιο σπίτι θα πηγαίνει κάθε γυναίκα και κάθε άντρας;

Β
Η τοπική Επιτροπή βάσει μόνον του καταλόγου των μελών της. Στην ουσία το πράγμα θα γίνεται αυτόματα, μιας και θα μπορεί καθένας και κάθε μία να βλέπουν τον κατάλογο.

A
Πόσο θα κρατάει το διάστημα που θα ζουν μαζί δυο μέλη, ο ίδιος άντρας και η ίδια γυναίκα;

Β
Αυτό θα ποικίλλει, εξαρτώμενο από διάφορες συνθήκες κάθε φορά. Θέλεις να υποθέσω; Από μία έως δέκα ημέρες.

A
Και αν δεν αρέσει ο άντρας στη γυναίκα; Και αν δεν αρέσει η γυναίκα στον άντρα;

Β
Γιατί να μην της-ή του αρέσει;

Α
Γιατί δεν είναι όμορφη ας πούμε.

B
Εδώ έφτασες στο καίριο σημείο της υπόθεσης, που είναι το θέμα της ζωής-στον έρωτα. Με ένα λόγο θα σου έλεγα μόνο πως τότε, όλοι οι άντρες και όλες οι γυναίκες θα είναι όμορφοι και όμορφες. Επειδή ξέρω όμως ότι θα με ρωτήσεις  πώς θα είναι αυτό δυνατό, θα σου το πω με όσο καλλίτερο τρόπο μπορώ ώστε να γίνει κατανοητό. 
Θα σου έχει τύχει να δεις κάποια γυναίκα πανέμορφη, που όμως και αν σε πλήρωναν δεν θα ήθελες να κάνεις έρωτα μαζί της. Και θα σου έχει τύχει να συναντήσεις και γυναίκες που ενώ είναι άσχημες, εντούτοις θα ήθελες να πάς στο κρεβάτι μαζί τους. Μην βιαστείς να μου πεις όχι, γιατί να τι θα σου πω κατόπιν. Μία γυναίκα με κακή ψυχή, μια γυναίκα εγωίστρια, υπερόπτις, φωνακλού, κακότροπη, έστω και αν το σώμα της διαθέτει τις καλλίτερες αναλογίες, θα σου άρεσε; Όχι βέβαια. Ενώ αντίθετα, μια γυναίκα που έχει όλες τις ψυχικές χάρες, όσο και αν το σώμα της είναι «κακοφτιαγμένο», θα ήτανε για σένα καλή για να κάνεις έρωτα μαζί της. Χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα αν και δεν μπορεί κανείς να παίρνει παραδείγματα για κείνον τον κόσμο από αυτόν εδώ, επειδή εκεί τα εδώ δεν θα ισχύουν ούτε σαν παραδείγματα. Μα θέλω με το παράδειγμά μου αυτό να σου δείξω το πεδίο πάνω στο οποίο θα βασίσω την απάντησή μου στο ερώτημά σου.
Τότε λοιπόν, όλες oι γυναίκες θα είναι όμορφες, γιατί όλες οι γυναίκες θα είναι η προσωποποίηση του Καλού, όπως εξάλλου και οι άντρες.
Τότε δεν θα μετράει καθόλου η –σχετική όπως σου έδειξα πιο πάνω- ομορφιά του κορμιού, αλλά η ομορφιά της ψυχής, που θα είναι ίδια σε όλους και σε όλες. Ούτε θα υπάρχουν οι υπολογισμοί, οι υποκρισίες, οι κρυψίνοιες, το συμφέρον τέλος, που μολύνουν κάθε επαφή στον κόσμο μας ετούτο. Ούτε θα υπάρχουν οι άλυτες καθημερινές ανάγκες, τα προβλήματα, η κόπωση, το κλάμα, η στενοχώρια, που όλα αυτά κάνουν πολλές φορές τον έρωτα μιαν αναγκαία αγγαρεία. Τότε οι γυναίκες θα είναι όμορφες χωρίς να προσπαθούν καθόλου γι αυτό, και επιπλέον χωρίς το άγχος της σημερινής κοινωνίας.
Αυτά σαν μια μικρή ιδέα του πώς θα είναι τότε η γυναίκα.
Η γυναίκα θα είναι επιθυμητή επειδή είναι γυναίκα, όχι επειδή είναι "όμορφη", γιατί η ομορφιά τότε θα έχει βρει το αντικείμενό της και σ' αυτό κανέναν ρόλο δεν θα έχουν οι όποιες καμπύλες του σώματος των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι θα είναι ωραίοι πραγματικά, από μιαν εσωτερική ωραιότητα που θα λάμπει στα μάτια τους και θα οδηγεί αυτόματα τους ανθρώπους στην ίδια ωραία συμπεριφορά, και που θα κάνει την ομορφιά του κορμιού όλως ασήμαντη μπροστά της. Τότε θα βλέπει ο άντρας τη γυναίκα στα μάτια και δεν θα χορταίνει να τα κοιτάζει μιας και μέσα τους θα βλέπει το Καλό, το Αιώνιο, το Αγαθό. Ομορφιά τότε θα είναι η Φύση. Και η Φύση θα είναι η Ομορφιά. Ο έρωτας λοιπόν άντρα γυναίκας θα είναι πάντοτε ωραίος όσο ποτέ δεν υπήρξε μέχρι σήμερα, Αλλιώς δεν έχω πώς να σου το πω.

A
Ποικιλία λοιπόν εραστών και εραστριών.

Β
Ακριβώς. Και είχες φοβηθεί πιο πριν πως δε θα υπάρχει ποικιλία στη ζωή των τότε κατοίκων της γης. Τώρα φαντάζομαι θα έλειψαν και γι αυτή την περίπτωση οι φόβοι σου εκείνοι.

A
Ας πούμε πως έτσι θα είναι με τις γυναίκες. Τα παιδιά όμως; Τα παιδιά που θα γεννιούνται από τις ενώσεις αυτές;… 

Β
Τα παιδιά θα είναι παιδιά όλων αγαπητέ μου. Όλων!

Α
Μα…

Β
Άσε με να συνεχίσω και όταν τελειώσω με ρωτάς. Τα παιδιά, από τη στιγμή που θα γεννηθούν θα ανήκουν σε όλους, στην κοινότητα, στην ανθρωπότητα. Ειδικοί θα τα φροντίζουν ώσπου να μεγαλώσουν. 
Δεν θα έχουν καμία άμεση σχέση με τον πατέρα τους ή με την μητέρα τους.
Τυχαία μόνο μπορεί να συνυπάρξουν κάπου. Προλαβαίνω την ερώτησή σου: ποιος θα αγαπάει τα παιδιά μου και θα τα φροντίζει τόσο καλά όσο θα τα φρόντιζα εγώ; Σου απαντώ λοιπόν πως αυτό θα το φροντίζουν όλοι μαζί και για κάθε παιδί.
Η αγάπη για τα παιδιά από τους άλλους, που σήμερα εξαντλείται στο δόσιμο ενός δώρου σ' αυτά ή στο χάιδεμα του κεφαλιού τους με ένα "να σας ζήσει!" στους γονείς, τότε θα είναι διαρκής και γεμάτη στοργή μέριμνα. Τα παιδιά θα μεγαλώνουν από την Κοινότητα σε ένα ευτυχισμένο περιβάλλον και θα μορφώνονται ανάλογα με τις ικανότητές τους και όχι ανάλογα με την καταγωγή τους και την ευπορία η όχι των γονιών. Ένα απέραντο πάρκο όπου μέσα του αυτά θα χαίρονται ξένοιαστα θα είναι τότε κάθε τόπος για τα παιδιά.
Και κανένας δεν θα νοιάζεται προσωπικά για το παιδί του, αφού ξέρει ότι το παιδί του θα έχει όλα τα καλά, κάτι που σήμερα ούτε να το διανοηθεί μπορεί ένας πατέρας και μια μητέρα ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει στο παιδί του. Τότε κάθε παιδί θα είναι παιδί του καθενός. Αν κάποιος θελήσει να χαδέψει ένα κεφαλάκι παιδικό, όποιο και αν διαλέξει αυτό θα είναι του παιδιού του. Γιατί όλα τα παιδιά θα είναι σαν δικά του. Κάτι που ίσως δεν κατάλαβες;

A
Τι να πω, όλα τα κατάλαβα.

Β
Σ' ευχαριστώ που είσαι προσεχτικός μαθητής. Όλα κοινά και όλα ωραία λοιπόν.

A
Και μέσα σ' αυτή την ομοιομορφία...

Β
Τώρα θα σε διακόψω εγώ-ποιος μίλησε για ομοιομορφία; Για κοινότητα σου μίλησα, όχι για ομοιομορφία.

A
Πώς θα διασκεδάζουν οι άνθρωποι αυτοί;

Β
Όπως θέλει ο καθένας, διαθέτοντας για το σκοπό αυτόν τις ελεύθερες ώρες του, που θα είναι πολύ περισσότερες από όσες σήμερα. Και η διασκέδασή του θα είναι όποια αυτός διαλέξει. Θέλει να παίξει ποδόσφαιρο, τένις η όποιο άλλο παιχνίδι φανταστείς; Θα το κάνει. Θέλει να ικανοποιήσει την επιθυμία του για ένα χόμπι του; Θα το κάνει. Και όλοι θα έχουν πρόσβαση σε κάθε μορφής διασκέδαση.

Α
Και αν το δικό μου χόμπι είναι το ψάρεμα και το κολύμπι και δεν έχω κοντά εκεί που ζω θάλασσα;

Β
Θα πας να μείνεις σε ένα μέρος που έχει θάλασσα. Είναι τόσο απλό. To ίδιο και κείνος που του αρέσει το βουνό θα πάει στο βουνό να ζει. 

Α
Και αν η δουλειά μου είναι στο βουνό πώς θα πάω στη θάλασσα; Η τοπική Επιτροπή που λες, πώς θα μου το επιτρέψει; Δε θα χάσει έναν εργάτη της;

Β
Η Επιτροπή θα σε διευκολύνει να πας όπου γης θέλεις. Για να διαλέξεις μάλιστα θα σου έχει ένα κατάλογο με λεπτομέρειες για το κάθε τι του τόπου όπου θα διαλέξεις να πας να μείνεις και να εργαστείς.

A
Και αν όλοι θέλουνε θάλασσα τι θα κάνει η όποια Επιτροπή;

Β
Βέβαια καταλαβαίνεις και συ ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, όπως δεν συμβαίνει και σήμερα.
Όμως τo πιο ευέλικτο πράγμα στη γη επάνω θα είναι τότε η "αυτό-διοίκηση"-ας την πω έτσι-, της ανθρωπότητας. Σήμερα συνηθίζεται να λέμε ότι με το χρήμα όλα γίνονται. Φαντάσου τότε τι μπορεί να κάνει η συναδελφοσύνη, η κατανόηση, η αγάπη, με ένα λόγο η έλλειψη χρημάτων.
Ας πούμε ότι σε ένα μέρος της γης μόνο παράγεται ένας καρπός ή υπάρχει ένα ορυκτό, που είναι απαραίτητα για την ανθρωπότητα.
Τότε θα εργάζονται άνθρωποι εκεί, με δίκαιους όρους και συνθήκες όμως, όπως σου είπα πιο πάνω, δηλαδή με κριτήριο και αποτέλεσμα πάντοτε την ευτυχία του κάθε εργαζόμενου.

A
Θα μπορεί κανένας στις ελεύθερες ώρες του να ασχοληθεί με το περιβόλι του και να έχει δικές του αγνές ντομάτες, κολοκύθια και άλλα χορταρικά, ζαρζαβατικά και φρούτα;

Β
Και βέβαια θα μπορεί, όμως δε νομίζω ότι κανένας θα το κάνει.

A
Και γιατί παρακαλώ, αν αυτό θέλει;

Β
Γιατί όλα όσα θα παίρνει από το μαγαζί της γειτονιάς θα είναι όλα φρέσκα και αγνά σαν εκείνα που θα έβγαζε από τον κήπο του.

A
Καλά από διασκεδάσεις. Και οι τέχνες φαντάζομαι όμως πως θα ανθούν στην κοινωνία σου.

Β
Καλά το φαντάστηκες. Οι Καλές Τέχνες πράγματι θα είναι από τις κύριες ασχολίες των ανθρώπων, που τότε θα είναι κοντύτερα προς το τέλειο που εξ ορισμού τους επιδιώκουν να παραστήσουν, αφού αυτό θα είναι κοντύτερα προς τη ζωή τους όπως θα είναι τότε αυτή.

A
Θρησκεία θα υπάρχει;

Β
Όχι, αφού οι άνθρωποι θα έχουν όσα θέλουν από μόνοι τους, χωρίς να χρειαστεί να τους τα δώσει κάποιος θεός. Η επιστήμη, η οποία θα έχει πάρει τη θέση της  θρησκείας, θα φροντίζει σαν καλή μητέρα για όλους, αντί όπως σήμερα να τους εκμεταλλεύεται σαν κακή μητριά. Οι άνθρωποι θα μαθαίνουν για πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, στο μάθημα της προϊστορίας που θα κάνουν στο σχολείο τους..

A
Παράδεισος λοιπόν η ανθρώπινη ζωή.

Β
Ακριβώς.

A
Και οι τόσες έγνοιες και οι τόσες ταλαιπωρίες των σημερινών ανθρώπων θα αποτελούν παρελθόν; Και οι κλεψιές και οι βιασμοί και οι φόνοι;

Β
Βλέπω πως σε κάθε καινούργια σου ερώτηση, αυτή περιέχει και την απάντησή της. Πράγματι λοιπόν θα αποτελούν παρελθόν. Η ζωή θα είναι ανθρώπινη πραγματικά. Με τον κόπο που θα καταβάλουν οι άνθρωποι τότε, θα έχουν όλα όσα θέλουν, ενώ τώρα ο πολλαπλάσιος κόπος τους είτε κακοδιαχειρίζεται είτε γίνεται πλούτος στα χέρια λίγων. Μίλησες για φόνους και για βιασμούς και για κλοπές. Οι όροι αυτοί δεν θα βρίσκονται ούτε στα λεξικά πια.

ΤΕΛΟΣ