ΦΤΑΝΕΙ Η ΜΕΡΑ
 (L.A. CAL)

Κρατώντας στην αγκαλιά της τον ζεστά ήλιο,
Το γήινο ντυμένη φόρεμά της
Το μοναδικό
Που μες ’τις δίπλες του
Της νύχτας τ’ αστέρια κοιμούνται κρυμμένα
Η μέρα φτάνει.

Περπατώντας ζωηρά
Αστείρευτη και σωρευτική θάρθει
Με ολόστηθα ολόγυμνα κατάσαρκα
Μσή κρυμμένη και μισή
Να λάμπει αυγινά τη δρόσο,
Με τον Έρωτά να ησυχάζει ανέμελος
Στο ακροφούστανό της
Ακόμα βυθισμένος μες στη νύχτα,
Με τις πόες όλες
στου βλέμματός της την τροχιά πιασμένες κι ανυπόμονες
φτάνει η μέρα.