Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

(Η ΚΑΤΆΡΑ ΤΟΥ ΠΕΎΚΟΥ ή) Η ΚΑΤΆΡΑ ΤΗΣ ΧΏΡΑΣ «Γιώργο, γιατί έρεψες τη χώρα; Γιατί; Γιατί;» - ΣΎΡΙΖΑ θάναι, λέει ο Γιώργος και περπατεί. Ανάβει η φτώχια, η ανέχεια κι η δυστυχιά . Να’ βρισκε ο Γιάννης μια κρυψώνα μία σπηλιά!… Και να ο Λοβέρδος μακελάρης. έλα, του λέει. Ο δόλιος Γιώργος πάει κοντά του και όλο κλαίει. Μα ο μακελλάρης τραβάει για ψήφους. Τον παραιτεί. «Δε θ΄ ανασάνω», λέει ο Γιώργος. «Γιατί, γιατί;» «Γιώργο, που κίνησες να φτάσεις;» - «Να δοξαστώ» -«Αφού ακόμα είσαι δω κάτου ξέχαστο αυτό!» -«Εγώ είμαι βλάκας. ίμαι βλάκας. Τι έφταιξα εγώ; Ο ουρανός μακριά μου μένει. Γι’ αυτό είμαι δω. Πότε ξεκίνησα; είναι χρόνοι… για δυο, για τρεις… Πρώτη φορά μου νιώθω έτσι- τόσο βαρύς» -«Να η Διεθνής σου. Φίλησέ της να δροσιστείς». Σκύβει ο Γιώργος αλλά εκείνη φεύγει ευθύς. Οι μήνες πέρασαν, τα χρόνια, φεύγει ο καιρός στον ίδιο τόπο μένει ο Γιώργος κι ας τρέχει εμπρός. Να τα Μνημόνια! να τα μέτρα! μά πού ευρώ; Χτυπιέται όλος από δίψα, κι απ’ τον καημό. -«Γιάννη, γιατί έρεψες τη χώρα τη σπλαχνικιά; Γιατί ως τρίτη έχεις χρεώσει το Λαό γενιά;» Η χώρα μίλαε στον αέρα – τ’ ακούς, τ’ ακούς;- και τραγουδούσε νύχτα μέρα στους ταπεινούς: «Τους πήρες σπίτι και χωράφι και τις γιορτές και ρέει ο ίδρως τους ποτάμι απ΄ τις πληγές. Σακάτες ήτανε μα ολόρθοι ως τη χρονιά, το Δυο Νου Του που έχεις φέρει Γιώργο φονιά!». -«Τη χάρη σου γλυκειά Αχαϊα την προσκυνώ. Άσε να γίνω σου υποψήφιος και να σωθώ… Με περιμένει η μαμά μου που μ’ αγαπά. κι αλί μου-είμαι ορφανούλι από μπαμπά. Ξεκίνησα ένα καλοκαίρι σαν αρχηγός κι ήρθε και μ’ ηύρεν ο χειμώνας. Κι ούτε ουραγός… Και τώρα πάλι Αλωνάρης Πότε ήρθε; πώς; Τρισέ, σταμάτησε το λόγγο που τρέχει εμπρός. Το δρόμο δε θα βγάλω ο δόλιος κι ας προσπαθώ. Πιστός κανένας δε μου μένει και θα χαθώ.» Και πέφτει ο Γιώργος απ’ του Δίκιου τ’ άγριο σπαθί. Μακριά του στέκουνε οι φίλοι κι ολ’ οι γνωστοί. Εκεί τριγύρω ούτε Μέρκελ, ή Σαρκοζί. Και με το Γιώργο η βλακεία μον’ πάει μαζί.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

ΠΏΣ ΘΑ ΣΩΘΕΊ Η ΧΏΡΑ

ΠΏΣ ΘΑ ΣΩΘΕΊ Η ΧΏΡΑ-
ΣΑΜΑΡΆΣ Ή ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ;

Ποιος άραγε αρχηγός θα κυβερνήσει
τη χώρα, πριν προλάβει αυτή να σβήσει;
Ο πεταχτούλης μας ο γκομενάκιας
ή ο χοντρούλης μας ο εξυπνάκιας;
Ο ένας ορκίζεται στο φασισμό
ο άλλος σε κλεψιών καταιγισμό.
Τι την Ελλάδα μας τάχα θα σώσει
προτού αυτή αισίως τα κακαρώσει;
Νομίζω η Ελλάδα θα σωθεί
αν ο φασίστας φιλοτιμηθεί
και κάνει ό,τι έκανε η γιαγιά του-
που όταν μπήκανε οι γερμανοί
μ’ ένα πιστόλι πάει κι αυτοκτονεί
και τράβηξε γραμμή στον Άδη κάτου.
Και αν ο εξυπνάκιας προσφερθεί
απ’ τον πεινώντα λαό να φαγωθεί.
Έτσι μονάχα η χώρα θα σωθεί-
κι ο ένας και ο άλλος αν χαθεί,
και αν η χώρα μας γίνει ναός
που εντός του λειτουργεί μον’ ο Λαός.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

«ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΊ»
ΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ
ΤΗΣ Α΄ ΕΒΔΟΜΆΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΏΝ
ΣΤΛΑΣΙΣ ΠΡΏΤΗ

Σαμαράς πρωτοστάτης φασιστόθεν επέμφθη, ειπείν τη Κοινωνία το «Χαίρε!» Και ίστατο κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα:
Χαίρε δι ην η αρά εκλάμψει. Χαίρε δι ην η χαρά εκλείψει.
Χαίρε των πεσόντων ταγματασφαλιτών η ανάκλησις. Χαίρε των δακρύων του πλούτου η λύτρωσις.
Χαίρε υπνηλία δυσανάβατος ανθρωπίνοις λογισμοίς. Χαίρε φοβία δυσθεώρητος και λαγωών οφθαλμοίς.
Χαίρε ότι υπάρχεις λυμεώνων καθέδρα. Χαίρε ότι βαστάζεις τον ρημάζοντα πάντα.
Χαίρε σκια κρύπτουσα τον Ήλιον. Χαίρε ασκέ Μνημονίου πλήρης.
Χαίρε δι ης η Νου Δου ταλειούται. Χαίρε δι ης δημοκρατία βρεφουργείται.
Χαίρε Νύμφη αχαϊρευτε!

Βλέπουσα η Κοινωνία εαυτήν εν μαλακία, φησί τω Σαμαρά φοβαλέως: Το μάγκικόν σου της ειδής δυσπαράδεκτόν μου τη λογική φαίνεται. Εξ Ασπόρου γαρ γκομενάκια την κύησίν μου πώς λέγεις; κράζων αλληλούια.
Γνώσιν αγνώστου γνώναι η Κοινωνία ζητούσα, εβόησε προς τον ελαφρόμυαλον: εκ λαγόνων μου διεφθαρμένων, πρωθυπουργόν πώς εστί τεχθήναι σοβαρόν; Λέξον μοι.
Προς ην Σαμαράς έφησεν εν φόβω , πλην κραυγάζων, ούτω:
Χαίρε Βουλής διεφθαρμένης κτίστης. Χαίρε σιγής καλυπτούσης ληστάς.
Χαίρε των κλαυθμών Ελλάδος το εφαλτήριον. Χαίρε των εκμεταλλευτών αυτής το Κεφάλαιον.
Χαίρε κλίμαξ υπόγειος δι ης ανέβη η ατιμία. Χαίρε γέφυρα μετάγουσα εν βλακείας εις συμφοράν.
Χαίρε το των ελλήνων πολύκλαυστον τραύμα. Χαίρε το των ευρωπαίων πολυθρύλητον πείραμα.
Χαίρε την κομπίνα αρρήτως γεννήσασα. Χαίρε το πώς μηδένα διδάξασα.
Χαίρε αδαών υπερβαίνουσα γνώσιν. Χαίρε βουλευτών πληρούσα βαλάντια.
Χαίρε Νύμφη αχαϊρευτε!

Μνημόνιον τρόικας επεσκίασε τότε την πολυγαμον. Και την εύκαρπον ταύτης πεδιάδα, ως άμπελον ξέφραγον υπέδειξεν άπασι τοις θέλουσι ανοσιουργείν.
Σπέρμα εν μήτρα εχουσα πλέον η Κοινωνία φασισμού, ανέδραμε προς την Ευρώπην. Το δε βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν πετρελαίων εκτάσεις, έχαιρεν. Και εβόα τη ελληνική Κοινωνία:
Χαίρε βλαστού μαραμένου κλήμα. Χαίρε καρπού ημετέρου κτήμα.
Χαίρε υπογείου σου πλούτου αρπαγή. Χαίρε θησαυρύς ημών φύουσα.
Χαίρε η βλαστάνουσα ευπορίαν Γερμανών. Χαίρε διασκεδαστήριον βαστάζον ευρωπαίων εορτασμόν.
Χαίρε ότι όρνιθα ευρωφόρον ημίν δωρίζεις. Χαίρε ότι λειμώνα αδηφαγίας μας αναθάλλεις.
Χαίρε η δεχομένη τους κολάφους. Χαίρε παντός έθνους εμπαιγμός.
Χαίρε Ελλάδος προς Ευρώπην δουλεία. Χαίρε δούλου προς αφέντην υποταγή.
Χαίρε Νύμφη αχαϊρευτε!

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

ΑΠΕΡΓΊΑ ΠΙΝΙΌ

ΑΠΕΡΓΊΑ ΠΙΝΙΌ ΠΟΥ ΧΤΥΠΆΕΙ
ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΔΌΧΟΥΣ

Σαν τα σκυλιά γαυγίζουνε τ’ αδέσποτα οι αλήτες
οι διευθυντές των καναλιών κι οι δημοσιογράφοι
για την που αποφασίσανε να κάνουν απεργία
οι ναυτικοί. Και στρέφονται κατά πασών και πάντων
πλην κατά της κυβέρνησης. Και η Διαμαντοπούλου
λυσσάει κι αυτή τα λόγια της χάνοντας τα βλακώδη.
Και λέει η απεργία αυτή πως θα ισοπεδώσει
τελείως το εμπόριο. Ώστε έχει μείνει κάτι
που δεν ισοπεδώθηκε απ’ της μαντάμ το κόμμα;
Ώστε και κάτι έχει γερό η τάλαινα Ελλάδα;
Ας πάει κι αυτό τότε λοιπόν μαζί με όλα τ’ άλλα-
ας καταστρέψει κι ο λαός κάτι στα τόσα μέσα
που εκατάστρεψε η Βουλή-των τρακοσίων η στάνη-.
Και ο Λοβέρδος ο απειλών με μακελειό τη χώρα
πάει κι αυτός, αν κι ιταλός, τη χώρα μας να σώσει
με άλλους συσκεπτόμενους σωτήρες στο Μαξίμου.
Ένας μαφιόζος, μια σουσού, συν ένας τραπεζίτης
θα λύσουνε το πρόβλημα και θα σωθεί η Ελλάδα.
Δυο ημερών έτσι έσοδα δε χάνουν τα χοτέλια,
και δε θα κινδυνέψουνε με κραχ οι ξενοδόχοι.
Απ’ το λαό όσα κλέβουνε θα ξανακλέβουν πάλι,
πάλι το πορτοφόλι τους το μαύρο θα χοντραίνει,
πάλι θα φοροκλέβουνε και θα φοροδιαφεύγουν,
πάλι σαν κροίσοι σύγχρονοι θα ζουν ή βασιλιάδες,
πάλι χρυσάφι θα μετρούν σε κάθε μέρας τζίρο,
πάλι θα υψώνουνε τιμές στα κολοδωμάτιά τους
ώστε αυτά απλησίαστα να είναι από τη φτώχεια,
πάλι θ’ ακούν απ’ το λαό βρισίδια και κατάρες,
και σα γουρούνια θα βουτούν στου χρήματος τη λάσπη.
Μα όμως κι οι παραγωγοί –γεωργοί και κτηνοτρόφοι-
λεν πως πολλά θα χάσουνε από την απεργία.
Μα δεν πειράζει, παίρνανε για χρόνια επιδοτήσεις
για στρέμματα εκατόν οχτώ ενώ είχαν δέκα μόνο,
για ζώα εκατοσταριές ενώ πενήντα είχαν,
και για να παίρνουν τα λεφτά οι δυο μόνον εκείνοι
οι άλλοι ψευτοζούσανε κι έργα δεν εγινόνταν.
Τώρα ας χαρούν λίγο κι αυτοί στη φτώχεια που ήσαν πάντα
που ούτε καν δρόμους είχανε σωστά να περπατήσουν
και που ένα «όχι» παίρνανε από τους ξενοδόχους
σαν το δωμάτιο γύρευαν να μη χρυσοπληρώσουν
κι έτσι να κάναν διακοπές έστω άπαξ στη ζωή τους.
Και που με κα ’να παλαιό, χάλια λεωφορείο
φεύγαν με βιάση το πρωί, πηγαίναν παραπέρα,
και πίσω ξαναγύριζαν προτού να πέσει η νύχτα
για να ειπούν κι οι δόλιοι αυτοί πως πήραν λίγο αέρα.
Λίγο απ’ το αίμα μας λοιπόν κι εμείς παίρνουμε πίσω
ακούγοντας πως βλάφτονται για λίγο οι ξενοδόχοι
ή πως λιγότερα λεφτά οι παραγωγοί θα βγάλουν.
Αν και ανάγκη ούτε οι μεν ούτε οι δε δεν έχουν,
γιατί κι οι δυο και με ΠΑΣΟΚ και χούντα τα βολέψαν
και με Νου Δου πάλι αν πεις, είχανε πανηγύρι…
Κι ας κλείσω εδώ με την ευχή ν’ αράξει η απεργία
και η σουσού κι ο ιταλός και ο πρωθυπουργός τους
τίποτα να μην κάνουνε για να τη σταματήσουν.
Κι αν πάλι καταφέρουνε-πού ξέρεις-να τη σπάσουν,
οι έρμοι φτωχοί όπως εγώ τι είχανε-τι θα χάσουν…
-----

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

ΜΠΕΓΛΊΤΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΊΑ ΣΎΝΤΑΓΜΑ

Αν ο Μπεγλίτης ήξερε
το αίμα να διαβάζει
δε θα 'κανε Εκπρόσωπος
βλακείες ν' αραδιάζει...

Γιώργης Χολιαστός

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

ΑΥΤΟΚΤΟΝΊΑ
ΣΤΟ ΣΎΝΤΑΓΜΑ

Θα Τον ήθελα Πατέρα.
Θα Τον ήθελα Υγιό.
Αλλ’ Αυτός είν’ ο Αφέτης
στο Μεγάλο Στάδιο

που το Σήμα η Πιστολιά του
του Μεγάλου Αγώνα δίνει
που χιμάει σαν Τυφώνας
κι αφανίζει ως και Κείνη.

Γιώργης Χολιαστός

ΕΚΛΟΓΈΣ...

ΕΚΛΟΓΈΣ…

Οι εκλογές μας έφτασαν και το καθένα κόμμα
γυρεύει ψήφους πιο πολλούς να πάρει όσους μπορεί,
φωτιά του κάθε αρχηγού έχει αρπάξει στόμα
κάθε οπαδός του κόμματος τα χρώματα φορεί.
Τέλος λοιπόν τα ψέματα. Πάμε για εκλογές!
Πάλι θ’ αρχίσουνε τα «θα» να γδέρνουνε τ’ αυτιά μας,
θ’ ακούσουμε όσα ακούσαμε κι άλλες πολλές φορές,
ιάγοι πάλι θα ’ρθουνε και θα τριφτούν κοντά μας.
Πάλι στην πλάτη φιλικό θα νοιώσουμε ένα χτύπημα
πάλι το κάθε μας μικρό μέγα θα γίνει ζήτημα.
Πάλι με λόγια θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα
χωρίς να τα περάσουμε από σαράντα κύματα,
πάλι θ’ αρχίσουν οι βρισιές του ενός τους για τον άλλονε.
Πάλι οι ταγοί μας τα καλά τα ρούχα τους θα βάλουνε
και θα ψευτοϋπόσχονται πως αν ψευτοεκλεγούνε
ευθύς θα ψευτοκάνουνε όσα ψευτοζητούμε.
Πάλι σε δίμηνη αργία η χώρα θα βυθίσει
(αλλά καλλίτερα παρά που βιάζεται να δύσει).

Α! Δίχως Μητσοτάκηδες και Παπαντρέου δίχως
και δίχως του Καραμανλή το περισσεύον λίπος
ωραία που θα ζούσαμε ετούτο τον αιώνα…
Μα και των άλλων η κλεψιά βλέπεις πηγαίνει γόνα…
κι έτσι θεού εμείς πρόσωπο δεν πρόκειται να δούμε
όσο και αν φωνάζουμε κι όσο κι αν προσπαθούμε.
Και να ’χεις βλάκες μερικούς απ’ της Βουλής την κλίκα
(που μόνο μέσα της να μπουν χρυσάφι πήραν προίκα),
να λένε πως κακώς τινές λεν ίδιοι πως ειν’ όλοι!
Θεέ μου τόσο είναι κουτοί και πόσο χαζοβιόλοι
που λένε πως ειν’ έντιμοι μόνο γιατί δεν κλέβουν,
ενώ τους άλλους δίπλα τους να μας ληστεύουν βλέπουν
και ούτε βγάζουνε μιλιά κι ούτε τους μαρτυράνε…
Αλλά δεν είναι συνεργοί αυτοί που δε μιλάνε;
Και να ’χεις κι άλλους που. όπως λεν, δεν κλέβουνε. Μα όμως
δεν κλέβουν γιατί χρήματα σοδιάσαν παρανόμως
ληστεύοντας προτού να μπουν μες στη Βουλή ακόμα
και στων κλεφτών ανήκανε το εκτός Βουλής μας Κόμμα.
Και πια γιατί να κλέψουνε όσοι έχουνε κλεμμένα
που φτάνουν για να ζήσουν ως το τρεις χιλιάδες ένα;
Χόμπι άλλο τώρα έχουνε: τις ώρες να περνάνε
τους έλληνες χαζεύοντας που, οι χαζοί, πεινάνε,
και λόγους για να βγάνουνε με πείνα σχετικούς
που σε γεμίζουνε σπυριά που μόνο τους ακούς.

Αυτοί την ψήφο μας θα ’ρθουν και πάλι να ζητήσουν
ώστε όλα τα προβλήματα της χώρας μας να λύσουν.
Αλλά καθώς αγιάτρευτη του τύφου ειν’ η ευκοίλια
γι αυτούς και τα προβλήματα της χώρας είναι Δήλια.
Κι αντί να λύνουν, έλληνες θα δένουνε στο κάρο
όπου τραβάει ολόισια προς των Κρατών το Χάρο.

Πάλι λοιπόν εκλέγουμε! Πάλι θα ξαναδούμε
πρόσωπα που…ας πεθαίναμε παρά να τα θωρούμε.
Στον ΛΆΟΣ βλέπεις πρόσωπα δεινών βασανιστών
που ευκαιρία ψάχνουνε να δράσουν ομαδόν.
Στα πρόσωπα των ΝουΔητών είναι ζωγραφισμένη
(κάτω από χαμόγελα σαρδόνια κρυμμένη)
η απληστία, η ροπή για κέρδος κι αρπαγή-
τέτοια που έχει φοβηθεί ακόμα και η γη.
Οι ήσυχες και σοβαρές των πασοκτζήδων φάτσες
το κάθε πρόσωπο μισούν που άλλες σμιλέψαν ράτσες
γιατί ποθούνε το πασόκ να ’ναι το μόνο κόμμα
να κάνει ό,τι, αδύναμο, δεν έκανε ακόμα:
την που δεν πρόλαβε βολή χαριστική να δώσει
στη χώρα, ώστε ανάρχιστα πλέον να την τελειώσει.

Οι εκλογές μας ήρθανε! Εμπρός παιδιά λοιπόν
να πάμε να ψηφίσουμε! Κανείς μην είναι απών!
Ο Γιώργος λίγον έκανε καιρό πρωθυπουργός,
ησύχασε η Μάργκαρετ, ησύχασε κι αυτός.
Τώρα γι αυτό το αξίωμα σειρά έχει ο Αντώνης
για να χαρεί και ο νεκρός παππούς του ο Τρελαντώνης.
Κι άλλος δε μένει. Άντε πια να έρθει και κανένας
που δε θα είναι σκύλας γιος ή κάποιας πλούσιας γέννας.
Ίσως η Ελλάδα να σωθεί από φτωχόνε κάποιον-
ίσως οπίσω την ουρά, ως λένε να ’χει το άπιον.
Ή ίσως όταν ψάχνουμε
καλό υποψήφιο να ’χουμε,
για έναν κουλό να ψάχνουμε πρέπει και δόντια δίχως
να μην αρπάζει, να μην τρώει, κι υπεύθυνο ενδομύχως
που γι άλλο να μη γνοιάζεται παρά για το λαό
και την πατρίδα ν’ αγαπά σαν ιερό ναό;

Πάμε λοιπόν για εκλογές; Μάλλον. Αλλά θα δούμε
γιατί όσο κι αν για εκλογές τριγύρω μας ακούμε
αν απ’ τη Μέρκελ δε δοθεί το «ναι» στην αποικία
η κάλπη θα ’ναι αγαθό εν πλήρει ανεπαρκεία.
------