ΒΡΕ!
(Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

Βρε τ’ ήτανε ο πόλεμος 
ετούτος που μας βρήκε! 
Και τι ζημιές μας έκανε 
Κι ακόμα θα μας κάνει… 

Ογδόντα χρόνια ύστερα 
που είχαμε ξεχάσει 
Τ’ είναι ντουφέκι, τ΄ είναι τανκς 
Τ’ είναι πολιορκίες,
Ξάφνου αρχίσαν γύρω μας 
να πέφτουνε οβίδες.

Βρε τι κακό που γίνεται 
Πέρα στην Ουκρανία!
Τι «πέρα» λέω-στη γειτονιά,
Δίπλα μας-στην Ευρώπη.

Πάει η παγκοσμιοποίηση, 
Πάει και η Ενέργεια,
Τα σιτηρά κιωθήκανε, 
Το ηλιέλαιο εχάθη, 
Κι οι ρώσοι και οι ουκρανοί 
Αλληλοντουφεκιώνται. 

Πώς ξαφνικά μας πρόκυψε 
Αυτό το νταβαντούρι;
Πώς απ΄ τη μια στην άλληνε 
αυτό μας έχει γίνει;

Η λογική εχάθηκε,
Πάει και το εμπόριο,
Λιγνίτες πάλι καίγονται,
το όζον πανηγυρίζει, 
και όλοι χάνουν και κανείς 
δε μοιάζει να κερδίζει. 

Να πεις ότι δεν ήξερε 
Το ΝΑΤΟ τι θα γίνει
Κι ότι ο θείος δεν είχε Σαμ
Τάχα πληροφορία 
Για το κακό που ερχότανε…

Οι μυστικοί οι πράκτορες 
Δεν ξέραν πως ο Πούτιν
Για πόλεμο ετοιμάζονταν;`-
Αυτοί που ξέρουν τώρα δα 
Ένα κουμπί αν πατήσουνε,
Ότι εγώ σκυμμένος 
Απάνου στον κομπιούτερ μου
Στις δυο η ώρα νύχτα 
Τους στίχους γράφω ετούτους δω-
Δεν ξέραν πως ο Πούτιν 
Για πόλεμο ετοιμάζονταν;

Και τάχα δε σκεφτήκανε 
Πως έτσι που κλεισμένον 
Από παντού τον είχανε 
Εκείνος θ’ αντιδρούσε;
Ή μη δεν είχαν τάχα δει 
Τι έκανε στην Κριμαία,
Και στη Γεωργία λίγο πριν;

Θαρρούσαν πως θα κλείσουνε 
Όλες του τις διεξόδους
Και θα τον αποκόβανε 
Τελείως απ’ την Ευρώπη 
Χωρίς αντίδραση απ’ αυτόν;

Κι έναν εβάλαν ηθοποιό
Να παίξει στο έργο «ΝΑΤΟ»,
Ενώ υπόσχεση είχανε 
Δοσμένη στη Ρωσία
Ότι ποτέ δε θα ’μπαινε 
Στο ΝΑΤΟ η Ουκρανία.

Κι ο ηθοποιός δε σκέφτηκε 
Το δόλωμα πως ήταν 
Ώστε να μην υποδυθεί 
Του θύματος το ρόλο;

Και τώρα πάει και ζητάει 
Και περκαλεί γα όπλα.
Και ήρωα τώρα τον λεν. 
Δε λέω. Μπορεί και να ’ναι.
Μα όλα αυτά θα μπόρειγε 
Να τα ’χε αποφύγει
Πρόεδρος αν δεν δέχοντταν
Να γίνει, ή, πρόεδρος όντας 
Σε ΝΑΤΟ κι ΗΠΑ αν έλεγε
«Συγνώμη φιλαράκια, 
Αλλά τη χώρα μου εγώ 
Δε βάζω σε μπελάδες.
Αν θέλετε ΝΑΤΟϊκή 
να γίνει η Ουκρανία, 
βάλτε άλλονε στη θέση μου-
Εγώ δεν θα το κάνω».

Αλλά εδέχτηκε κι αυτός 
να παίξει στο παιχνίδι.

Και θα μου πείτε: όλα αυτά
Πάει, είναι γινωμένα.
Αλλά κι ο Πούτιν θα ’πρεπε 
Τον πόλεμο ν’ αρχίσει;

Μα στην ερώτηση αυτή 
Απάντηση να δώσω 
Δεν το  μπορώ. Όποιος μπορεί,
Σ’ αυτό ας απαντήσει.

Το θέμα είναι όμως πια 
Πως υποφέρουμε όλοι.
Η Ουκρανία πρώτη μαθές 
Που ρημαδιό έχει γίνει,
Η Ευρώπη που επιάστηκε 
Σε ύπνο Σουλπικίου,
Αλλά κι οι ΗΠΑ. Εκτός και αν
Σχέδιο δικό τους ήταν 
Όσα ως τώρα έγιναν.
Γιατί απ’ τον πόλεμο, αυτή 
Μόνο είναι που κερδίζει 
Απ’’ όσα ως τώρα έγιναν.

Το θέμα είναι με όλα αυτά 
Ότι αλλάζει ο Κόσμος. 
Κάτι καινούργιο έρχεται.
Κι ας ευχηθούμε μόνον
Να μην είναι χειρότερο 
Απ’ ό.τι τώρα είναι.




ΚΆΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤ. 2012

Καλήν ημέραν άρχοντες 
Κι αν είναι ορισμός σας
Λίγα απ’ τα μαύρα χάλια σας 
Να πω στο φτωχικό σας.

Καλή σου μέρα Σαμαρά 
Που ενώ σαμάρια φκιάνεις
Εσύ καλάμι καβαλάς 
Και τρέχεις και δε φτάνεις.

Που τα συντρίμμια που άφησαν
Όσοι λουφάζουν τώρα
Τ’ αποσυντρίβεις λέγοντας:
«θα σώσω εγώ τη χώρα!»

Μα να ‘σαι πρώτος υπουργός 
Είναι δουλειά ευθύνης-
Δεν είναι κόψιμο μιστών 
Και γλείψιμο όπου φτύνεις.

Τότε κι εξάχρονο παιδί
Να ’κοβε θα μπορούσε
Και για ευρωπαίος πρωθυπουργός 
Κατόπι θα περνούσε…

Γεια σου και Βενιζέλαρε 
Με τη χοντρή κοιλιά σου,
Τα δισεκατομμύρια σου 
Και την ξετσιπωσιά σου.

Που ενώ τη χώρα έφερες 
Στο που έχει τώρα χάλι
Με γαϊδουριά απροσμέτρητη
Εσύ παρλάρεις πάλι.

Γεια σου και Κουβελάκο μου-
Όσο πιο αίμα πίνεις
Πιο γρήγορα και Πρόεδρος-
Τρομάρα σου- θα γίνεις.

Και συ λαέ κοιμήσου μου.
Μην κάνεις κανα αστείο
Και σηκωθείς… Καλά είσ’ εκεί-
Και κάνει κι ένα κρύο…

Γεια σου κι Ελλάδα που ποτέ 
Βεβαίως δε θα πεθάνεις:
Αφού είσαι χώμα και βουνό
Τι θάνατο να κάνεις;..

Άσε. Πεθαίνουμε εμείς.
Με την που έχεις λόξα
Εσύ λίγο ξαπόστασε
Και τράβα για (ποια;) δόξα.

Γεια σου και Πείνα που εσύ 
Κάνεις κουμάντο τώρα
Και πέρα ως πέρα κυβερνάς 
Την άθλια ετούτη χώρα.



Μάρτης 2013
            ΣΑΜΑΡΆΣ ΕΝ ΤΟΥΡΚΊΑ 

Εγώ που λέτε φίλτατε συνάδελφε Ερντογκάν
από μια χώρα έρχομαι που οι κάτοικοι βογγάν.
Και θεωρούν υπαίτιον του βόγγου τους εμένα.
Γι αυτό τους δρόμους πήρα εγώ και τρέχω εις τα ξένα
μήπως και λίγα χρήματα μαζί μου φέρω πίσω
και με αυτά κατόρθωνα να τους παρηγορήσω.

Θα έσκυβα να φίλαγα το δεξιό σας χέρι
αν τα Μου Μου Ε δεν μου ’στηναν όπου βρεθώ καρτέρι
και αν δεν καταγράφανε όποια κι αν κάνω κίνηση.
Μα θέλω να πιστέψετε μεγάλη έχω συγκίνηση
να βρίσκομαι στη χώρα σας την τόσο ισχυρή
που οχτώ φορές περσότερους πολίτες αριθμεί.
Και για να μην μακρηγορώ και λέω και δε φτάνω-
στη θάλασσα του Μαρμαρά τ’ ορκίζομαι επάνω-
με συντομία όση μπορώ θα σας απασχολήσω
ζητώντας σας ό,τι έχω ερθεί εδώ να σας ζητήσω.

Φίλτατε κύριε Ερντογκάν γνωρίζετε καλώς
ότι η μόνη που έχουμε βαριά βιομηχανία
είναι για μας ο τουρισμός. Και ιδού με λέξη μία
τι να ζητήσω από σας ποθώ διακαώς.
Στείλτε τουρίστες φίλτατε εις την πτωχήν Ελλάδα, 
την χώρα που ολοχρονίς ανθεί η περικοκλάδα.
Στείλτε τους και σας βεβαιώ ότι καλώς γνωρίζουμε 
παπούτσια και ενδύματα εμείς να καθαρίζουμε,
ότι μαγείρους έχουμε όπως κι εσείς καλούς
αρίστους έχουμε οδηγούς και ωραίας ξεναγούς,
λαδάκι άγουρο έχουμε και στουμπιστάς ελαίας.
Ως για υποκλίσεις ξεύρετε πως κάνουμε εδαφιαίας.
Στείλτε λοιπόν πολίτας σας εις την μικρή Ελλαδίτσα
κι ας μη μαζί κρατούν πολλά. Μία αρκεί βαλίτσα-
θα βρουν σε μας ό,τι απαιτεί η όποια των διαμονή-
ρωτήστε όσους ήρθανε, καθείς τους συμφωνεί.

Βέβαια έχουμε πολλά κι άλλα να συζητήσουμε,
μα σ’ όλα είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνήσουμε.
Κι αυτά ταχέως θα τα πω μη κι ίσως σας κουράσω
ώσπου στο τέλος του μακρού κατάλογου να φτάσω.

Αίφνης για το πετρέλαιο που εβρέθη στο Αιγαίο-
αυτό δεν είναι πια κρυφό και ούτε είναι και νέο-,
το θέμα είναι πώς αυτό μαζί θα το μοιράσωμεν
ίνα μη εις πόλεμον τινά οι δύο μας να φθάσωμεν
γιατί ογδόντα είσαστε σεις, 
δέκα μονάχα είμαστ’ εμείς 
καταλαβαίνει ο καθείς η νίκη πού θα κλίνει
και ποιος στο τέλος άπατρις κι ανέστιος θ’ απομείνει.

Όχι που τώρα έχουμε πατρίδα δηλαδή-
κι αυτό το ξέρει σίγουρα κι ένα μικρό παιδί-
όμως εμείς τον ευρωπαίο φέραμε που την άρπαξε
και μέσα της σαν τον πασά εμπήκε και την άραξε.
Και άντε τώρα διώχτονε. Γι αυτό κι αν πολεμήσετε,
όχι εμάς, μα τη φραγκιά θα πρέπει να νικήσετε.

Τέλος, να μην πολυλογώ κι από το θέμα βγαίνω,
για το πετρέλαιο έλεγα, που πήγε το σκασμένο
και στην Ελλάδα βρέθηκε-μέγας για μας μπελάς,
γιατί καλά γνωρίζετε πως η πτωχή Ελλάς
ν’ αγωνισθεί δεν δύναται για να το διεκδικήσει
και ή θα το πάρετε εσείς, ή θα το πάρει η Δύση.
Και όπως τότε, επί Μουράτ... στην Άλωση…  θυμόσαστε…
που απέξω από την Ισταμπούλ τρώγατε και κοιμόσαστε,
ώσπου αποφασίσαμε και κλίνη σας εδώσαμε 
και τους αχρείους Δυτικούς απέξω τους κλειδώσαμε,
έτσι και τώρα μέγιστε της χώρας σας αυθέντα,
εσείς θα προτιμούσαμε να πετρελαιωθείτε
κι όχι αυτοί-Μη! Σιωπή! Δε θέλω ούτε κουβέντα!-
το ξαναλέω: θέλουμε εσείς να καρπωθείτε
τα οφέλη που ο μαύρος μας χρυσός μαζί του φέρνει:
προς σας, ναι! φίλτατε Ρετζέπ η ζυγαριά μας γέρνει.
Κι αν θέλετε αφήνετε λίγο όιλ σε μας κει πέρα
ώστε ν’ ανάβουμε κι εμείς καμιά παλιο-γκαζιέρα
ή λάμπα μία να ’χουμε απ’ αυτές του πετρελαίου
για μη ζούμε σε καιρούς περιόδου Αχελλαίου.

Βλέπετε πόσον είμαι εγώ καλός Ρετζέπ μαζί σας
αγνοών τας κρώζουσας  οικτρώς εις την πατρίδα κίσσας
που τίποτα δε θα ’πρεπε,  λένε, να σας χαρίσω
και πως μονάχα φέρνοντας πρέπει να πάω πίσω.
Γι αυτό σας λέω στείλετε τουρίστας στην Ελλάδα
κι ελάτε κάτω εκεί και σεις μια μέρα με λιακάδα.

Για τα νησιά μας μου είπανε κάτι να σας ειπώ
μα δεν θυμούμαι ακριβώς τι ήτανε αυτό.
Αλλ’ όσον αφορά εμέ πάρτε κανα νησάκι
για να δροσίζεστε κι εσείς μες στο καλοκαιράκι.
Τη Χίο πάρτε αν θέλετε, ή ίσως τη Μυτιλήνη
ή όποιο άλλο έχετε στο μάτι-τι να γίνει,
αφού μικροί είμαστ’ εμείς και σεις μεγάλοι είστε
μπορείτε σ’ όποιο θέλετε νησί να κατοικείστε.
Μόνο την Αίγινα να μη πάτε να καταλάβετε
γιατί φωτιές στη χώρα μου θα είναι σαν ν’ ανάβετε
μιας και φυστίκι φύεται  εκεί
που αρέσει σ’ όλους πανοικεί.

Ως για τ’ αεροπλάνα σας, πετάτε πάνωθέ μας!
αυτό δεν μας ενόχλησε λόγω τιμής ποτέ μας.
Μόνο να μη μας έρχεστε τις ώρες ησυχίας
γιατί τον ύπνο θέλουμε πολύ της μεσημβρίας.

Τώρα τη Χάλκη είτε ανοιχτή είτε κλειστή κρατείτε,
καρφάκι δεν μου καίγεται και να με συγχωρείτε,
αλλά ο έλλην προ πολλού έχει αλλαξοπιστήσει
κι ανταλλακτήρια αντί ναών, χρημάτων έχει στήσει
και δεν ευαγγελίζεται
μα μόνο χρηματίζεται.

Και επειδή για σίριαλς καλά κάνουμε αμάν,
αν κι άλλο κάτι βγάλετε σαν τον Σουλειμάν
παρακαλούμε στείλτε το για να το απολαύσουμε.
Κι αν από τη συγκίνηση που δίνει λίγο κλάψουμε,
καλλίτερα το κλάμα αυτό από το να κλαιγόμαστε
πως ένα σίριαλ καλό δικό μας δεν χαιρόμαστε.
Και κείνη η Κάλφα η Νιγκιάρ τι μούτρο είναι αλήθεια!
Σε χίλιων μιας μόνο νυκτών φυτρώνει παραμύθια.
Αμ κείνος ο Σουλειμάν μ’ αυτό το λάγνο βλέμμα
που μου παγώνει σαν τον δω το ελληνικό μου αίμα…
Κι αν τη Χουρέμ για μια νυχτιά μου στείλτε στην Αθήνα,
τότε κουβέντα δε θα πω κι ας μπείτε στη Ραφήνα.
Κι αν δείτε εκεί κάποιον χοντρό που συνεχώς θα τρώει-
δείγμα καλό από φαγανό ότι κρατάει σόι-
κι αν τον ακούστε «πρόκεται» αντί «πρόκειται» να πει
μαζί σας πάρτε τον. Πολύ στη μύτη μου έχει μπει 
για όσα ένας μου υπουργός για κείνον έχει πει.

Ως για την Κύπρο-εννοώ τη Νότια-όσο να ’ναι,
την αγαπώ γιατί κι εκεί  ελληνικά μιλάνε,
μα για μια γλώσσα τώρα ας μη φίλτατε τα χαλάσουμε
γουίν-γουίν, καζάν-καζάν, νέο ένα ντιλ ας φκιάσουμε
γα να χουνε ειρήνη
όπως εμείς κι εκείνοι.

Και, δέστε, δεν το είπατε, όμως σας προλαμβάνω,
και κείνη την απόμερη τη Θράκη εκεί πάνω-
όλοι δικοί σας ειν’ εκεί. Γιατί δεν τηνε παίρνετε
και στο αφράτο χώμα της λαχανικά να σπέρνετε;
Μόνο κανένα σκόρδο εδώ  στους έλληνες να στέλνετε 
γιατί μας στέλνει το Ζαίρ –αν τον Αλλάχ σας έχετε…

Άλλο δεν έχω να σας πω αγαπητέ Ερντογκάν μου
και θέλω για όσα είπαμε κι εσείς κι εγώ εδώ χάμου, 
να δώσω μιαν εξήγηση, γιατί πολύ φοβούμαι
πως όλα σας τα έδωσα αζήτητα θα πούνε.
Να πώς το βλέπω ακριβώς φίλε Ταγίπ το πράγμα:
Τ’ ειν’ η Ελλάς; Ένα μικρό κάποιου ηφαιστείου μάγμα
που πέτρωσε κι απόγινε μία μικρή πατρίδα.
Όμως πατρίδα σαν αυτή πρώτη φορά μου είδα.
Όπλα δεν έχει ούτε στρατό, πολιτικούς το ίδιο,
Παιδεία Υγεία τίποτα-δεν είναι καν κρατίδιο.
Και με την κρίση που έπεσε πάνω της σαν θηρίο
χρόνια πια δεν της μένουνε να ζήσει ούτε δύο.
Γι αυτό ελάτε φίλε μου προτού τα κακαρώσει
και στο μηδέν την ταπεινή ύπαρξή της παραδώσει,
και πάρτε την και κάντε την νομό ένα της Τουρκίας,
αυτό που ήταν δηλαδή επί τουρκοκρατίας…
Βλέπετε, γνώριμοι είμαστε σε σας κι εσεις σε μας-
ορίστε: γιουναιντίν, καρτάλ, ατζέμ πιλάφ, ντολμάς…
Ελάτε. Ελαφρύτεροι οι φόροι που θα βάλετε
κι όχι σκληρά όπως εμάς τα μέτρα που θα πάρετε.

Γεια σας λοιπόν φίλε καλέ και πολυχρονεμένε
και πάντα να ’σαστε καλά οι έλληνες όπως λένε.

  ΣΙΛΕΣΙΟΣ 
(Angelus Silesius, 1624 − 9 Ιουλίου 1677): ήταν Γερμανός ιερέας, ιατρός και μυστικιστής ποιητής)

Αυτός που όλα τα κρατεί, έπρεπε στην αγκάλη
μίας μικρής να κρατηθεί αβρόχερης κοπέλας. 
*
Διπλά ειν’ οι άγγελοι ευτυχισμένοι 
όταν μπορέσουνε να δουν μιαν άκρη 
μονάχα, του χιτώνα του θεού τους. 
*
Το ρόδο που είδε σήμερα εδώ στη γη η ματιά μου  
αιώνια μέσα στου θεού ανθούσε την αγκάλη.
*
Παντού υπάρχει ο θεός εκτός απ’ τον εαυτό Του.
*
Μέσα μου ο θεός φωτιά. Μέσα του εγώ η λάμψη. 
Ε, τι; Δεν είμαστε γερά οι δυο μας λες δεμένοι;
*
Γιατί  μας  έπλασες θεέ  μου  θα χορτάσεις 
ευχαριστίες από κάθε σου πιστό. 
Κι  ας  μην  μπορούσες παρά να μας πλάσεις- 
ανάγκη και  για μας το "ευχαριστώ".
*
 Άνθρωπε γίνε κάτι πιό από άνθρωπο μεγάλο.
Την υψηλότερη κορφή προσπάθησε να φτάσεις.      
Μες στο βασίλειο του θεού μόνο θεοί θα μπούνε.
*
Ο Θεός πάντα δουλεύει.
Τη δουλειά Του αν δεν βλέπεις
φταις εσύ κι όχι Εκείνος.
*
Η αιωνιότητα για μας αδιαπραγμάτευτη είναι. 
Θέλουμε ή δε θέλουμε θα υπάρχουμε αιώνια. 
 *
-Γιατί ο Θεός μας έπλασε όπως τον εαυτό Του; 
Είναι απλό: γιατί άλληνε δεν είχεν εμπειρία.
 *
 Ο Θεός ό,τι είμαι γίνεται 
Γιατ’ ήμουν πριν ό,τι είναι.
 *
Τί ωραιότερο για ’με 
από το να ’ναι ο θεός 
μαζί μου ερωτευμένος;
*
Τι ’ταν στον τόπο αυτόν προτού 
ο Θεός τον κόσμο πλάσει; 
Τότε ο ίδιος ο Θεός 
αυτός ο τόπος ήταν.
*
Για το θεό δεν ξέρουμε τίποτε απολύτως. 
Κι ό,τι γι Αυτόν δεν ξέρουμε να γίνουμε και πρέπει.
 *
Αν νομίζεις ο θεός πως δεν ειν’ όλα 
και γυρεύεις κάτι έξω απ’ Αυτόν 
τότε φίλε μου από χέρι έχεις χαμένα 
 και τον ίδιο το θεό κι όλα για πάντα.

                 -----

  

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ 

Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη.
Για τετρακόσα χρόνια, δηλαδή για δεκάξη γενιές ήμασταν κάτω από τους τούρκους. 
Δεν είχαμε κράτος, μόνον είχαμε κοτζαμπάσηδες, δηλαδή υπαλλήλους των τούρκων για να μας κυβερνάνε. Εκείνοι είχαν τους δικούς τους ανθρώπους και όλοι αυτοί καλοπερνούσαν κάτω από την προστασία του τούρκου αφέντη, στον οποίο και έδιναν αναφορά. 
Πριν από τα τετρακόσα χρόνια είχαμε διάφορους αφέντες και είχαμε μάθει ότι όποιος και να είναι το αφεντικό, εμείς θα επιβιώναμε μόνον όταν υπακούαμε τυφλά σ’ αυτόν.. Αυτό για πολλούς αιώνες, με πρώτα μας αφεντικά τους Μακεδόνες. 
Κράτος με τη σημερινή σημασία του όρου, έχουμε από διακόσα χρόνια πριν. Ο προ-προπάππος μου γεννήθηκε λίγο πριν την επανάσταση του εικοσιένα. Θέλω να πω ότι τόσο λίγα μόνον χρόνια μας χωρίζουν από την τούρκικη κατοχή.  
Μα μήπως φτιάξαμε κράτος εμείς; Όχι. Το κράτος μας μάς το χάρισαν οι Μεγάλες Δυνάμεις της τότε εποχής (Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι). 
Μάλιστα τα κόμματα που φτιάξαμε τότε ήταν το γαλλικό, το ρωσικό, το αγγλικό! 
Και πάντοτε έκτοτε υπακούμε σε όποιον από τους τρεις είχε το πάνω χέρι κάθε περίοδο. 
Αυτό μέχρι και σήμερα, που ισχύουν τα ίδια, με άλλα ονόματα κάθε φορά: η Αγγλία τώρα λέγεται Αμερική, και η Γαλλία δεν έχει τη δύναμη να εξουσιάζει άμεσα λαούς. Ως για τη Ρωσία, ποτέ δεν γίναμε άμεσα υποτακτικοί της.
Τώρα όταν λέμε κράτος τι εννοούμε; 
Το κράτος είναι καινούργιο φρούτο. Είναι φρούτο του δέντρου της διάσπασης των αυτοκρατοριών. Τότε, κάθε σύνολο ανθρώπων που είχε τη δύναμη, έφτιαχνε μια δική του οντότητα. Στην οντότητα αυτήν περιλάβαινε όσα μέρη είχε τη δύναμη να επιβάλει σε αυτά την ισχύ του. Και από τότε πια, τα μεγάλα και ισχυρά κράτη είναι που εξουσιάζουν τα μικρά κράτη, και όχι οι αυτοκρατορίες.
Η διαφορά από την πριν κατάσταση είναι ότι τα μεγάλα κράτη φτιάχνουν πλέον κυβερνήσεις στα μικρά κράτη, τους δίνουν τους νόμους που θέλουνε, βάζουν αρχηγούς των κρατών αυτούς που θέλουνε, και πάλι οι μικροί λαοί-τα μικρά κράτη έχουν σκυμμένο  το κεφάλι στους εκάστοτε ισχυρούς. 
Τώρα όμως αντί κοτζαμπάσηδες τα μικρά αυτά κράτη έχουν υπουργούς και αντί πασάδες έχουν πρωθυπουργούς. 
Και πάλι στα μικρά κράτη γίνεται ότι θέλουν οι ιδρυτές τους (τα μεγάλα κράτη). 
Ένα τέτοιο κράτος είναι και η Ελλάδα. Όπου ο πρωθυπουργός έχει τη δύναμη που του δίνουν οι ξένοι οι οποίοι τον έκαναν πρωθυπουργό, ο πρωθυπουργός διορίζει τους υπουργούς-κοτζαμπάσηδές του, και όλοι αυτοί αρχίζουν να κλέβουν το λαό ελέω των ισχυρών που τους χρησιμοποιούν και που τους εξουσιάζουν. 
Πολλά από τα μεγάλα ονόματα της τουρκικής εποχής κρατάνε ακόμα το κοτζαμπασιλίκι. Άλλοι κοτζαμπάσηδες-υπουργοί αναδείχτηκαν αργότερα-είναι οι μοντέρνοι κοτζαμπάσηδες. Είναι αυτοί που απόκτησαν οικονομική δύναμη χάρη στις νέες οικονομικές συνθήκες που δημιούργησαν οι νέοι καιροί, αλλά που και αυτοί έχουν δώσει, άμα τη ισχυροποίησή των (γιατί έτσι μόνο θα μπορούσαν να την διατηρήσουν) γην και ύδωρ στους έξω Μεγάλους, των οποίων παίρνουν την ευλογία και την άδεια για κάθε τι που σκαρώνουν να κάνουν στο κράτος που πρόκειται να διοικήσουν ή να δραστηριοποιηθούν γενικότερα. Στην Ελλάδα ας πούμε, για να γίνει κάποιος αρχικοτζαμπάσης, δηλαδή πρωθυπουργός σήμερα, πρέπει να έχει δώσει γην και ύδωρ στην Αμερική. Και αυτό το ξέρουν και οι ίδιοι, αλλά και όλοι οι έλληνες. Όμως για το τυπικό του πράγματος, κάθε αρχικοτζαμπάσης έλληνας πρν αναλάβει τα ηνία του κράτους, κάνει τη βόλτα του στην Αμερική, από όπου παίρνει και τυπικά την σχετική ευλογία, μαζί με τις εντολές που πρέπει να τηρήσει αν θέλει να μακροημερεύσει. 
Και από κει και πέρα κάνει πια ότι θέλει στον έτσι υποδουλωμένο τόπο. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτόν, αυτό το ξέρουν όλοι, και όλοι υποτάσσονται στους ορισμένους από αυτόν τοπικούς άρχοντες αμίλητα, με αντάλλαγμα να τους επιτραπεί να ζήσουν.

Και λίγο πολύ για όλα τα μικρά κράτη έτσι είναι.
Μα το θέμα με την Ελλάδα έχει μια ιδιαιτερότητα που την κάνει να είναι η χειρότερη περίπτωση κράτους όπου ο κοτζαμπασισμός και σήμερα ακόμα εξακολουθεί να υφίσταται σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, χωρίς να αφήνει περιθώρια για κάποια μεταβολή προς το καλύτερο όλα αυτά τα χρόνια.
Και αυτή η ιδιαιτερότητα είναι η γεωγραφική θέση και κατάσταση της Ελλάδας-αυτού που αποκαλούμε σήμερα Ελλάδα. 
Δέστε την στον χάρτη. Δεν είναι σαν ένα νησί που από κάτω δεξιά και αριστερά έχει θάλασσα και μόνο πάνω έχει βουνά;
Όποιος λαός και να ζούσε εδώ, ίδιος με τους έλληνες θα ήταν, δηλαδή τα ίδια χάλια θα είχε. 
Έτσι και οι έλληνες βράζουν με το ζουμί τους, ξεκομμένοι από τους άλλους λαούς. 
Μένουν όπως ήταν ανέκαθεν, όπως τους έπλασε και τους διατήρησε η  απομόνωσή τους αυτή.
Από ποιούς να διδαχτούν; 
Ποιών άλλων τις προόδους να ακολουθήσουν;
Πώς να συμπορευτούν με άλλους λαούς; 
Ενώ δέστε την Ευρώπη.
Λαοί που δεν τους χωρίζουν ούτε βουνά ούτε θάλασσες. Και άραγε ό,τι καλό συμβαίνει στον ένα λαό, (ή, τα τελευταία χρόνια, στο ένα κράτος), είναι θέμα λίγων χιλιομέτρων ώσπου να το δει και να το υιοθετήσει ο άλλος λαός (ή κράτος). 
Οι έλληνες με ποιον να επικοινωνήσουν; Και έστω ότι με τα καράβια τους πάνε προς τα κάτω. Τι θα συναντήσουν εκεί; Την Αφρική. 
Να κάνουν προς τα πάνω, περνώντας τα βουνά; Τότε θα βρεθούν σε Βούλγαρους και Αλβανούς.
Αν πάνε προς τα ανατολικά; θα συναντήσουν τι; Τους λαούς της Ασίας. 
Ποιος θα τους έκανε καλλίτερους;
Να κάνουν δυτικά; Θάλασσα! Μα, θα μου πείτε: Η Ιταλία; Ναι, αφού περάσουν τη θάλασσα, θα έβρισκαν την Ιταλία. Μα ποια Ιταλία; Τη Νότια, που λίγο διέφερε για αιώνες από εμάς, και που διαφέρει παρασάγγας από την βόρια (και πολιτισμένη) Ιταλία και σήμερα. 
(Εδέησε να πάρουν τα νησιά μας οι Ιταλοί για κάμποσο, ώστε να δώσουν μια χροιά πολιτισμού στα Ιόνια νησιά και στα δυτικά παράλια της Ελλάδας.)
Πουθενά δεν είχαν ούτε έχουν να πάνε οι Έλληνες ώστε να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Στα ίδια και στα ίδια θα μένουν. Στην αμορφωσιά και στον ραγιαδισμό τους. 
Γι αυτό είμαστε ό,τι είμαστε, γι αυτό έχουμε τα ίδια χάλια που πάντα είχαμε και θα τα έχουμε για πάντα. 
Μα κοιτάξτε και τον χάρτη. Δεν είναι η Ελλάδα το κατώτατο σημείο του με σχήμα χωνιού τέντζερη που λέγεται Ευρώπη; Και στο κάτω μέρος του Τέντζερη δεν αράζουν όλα τα κατακάθια; 
Όποιος βρωμιάρης και γενικά όποιος ανεπιθύμητος διώχνεται από την Ευρώπη πού θα βρει ομοίους του από όλους ανεπιθύμητους; Στον πάτο του χωνιού.
Αμ από το Βυζάντιο, όλους τους ανεπιθύμητους-μερικές φορές κατοσταριές χιλιάδες μάλιστα- στο κατακάθι Ελλάδα δεν τους έστελναν;

Αυτά, για να μην έχουμε απορίες όπως οι παρακάτω:
«Γιατί να μην είμαστε πολιτισμένοι κι εμείς;»
«Γιατί να μην έχουμε Παιδεία και Υγεία;»|
«Γιατί να κλέβουν οι πρωθυπουργοί μας, οι υπουργοί μας, και όλοι μας ο ένας τον άλλονε;»
«Γιατί να μην προοδεύουν οι άξιοι; Γιατί να μας ορίζει το ρουσφέτι; Γιατί να …..» 

Καλή χώνεψη-για όσους δεν τα ήξεραν αυτά ως τώρα.

                                   ---------------

 

 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ 2011

Καλήν ημέραν άρχοντες
και βγάλτε το σκασμό σας
τα που σας πρέπουν κάλαντα
να πω στ’ αρχοντικό σας.

Γιατί για τα Χριστούγεννα
τα φετινά, άλλα πρέπει
να είναι όσα θα ειπωθούν
κι όχι τα ως πάλαι έπη.

Γιατί η Κρίση μέστωσε
στων Αθηνών την πόλη-
και ας κοιμάται ο λαός
μα η φύση κλαίει όλη.

Και μια σπηλιά της Βηθλεέμ
η Αθήνα έχει γίνει
έλληνες-βόδια αφού κι αυτή
αισίως εντός της κλείνει.

Βόδια που δέχονται βουβά
και ζεύγλα και βουκέντρα
ενώ γι αυτά δακρύζουνε
πουλιά, λουλούδια, δέντρα.

Και με Ιωσήφ πια Όλι Ρεν,
τη Μέρκελ Παναγία,
αντίο χριστουγεννιάτικες
και λάμψη και μαγεία.

Κι αντί των μάγων των γνωστών,
μια φτώχεια ως τα μπούνια
μάγοι άλλοι μας εφέρανε:
Τρισέ, Στρος Καν, Αλμούνια.


Γεια σας λοιπόν πολιτικοί
που γλωσσοκοπανάτε
για να δικιολογήσετε
τα όσα μας βουτάτε.

Που οχυρωμένοι πίσω από
τον καπιταλισμό σας
το κάθε ευρώ μας κάνετε
κεφάλαιο δικό σας.

Γεια σου και σε Γιωργάκη μου
που είπες λεφτά υπάρχουν
κι οι έλληνες για να τα βρουν
ακόμα οι δόλιοι ψάχουν.

Γεια σου Γιωργάκη που μυαλό
δεν έχεις στο κεφάλι
γι αυτό και πονοκέφαλους
δεν έχεις, ούτε ζάλη.

Πρωθυπουργό που σ’ έκανε
όχι η ικανότητά σου
αλλά το τάχα καθαρό-
μα βρώμικο-όνομά σου.

Και όπως ο παππούλης σου
για μια πρωθυπουργία
αλυσωτούς μας πέταξε-
ο αλήτης- στην Αγγλία

και όπως ο μπαμπάκας σου
πρωθυπουργός για να ’ναι
μες στην ΕΟΚ μας έριξε
και πέρα οι άλλοι πάνε,

έτσι κι εσύ πειθόμενος
τοις ρήμασι τοις κείνων
το αίμα όλο ερούφηξες
των δόλιων των ελλήνων.

Και ξέρεις «κείνοι» ποιοι είναι δα:
οι φίλοι οι πλούσιοί σου
που σ’ έχουν καραγκιόζη τους
για να γελούν μαζί σου.

Μα ζώντας συ στον κόσμο σου
και στην κοντή θωριά σου
δεν βλέπεις όσα γίνονται
γύρω, μπροστά, κοντά σου.

Μόνο με το ανέκφραστο
μιλάς βλακώδες σου ύφος
και είναι για τους έλληνες
τα λόγια σου σαν γρίφος.

Μα μη σε νοιάζει Γιώργο μου
που να μιλάς δεν ξέρεις.
Μ’ επιμονή κι υπομονή
κι αυτό θα καταφέρεις…

Συ, άσχετος πολιτικής,
Κόμματος άρχεις τώρα-
θα σου γλιτώσουν μιας εκεί
Γραμματικής τα δώρα;

Και σε ακούει ο λαός
και ήσυχον σ’ αφήνει
αντί-γιατ’ ειν' ανόητος-
το στόμα να σου κλείνει.

Γεια σου Γιωργάκη μιαρέ
μαέστρο της ρεμούλας
που με τις σάρκες τρέφεσαι
μίας Ελλάδας δούλας.

Που αρσακειάδα είσαι μπρος
στον Πρόεδρο της χώρας
μα στο λαό λαύρος ορμάς
μετά μεγάλης φόρας,

και μπαίνεις μες στο σπίτι του
και τονε κατακλέβεις
γι αυτό κι απ’ την καρέκλα σου
αρνιόσουν να κατέβεις.

Καλή σου μέραν άρχοντα
που όλο το σκυλολόι
το μάζεψες και το ’βαλες
απύλωτα να τρώει.

Είσαστε περισπούδαστοι
όλοι θεατρινίσκοι.
Όποιος σηκώσει ό,τι βρωμά,
σάς αποκάτου βρίσκει.

Γεια σου αγέλαστο ρομπότ
μαμούχαλε Γιωργάκη
που ο θεός δε σου ’δωσε
τόσο έστω μυαλουδάκι,

μα σου ’δωσε ένα όνομα
και συ μ’ αυτό για ξύλο
και δείχνοντας πρωτόφαντο
και μέγα ένα ζήλο

όλα ρημάδια τα ’κανες
χτυπώντας γύρω αράδα
και δυστυχία κατάφερες
να φέρεις στην Ελλάδα.

Που δεν το νιώθεις οι ευρωπαίοι
γερά πως σε δουλεύουν
και ότι τύπους σαν και σε
να έβρουνε γυρεύουν,

που λένε "vαι" και "μάλιστα"
και πάντα υπάκουοι είναι
όταν οι φράγκοι θα τους λέν
"γυάλισε!", "σκάψε!", "πλύνε!",

μόνο για μέγιστη τιμή
το έχεις να σου δίνουν
φράγκικα χέρια καρπαζιές
που πιο θα σε κοντύνουν.

Και που ηλίθιος ή άτιμος
ή βλάκας να ’σαι πρέπει
απ’ την κλεψιά όλη η κλίκα σου
γεμάτη να ’χει τσέπη,

και συ να κάνεις σαν να μη
χαμπάρι το 'χεις πάρει:
δεν ήσουν για πρωθυπουργός
και μη γυρεύεις χάρη

λέγοντας "δεν το ήξερα"-
ποιος τότε θα το ξέρει; :
τα δάχτυλα ό,τι κάνουνε
το αγνοεί το χέρι;

Γεια σου και όποιε υπουργέ
που έναν παρά δε δίνεις
για τίποτα, μόνο κοιτάς,
αρπάς και καταπίνεις.

Και διόλου δε σκοτίζεσαι,
γιατί καλά γνωρίζεις
ότι αρκεί να εκλεγείς
και ύστερα αλωνίζεις

σε πορτοφόλια αλλότρια
και περιβόλια ξένα,
χωρίς ποτέ λογαριασμό
να δίνεις σε κανέναν.

Κοιμήσου ήσυχα. Όλοι αυτοί
που κλέβουνε μαζί σου
σαν μέλισσες βασίλισσα
φυλάνε τη ζωή σου.

Γιατί αν τους πάθεις τίποτα
και μέσα μπεις στην κάσα
αμέσως τότε κόβεται
και η δική τους μάσα.


Καλήν ημέρα Μέρκελ μου
που άρχεις της Ευρώπης
μα που όλα τα κατάντησες –
κατά πως λεν- της Πόπης...

Που το τιμόνι άρπαξες
εσύ της Ευρωζώνης
κι οι άλλοι ας μένουν πίσω σου
όμως εσύ γκαζώνεις.

Κι ο κακομοίρης Σαρκοζί
απ’ τη φούστα σου κρεμιέται
κι έτσι γελιέται ο φουκαράς
πως για ίσος σου περνιέται…

Γεια σου και Βενιζέλε μας
με το Οικονομικών σου,
που όμως φτερά δε σου ’δωσε
μα σου ’γινε ο χαμός σου.


Και συ Καρατζαφέρη μου
τη ρότα μην αλλάζεις
και την Κωνσταντινούπολη
απ’ τη σκέψη σου μη βγάζεις.

Και τον ναυτίλο Άδωνι
Φλαντανελλά ειπέ τον
κι ενάντια στην τουρκική
Πόλη ξαμόλησέ τον.


Ως για σε Τσίπρα τράβα μπρος.
Έτσι που ειν’ όλοι αχρείοι
πρωθυπουργό και γρήγορα
η Ελλάδα μας σε χρίει.

Καλήν ημέραν άρχοντες
που η αξία σας όλη
είναι ό,τι μας επήρατε
από το πορτοφόλι.

Γεια σας που οι καρέκλες σας
τόσο ένα είναι μαζί σας
που πάνω τους σα φύγετε
θα μείνει το πετσί σας.

Που όλα ισοπεδώσατε
κι έτσι έχετε ρημάξει
που Ηρακλής χρειάζεται
να βάλει κάποια τάξη.

Γεια και χαρά σας άρχοντες
που αντίς αρχοντιλίκι
ολόγιομο καθένας σας
μ' ακαθαρσίες καθήκι..

Γελοίοι! τάχα που ήρθατε
τη φτώχεια να ταϊστε
κι αντίς γι αυτό τη γδύσατε
πλούσια εσείς να ζήστε.

Με δέκα που μασούσατε
ακούραστες μασέλες
στου έρμου λαού τον κορβανά
κολλώντας σαν αβδέλλες.

Που τόσο χώρα έχετε σεις
και κόμματα ταυτίσει,
που την πατρίδα έχουμε
την ίδια μας μισήσει.

Που διοίκηση για σας θα πει
κλεψιά και αγυρτεία
κι αντί για κύριοι νά 'σαστε
είσαστε αλητεία.

Μα ήρθε το τέλος σας αισχροί!
Τίποτα δε σας σώζει!
Μαύρο κοράκι του Χαμού –
ακούτε;-η νιότη κρώζει!

Καλήν ημέρα να σας πω;
Όμως εσείς οι ίδιοι
του Άδη πόρτα ανοίξατε
με χρήμα γι αντικλείδι.

Δε θα σας πω άλλο τίποτα.
Ό,τι ν’ ακούστε είστ’ άξιοι
επάνω απ’ τα κουφάρια σας
ο Λαός θα το φωνάξει.

Γεια σου κι εσύ πόρνη τιβι
που όσοι δημοσιογράφοι,
από τα χέρια του Λαού
ν’ απολυθούν τους γράφει.

Που απ’ τα πολλά παράθυρα
που ανοίγεις χρόνια τώρα
γερά επούντιασε και ιδού!
αρρώστησε όλ’ η χώρα.


(Και συ πού είσσι Πάγκαλε;
Έλα να με βοηθήσεις
κι εγώ όσους δεν έβρισα
έλα εσύ να βρίσεις!..)

Καλήν ημέρα υπουργέ
της άμοιρης Παιδείας
τα όρια που ξεπέρασε
πλέον και της αηδίας

κι όταν ακούμε να μιλούν
γι αυτήν, δεν αντιδρούμε,
γιατί άλλο δεν προσμένουμε
χειρότερο να δούμε.


Καλήν ημέρα σου Άκη μου
που αν ζούσε ο Μουσολίνι
στη γελοιότητά σου μπρος
το γόνυ θα είχε κλίνει

και στην μεγαλοπρέπεια
των χειρονομιών σου
σα γρίπη ενώπιον θα 'νιωθε
βαρείας κάποιας νόσου.

Καλή σου μέρα που λεφτά
μας στοίχισαν τα όπλα
τριπλάσια με όσα εφάρμοσες
για να μασήσεις κόλπα.


Καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν είναι ορισμός σας
πως πλέον πάει, ξοφλήσατε,
να πω στ' αρχοντικό σας.

Γεια σας και να μας γράφετε
καμιάν επιστολή
μιας και στα πορτοφόλια σας
θα λείψουμε πολύ.


Γεια σου ΠΑΣΟΚ που έδωσες
της μάσας τη σκυτάλη
να φάει λίγο κι η «Δεκσά»
και πια την πήρες πάλι

για ν’αποσώσει το ΠΑΣΟΚ
αυτό που είχε αρχίσει:
το κράτος που εδιάλυσε
να το αποδιαλύσει.


Γεια σας και σας ω! φοιτητές!
που όλα σας τα ’χουν πάρει
και που ένα ξεροκόμματο
σας δίνουνε για χάρη.

Και σεις γι αυτό τι κάνετε;
Τίποτα! Μια απραξία
η μόνη σας αντίδραση
και μια αδιαφορία.

Πιύ ’ναι οι ώρες ξεγνιασιάς;
πού η ανεμελιά σας;
Της νιότης πού οι τρέλες σας;
Και πού-πού η χαρά σας;

Ούτε βιβλία δεν έχετε.
Κλεμμένα είναι μακριά σας
κι ολοθλιμμένα σας κοιτούν
κι αυτά και τα όνειρά σας.

Λοιπόν έτσι θα κάθεστε;
Ανήμποροι σεις είστε;
Εμπρός! Σκωθείτε! Τρέξετε!
Ορμήστε! Πολεμήστε!

Πίσω ξανά σεις πάρτε τα!
Με πάθος διεκδικείστε
αυτό που σας στερήσανε!
Και φειδωλοί μην είστε:

σε όποια πράξη ενάντια τους
σας σπρώχνει η θεία ορμή σας,
οι αδικημένοι όπου γης
παλεύουνε μαζί σας.

Ορμή! Απαίτηση! Φωνή!
Κι εκείνες αν δε φτάσουν,
τότε τα χέρια σας, Καλοί,
μαχαίρι! όπλο! ας πιάσουν!

Τον λιόντα , μον’ του κυνηγού
η σφαίρα θα τον χάσει.
Τα Ξόανα τότε ειν΄άχρηστα-
ένας ο Θεός: Η ΔΡΑΣΗ!

Της Νίκης το συντρόφεμα
φίλοι για να κερδίστε
Δε θέλει κανακέματα
και γλύψιμο όπου φτύστε.

Δε θέλει «σας παρακαλώ»,
δε θέλει «ελεήστε!..»
Θέλει έργα: Θέλει πόλεμο!
Θέλει ζωές να σβήστε!

Θέλει στα μάτια φλόγισμα!
Θέλει στο χέρι αξιότη!
Θέλει την άκρατην ορμή
της νιότης σας την πρώτη!

Θέλει αλήθειες να ειπωθούν-
αλήθειες που ν’ αστράψουν
και κάθε σάπιο και μιαρό
αλύπητες, να κάψουν.

Ελεύτεροι να ζήσετε!-
κι αυτό το κάνει ο αγώνας!
Αν όχι, σκλάβους θα σας βρει
κι ο άλλος ο αιώνας.

Στεφάνια αν θέλετε χρυσά
η Δόξα να σας πλέξει,
δεν είναι «ζητιανέψετε»,
«αρπάξτε!» είναι η λέξη!

Κανόνες που εθέσπισαν
οι φαύλοι αν ακλουθάτε,
μες στο τσουβάλι τους δετοί
για πάντα θα μετράτε.

Μικρέ ή μεγάλε σπουδαστή
η ώρα σου έχει έρθει-
και πια-κι ας θες-δεν κρύβεται
η ιερή σου μέθη.

Το κράτος τους συθέμελα
να τρέμει αν δεν το κάνεις
ζήτουλας τότε κι έζησες,
ζήτουλας θα πεθάνεις.

Αγκάθι αν πολύαλγο
δε γίνεις στο πλευρό τους
τότε νερό είσαι γάργαρο
για τον νερόμυλό τους.

Στην άκρια η πέτρα αν δε βαλθεί
άβατος μένει ο δρόμος.
Αν δεν σκοτώσεις το θεριό
δεν σταματάει ο τρόμος.

Από τα νιάτα δεν ζητά
ο λαός μακάριον ύπνο.
Ζητάει γεύμα γιορτινό
κι ίδιο με όλους δείπνο.

Δε θέλει να κρυβόσαστε
πίσω από τα βιβλία.
Θέλει ακράτηγη ορμή.
Και θέλει ωμή τη βία.

Εβγάτε και αστράψετε
μον’ νιάτα όπως μπορούνε:
που ως και τ΄ αστέρια όταν σας δουν
κι εκείνα να ντραπούνε!

Τώρα δεν έχει μαθητές.
Τώρα δεν έχει νέους-
τώρα έχει μόνο μαχητές-
Μεστούς! Τραχιούς! Ωραίους!

Για να φλογίσει, νέοι μου,
ο ήλιος της Πατρίδας
θέλει-η Αχόρταστη!-κορμιά
στη ρίζα κάθε αχτίδας.


Γεια και οι τρακόσοι της Βουλής
που η χώρα θα σωνόταν
μον’ αν καθένας από σας
ευθύς ξεπαστρευόταν.


Καληνημέρα βομβιστές –
λιοντάρια δίχως χήτη-
προσέξτε μη απ' τις βόμβες σας
ανοίξει καμιά μύτη…

Κι αφήστε τους ανέμυαλους
εκείνους καμικάζι-
παλαιστινίους κι ιρακινούς-
το αίμα τους που βράζει,

να πάνε να σκοτώνουνε
κι άλλους και τον εαυτό τους-
λαοί αυτοί είναι βάρβαροι
καλούς δεν έχουν τρόπους,

και -οι άξεστοι- αφανίζουνε
τους εκμεταλλευτές τους.
Γι αυτούς καμία ποίηση
δεν θα 'χει αναπαίστους.

Ενώ για σας, τους ευγενείς,
που φέρεστε ανθρωπίνως
πολλά ποιήματα κρατεί
των ποιητών το σμήνος,

Και ξέρετε-ω θεοσεβείς
πολιτισμένοι φίλοι;
Στις βόμβες σας μη βάλετε
λέω, ξανά, φυτίλι,

μα ένα μαγνητόφωνο.
Κι όσοι από κει περνούνε
αντί για κρότους βάρβαρους
"μπαμ!" μια φωνή ν’ ακούνε!..


Καληνημέρα Ευρώπη συ
που ενώνεσαι ολοένα
μ’ ακόμα είναι τα κράτη σου
ανάμεσά τους ξένα.

Και τρώγονται ποιο πιότερο
θα κλέψει από τ' άλλο
και που –τυχαίως...-τρώει καλά
πάντα το πιο μεγάλο…


Καλήν ημέρα Κου Κου Ε
που στη Βουλή όταν μπήκες
πια όχι όπως ήξερες
αλλά όπως τα βρήκες.


Γεια σου Ελλάδα που όλοι σου
οι πολιτικοί «τα πιάνουν»
και βίλλες χτίζουν κι όμορφη
ζωή και πλούσια κάνουν.


Καλήν ημέρα ιερείς,
ληστές του λαού με γάντια
που ευθύνη έχετε τρανή
στης χώρας την κατάντια

και που αν τα ράσα βγάζατε
και παύατε το ψέμα
νέο και ολοζώντανο
θα ’βαζε η χώρα αίμα.

Γεια σου Εκκλησά πόρνη γριά
και πολυστοματούσα
όπου αμπέλια εσύ τρυγάς
είτε φτωχά είτε πλούσ’α

και δυναμώνεις και πολύ
περσότερο ληστεύεις
και δεν σε νοιάζει σ’ οποιανής
δίχτυα κι αν πέφτεις χλεύης.

Γεια σου Εκκλησία πονηρή!
Κοράκι του θανάτου!
Που είναι για σένα η ζωή
στέρνας χρυσός απάτου.

Κι όλο ρουφάς κι όλο μασάς
και όλο και χοντραίνεις
κι άμετρα ας έχεις θύματα
και πάλι δε χορταίνεις.

Γεια σου Εκκλησά που του θεού
τις σάρκες συ ξεσχίζεις
και τον Παράδεισο πουλάς
και Κόλαση κερδίζεις.

Γεια σου Εκκλησία ύαινα
που όχι των ζωντανώνε
μα και νεκρούς σα βρίσκεις, τρως
τις σάρκες και κεινώνε.

Γεια σου Εκκλησά που όπου δεις
πόνο και δυστυχία
πουλάς νεράκι καθαρό
για μια περιουσία.

Γεια σου Εκκλησά, Μοίρα κακή
του άμοιρου τ' ανθρώπου-
ανθρώπου γέρου ή μικρού-
ανθρώπου όποιου τόπου,

που αν υπήρχε διάβολος
θα 'σασταν συνεταίροι
αρκεί και μες στην Κόλαση
νσ 'ταν να βάλεις χέρι.


Γεια σου Αβραμόπουλε και συ
της Αρκαδίας τζιμάνι
που δέκα η αγυρτεία σου
κι η αλήθεια σου μια κάνει.

Οι χίτες σε ψηφίσανε
κι οι ταγματασφαλίτες
της Τρίπολης, που μέσα της
κρυφτήκαν -οι αλήτες-

όταν του Εμφύλιου κόπασε
η λαύρα και η πύρα,
γι αυτό και μυρωμένος συ
με τέτοια είσαι μύρα.

Γεια σου επισκόπου η θωριά
κι η μυλωνά καρδία:
δούλευε-δούλε-δούλευε
το λαό μας με μανία.

Στη γη επάνω βρέθηκες,
κάτι να κάνεις πρέπει.
Και κάνεις: τη γεμάτη σου
ταϊζεις ακόμα τσέπη.


Γεια σας και πάλι ω! υπουργοί
της Εθνικής Αμύνης
που ούτε σας τα τρισέγγονα
δεν θα χαθούν εκ πείνης,

αφού απ’ όσα γι αγορές
στους ευρωπαίους σκάζετε
δύο φορές περσότερα
στη μέσα τσέπη βάζετε.


Καλήν ημέρα πρόεδρε
και σένα της Βουλής μας
του Καταγώγιου αυτού ληστών
και διαφθοράς και μίζας.

Κάπελας είσαι άριστος:
σ’ ένα μπουρδέλο πρέπει
μία τσατσά καθώς εσύ
που όλα να τα βλέπει,

και όλα με την πορνική
την αύρα να τα ντύνει
ώστε απ’ αυτόν τον τζερτζελέ
να κονομάει και κείνη.


Καλήν ημέρα και χρηστοί,
θείοι βιομήχανοί μας
που το δαιμόνιο σ’κώνετε
στα ύψη της φυλής μας

και όταν κάτι πάει στραβά
κι έχετε γκίνιες, τότε
τους αστακούς αφήνετε
κι εργαζομένους τρώτε.


Όμως πολλά τα έγραψα
κι ειν’ ώρα να τελειώνω
ώστε να γράψω κάτι τι
και για τον νέο χρόνο.

Λοιπόν καλά Χριστούγεννα
εύχομαι σ’ όλους τώρα.
Του χρόνου πάλι-ως τότε αν
υπάρχει ετούτη η χώρα.

Κι εδώ που τραγουδήσαμε
η πέτρα έχει ραϊσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
γρήγορα θα λακίσει.

                -----

 ΔΥΑΡΧΙΑ
(Σημίτη-Παπανδρέου)

Βρε τι μπέρδεμα είναι τούτο
που τη νέα χρονιά μας βρήκε!
Άτσαλα ο νέος χρόνος
στην απλή ζωή μας μπήκεΙ

Ένας ξέραμε ως τα τωρα
πως το αίμα μάς ρουφάει,
πως ρουφιάνους εκκολάπτει
κι ότι σκάνδαλα γεννάει.

Ένας ξέραμε κρατάει
της Ελλάδας τα ηνία
και στο βάραθρο πως λαύρος
τηνε σέρνει με μανία.

Έναν είχαμε προδότη
και χαφιέ της ανθρωπιάς μας
έναν είχαμε δυνάστη
και φονιά κάθε χαράς μας.

Κι είμασταν συνηθισμένοι
ένας να 'ναι ο μαφιόζος
που στα σκάνδαλα ήταν άσσος
και στη διαφθορά βιρτουόζος.

Αλλά τώρα τι σκοτούρα!
Δε μας φτάναν τα μεγάλα
που 'χαμε τα βάσανά μας,
έπρεπε να 'ρθούνε κι άλλα…

Και θα έχουμε από τώρα
έγνοιες κι άλλες στο κεφάλι
λες και λίγο ήταν όσο
μέχρι τώρα είχαμε χάλι.

Εναν ξέραμε βρωμιάρη
και παλιάνθρωπο και κλέφτη
τώρα δυο-λες εσκεφτήκαν
λίγος ο ένας πως μας πέφτει.

Και αρχίζουν οι απορίες:
Τώρα ποιος θα κυβερνάει;
Ο Κινέζος ή ο Γιωργάκης;
Και τον άλλο ποιος θα φάει;

Και ο ένας θα νικήσει
στον αγώνα σα θα μπούνε,
ή θα 'ρθούνε ισοπαλία
και θ' αλληλοφαγωθούνε;

Στη γελοία αυτήν παράτα
που 'χουνε κι οι δυο διαλέξει
ποιος περσότερο απ' τους δύο
χρόνο άραγε θ' αντέξει;

Και ποιανού ήταν ιδέα
δυο μαζί να κυβερνάνε
σ' ένα τόπο που έναν μόνο
δέχεται αφέντης να 'ναι;

Θα εμφανίζονται κι οι δυο τους
σε μπαλκόνι πάνω ένα
ή θα βγαίνουν ένας ένας
σα σε δίδυμων τη γέννα;

Και οι δυο θα χαιρετάνε
στο μπαλκόνι όταν βγούνε
ή εναλλάξ τα δυο τους χέρια
χαιρετώντας θα κινούνε;

Κι αν κι οι δυο τους χαιρετάνε –
αν αυτό τέλος διαλέξουν-
τότε εκτός από τα μπούτια
και τα χέρια δε θα μπλέξουν;

Ποιος θα πλέκει το εγκώμιο
της Ευρώπης τώρα; Εκείνος
που εκεί μας έχει χώσει
ή ο άλλος-ο δελφίνος;

Και σε ποιον θα πρωτοτρέχουν
οι υπουργοι και οι συμβούλοι
πρωι πρωί για τον καφφέ τους
και σε ποιον θα είναι δούλοι;

Ποιος θα βγαίνει στην τι-βι μας
για να λέει τα δικά του-
ο Σημίτης με τη Δάφνη
ή ο μικρός με τη μαμά του;

Ποιόν δουλόπρεπα ο Χυτήρης
να υμνεί θα επιλέξει-
για ποιον μέλι από κερήθρα
κάθε του θα στάζει λέξη;

Ποιον ο Ρέππας θα εκθειάζει
κι απ' τους δυο ποιόνε θα γλύφει
και σε ποιόνε σαν κοτούλα
παστρικιά θα κάτσει νύφη;

Ποιον η Βάσω κι ο Ευθυμίου
απ' τους δύο θα στηρίζει;
Ποιον θα προσκυνάει ο Άκης;
Ποιον ο Πάγκαλος θα βρίζει;

Ποιος και ποιόνε θα διορίζει;
υπουργό και σύμβουλό του;
Ποιος θα κάνει ό,τι του ’ρθει
κι ό,τι λέει το μυαλό του;

Τώρα ποιος θα συμμαζεύει
τ' ασυμμάζευτα του τόπου;
Ποιος θα σύρει μετά τόσου
της Ελλάδος το άρμα κόπου,

που ζεμένα τώρα θα 'χει
όχι ένα μα δυο ζώα
κεντροαριστερά πλην όμως
και αριστεροκεντρώα;

Κι αν δεξά τραβάει ο ένας
και αριστερά ο άλλος
δε θα γίνεται βαβούρα
και κακό και μέγας σάλος;

Ποιος περσότερο θα τρώει;
Ποιος περσότερο θα κλέβει;
Ποιος θα έχει των αιώνων
μεγαλύτερη τη χλεύη;

Ποιος της διαφθοράς θα υφαίνει
γρηγορότερα το σάλι;
Ποιος βαθύτερα στη δίνη
της Ευρώπης θα μας βάλει;

Κι ο Γιωργάκης στο Σημίτη
ανανέωση θα δώσει
ή ο Γιώργος μες στην ήττα
του Σημίτη θα λασπώσει;

Και τρανότερος ποιος είναι
καραγκιόζης απ' τους δύο-
ο παλιός που έχει βάλει
κάθε τσίπα στο αρχείο


ή ο νέος που κομπάζει
ότι νέο κάτι φέρνει,
στου παλιού μέσα το έλος
αφού κιόλας παραδέρνει;

Και περσότερο το λαό μας
απ' τους δυο ποιος ονειδίζει-
ο παλιός που τη φυγή του
νίκης πλάνο την βαφτίζει,

ή ο νέος που ως τα τώρα
σ' όλα μέσα ήταν τα κόλπα
και τα κόλπα του εκείνα 
τώρα νέα τα λέει όπλα;

Εγώ κάθομαι εδώ χάμου
και τους φαύλους καυτηριάζω
και αυτοί όταν μ’ ακούνε
σαν συνείδησή τους μοιάζω.

Και περνάει ο καιρός μας
κείνοι οι δύο ν' αδικούνε
κι εγώ εδώ να ξαναγράφω
και αυτοί πάλι ν' ακούνε...




Οι πολιτικοί φαίνεται πως ξεχωρίζουν
όσα λένε προεκλογικά και όσα κάνουν μετεκλογικά.
Και για μεν τα προεκλογικά αποφασίζουν
πως θα αποδειχτούν αλαμπουρνεζικά
ενώ αυτά σαν ψηφιστούν που κάνουν
όλες οι αλήθειες του κόσμου δεν τα φτάνουν.

Ο Αντρέας ας πούμε έλεγε με δυνατή φωνή
«έξω από ΝΑΤΟ και ΕΟΚ και έξω οι Βάσεις» και ύστερα
δείχνοντας επιμονή και υπομονή
μπήκε μέσα σε όλα αυτά βαθύτερα.
Και ο λαός έλεγε «ο Αντρέας είναι πολιτικός:
που ενώ έτσι τα λέει τα κάνει αλλιώς.»
Και πάνε και Εθνάρχη να τον κάνουνε
σαν να μη μας έφτανε ο «Ανήκομεν εις την Δύσιν»
που σε όσα έφαγε δεν τον φτάνουνε
δέκα μαζί Άκηδες που θα τρώγανε παρά φύσιν.

Τελικά όσο περισσότερο κλέβεις
τόσο πιο στην Ελλάδα θ’ ανέβεις.
Ο Σαμαράς είπε ότι θα φκιάσει Επιτροπή
που να βρει πώς μπήκαμε στο Μνημόνιο
και μετά αυτό το ξεχνάει χωρίς ντροπή
λες και ήθελε να αποφύγει κάποιο Άγος Κυλώνειο.
Και το Σαμαρά τον έχουνε όλοι μη στάξει
επειδή με τη Μέρκελ τα πάει εντάξει
και επειδή έκοψε συντάξεις και μιστούς
και από τους έλληνες επιστράτεψε τους  μισούς.

Τότε ας φέρναμε πάλι έναν Παπαδόπουλο
να φορέσουμε αρβύλες και χιτώνια
και μάλιστα χωρίς κόψιμο μιστών και Μνημόνια.
Και θα είχαμε και κάθε μέρα ψητό φοινικόπουλο.

Αλλά έτσι είναι ο πανέξυπνος ελληνικός λαός:
δεν τον νοιάζει που στο Μνημόνιο τον μπάζουν
αρκεί συνεχώς να του φωνάζουν
«Όχι στο Μνημόνιο!» σθεναρώς.
Η γλώσσα!.. Οι λέξεις… Για τους έλληνες αυτά μετράνε.
Γι αυτό άλλωστε και με διάβασμα όλη τη ζωή τους περνάνε.
 Και λέει ο πρωθυπουργός
που στη γλώσσα δε μένει αργός
ότι οι έλληνες πάντοτε αγαπούν την ελευθερία,
Ενώ ο ίδιος τους έχει φυλακισμένους με μανία.

Μνημόνιο, φίμωτρο, αλυσίδες, πείνα
έχουνε σκλαβώσει και επαρχία και Αθήνα.
Είναι ελεύθερος ο πεινασμένος;
Θα έλεγε ναι κανένας μη πληρωμένος;
Κι έχεις όλους τους πολιτικούς να φωνάζουν
πως η Χρυσή Αυγή μεγάλωσε. Μα μόνο αλαλάζουν.
Δε χτυπάνε την αιτία της άνθησης στο κέντρο της-
δεν σταματάνε να ποτίζουν το δέντρο της-
παρά κάθονται γύρω γύρω και το σιχτιρίζουνε
χωρίς να σκεφτούνε
τέτοιοι χαζοί πούναι
ότι έτσι το ποτίζουνε.

Και το Κουκουέ κουρνιάζει στη γωνιά του βαυκαλιζόμενο
πως χάρη σε κείνο γίνανε όλες οι πρόοδες
ενώ οι καιροί φέρανε και το ήν το ον και το ερχόμενο
κατρακυλώντας από την κορυφή της ιστορίας στους πρόποδες.
Και κανείς δε λέει πως στην Ελλάδα ο φασισμός
ανθούσε πριν ακόμα του Νώε να γίνει ο Κατακλυσμός.

Κι έχεις και την Πιπιλή της ΥΕΝΕΔ να διαλαλεί
πως «κτίριο της δημοκρατίας» είναι η Βουλή
η καημένη τα έχει χάσει εντελώς
τέτοια για να πιπιλίζει έστω αφελώς
και για να λέει τους «φασιστορατσιστές» «κότες»-
της μουσικής της φαίνεται ως εκεί μόνο φτάνουν οι νότες.

Και μερικοί χαζοί δε βλέπουνε με τη χαζομάρα τους την τόση
ότι του Τσίπρα το μπαλόνι ξεφούσκωσε πριν ακόμα φουσκώσει.
Μιλάει στους βουλευτές του και λέει τι να γίνει ΠΡΈΠΕΙ
και πως έπρεπε όλα να έχουν κιόλας γίνει δεν το βλέπει
Και τις ιδιωτικοποιήσεις κατακεραυνώνει
και σχέδια μελλοντικά ιδεατά ξεδιπλώνει
και ξεχνώντας τι η Αριστερά πίσω της σέρνει
αυτός με φωνή δήθεν ανδροπρεπή παιδοφέρνει.

Λέει «οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι»
και βρωμάνε σαν κάνθαροι.
Λέει «Σύριζα και οπισθοχώρηση δεν συμβιβάζονται»
και ύστερα ησυχασμένοι ξεκουράζονται.
Λόγια… λόγια… λόγια… λόγια…
από τον Τσίπρα τον κουτομόγια
που πριν δυο χρόνια όλοι στα μάτια τον κοιτάγαμε
όμως άδεια καλάθια και τώρα κρατάμε όπως και  τότε κρατάγαμε.

Θα εφαρμόσει το πρόγραμμά του,
όμως μόνο αν θέλει κι ο ελληνικός λαός
γιατί αν δε θέλει είναι δουλειά δικιά του
κι ας κάνει τότε ό,τι θέλει αυτός.

Μα αν μπορούσε ο λαός ρε Τσίπρα χέστη
θα το ’χε κάνει αυτό χωρίς να σ’ έχει ανάγκη
όπως μονάχο του αν μπόρειγε καρπό να δέσει 
το σπαράγγι, δε θα περίμενε της Άνοιξης τη ζέστη.

Τράβα στο σπίτι τότε και περίμενε
καμιά διακοσαριά χρονάκια ακόμα
να ζωντανέψει του λαού το πτώμα
και αφού νιονιό αποχτήσει
να ’ρθει να σε ζητήσει-
περίμενε να σε φωνάξει ο λαός καημένε…

Αν κότσια δεν έχεις τον συρφετό ν’ αρπάξεις
και λαό απ’ αυτόν να φτιάξεις
τράβα στο καλό σου και στη γυναικούλα σου
πριν καμιά φωτιά αρπάξεις και καεί η γούνα σου…

Όμως ο Τσίπρας επιμένει: «όλ’ αυτά με το λαό μαζί θα γίνουν»
και με ύφος προϋποθέσεις καθορίζει
και μ’ αυτό καθαρίζει
ενώ οι άλλοι τον κλοιό γύρω από το λαό περισσότερο κλείνουν.

Πρέπει να εμβαθύνουνε
και να επικαιροποιήσουνε λέει την τακτική τους
και πια τη Δεξιά την έχουν στο βρακί τους
κι απ’ το χάρτη τη σβήνουνε.
Έφτιαξε λέει από τις συνιστώσες
τη νέα μεγάλη της Αριστεράς παράταξη.
Μα όμως… ουφ! ας τον αφήσω κι αυτόνε
όπως τις άλλες κλώσες
στης λογικής του τη διατάραξη.
Όμως να πιάσω και ποιόνε;…
Κανένας δεν υπάρχει.
…………………………………………………..






ΠΕΡΙ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Μ’ αρέσει η Αυγή η Χρυσή
γιατί τους άλλους βουλευτές μισεί
(όπως και κείνοι αυτούς
μεγάλους και μικρούς)
και τους το δείχνει χύμα
από της Βουλής το βήμα.

Και αν ακόμα μένει στα λόγια
όμως δεν το βάζει και στα πόδια
και αν ακόμα δεν προχωρεί σε πράξεις
ε, πρέπει πρώτα το πράγμα να το ψάξεις.

Γιατί όλοι οι άλλοι πρέπει να πληρώσουν
και λόγο στο λαό κάποτε να δώσουν
για τα μέχρι τώρα απλήρωτα εγκλήματά τους
που κάνουνε ακόμα απ’ τα φασκιά τους,
γι αυτό και έπρεπε η Χρυσή Αυγή να ’ρθεί
και στη Βουλή να μπει
και ό,τι δεν μπορούμε εμείς
στους ληστές να πούμε
να τους το λένε της Χρυσής Αυγής
οι βουλευτές ν’ ακούμε.

Οι άλλοι πάλι δε μένουνε αργοί.
Κάνουνε ό,τι το κεφάλι τους τούς πει
για να ξαναστείλουνε τους Χρυσαυγίτες
στις φτωχικές τους σκήτες.
Και μέσα στη βιάση τους
να τους καταπιούν αμάσητους,
ξεχνάνε ότι λένε πως έχουνε δημοκρατία
και εναντίον τους κάνουνε κάθε φασιστεία.

Όπως το νομοσχέδιο το αντιρατσιστικό
το διαταγμένο και πολύ βιαστικό-
σαν ντολμαδάκια να τυλίγανε-
που στη Βουλή επήγανε.
Και όπως η άρνησή τους
να συζητήσουν μαζί τους.
Άρνηση των κομμάτων απάντων.
Ή σχεδόν τέλος πάντων.
Αγνόηση δηλαδή λαού εκατοντάδων χιλιάδων
που τους αψήφισαν,
λες και ήτανε συρφετός φαύλων
όσοι Χρυσή Αυγή εψήφισαν.

Μα εγώ ξέρω ότι σήμερα
στα πράγματά μας τα εφήμερα
δυο κατηγορίες πολιτικών υπάρχουν:
αυτοί που και τώρα άρχουν-
οι καταστροφείς της χώρας-οι αλήτες-
και οι απέναντί τους: οι Χρυσαυγίτες.
Και οι δύο κακοί
αλλά βλέποντας κι εδώ κι εκεί
το λιγότερο κακό διαλέγω
και το περισσότερο κακό ψέγω.
Αφού αυτούς τους δυο έχουμε
κάποιον απ’ αυτούς πρέπει να προσέχουμε.
Και ποιος είναι περισσότερο ρατσιστής
από τον άλλο; ρωτιέμαι.
και όχι πως είμαι εγώ ο καλλίτερος κριτής
αλλά να, κάτι για να λέμε.

Και απαντάω ότι χειρότερος
είναι ο στα πολιτικά παλαιότερος.

Αυτός έδινε στους ξένους ένα ξεροκόμματο
για να δουλεύουνε μεροκάματο μονοκόμματο
και να του χτίζουν αεροδρόμια, μετρό, δρόμους,
συναλλαγές κάνοντας μαζί τους παρανόμους
εξαναγκάζοντάς τους να υπογράφουν για εικοσιπέντε
ενώ τους δίνανε πέντε.
Λοιπόν ποιος έχει φασιστική συμπεριφορά;
Όχι οι Χρυσαυγίτες μια φορά
αφού αυτοί δεν ξέρανε ακόμα
η Βουλή ούτε τι έχει χρώμα.

…Και τους εργοδότες οι κλέφτες βουλευτές αφήνανε
να αγκαζάρουν ξένους για εργασία
ξέροντας ότι λεφτά δεν τους δίνανε
και ότι όταν η δουλειά τελειώσει
αυτούς, σαν κερί που έχει λιώσει
θα τους διώξουνε με συμπεριφορά απαισία.
Λοιπόν φασιστική ποιος έχει συμπεριφορά;
Όχι οι Χρυσαυγίτες μια φορά
αφού αυτοί δεν ξέρανε ακόμα
η Βουλή ούτε τι έχει χρώμα.

…Αυτοί που στων ξένων τα παιδιά που εδώ γεννιούνται
υπηκοότητα ελληνική αρνιούνται
ενώ οι αμερικάνοι,
σε αεροπλάνο παιδί να γεννηθεί
που πάνω από τις ΗΠΑ πετάει
τόσο αυτό μετράει
ώστε του δίνουν μάνι μάνι
υπηκοότητα αμερικανική.
Λοιπόν ποιος έχει φασιστική συμπεριφορά;
Όχι οι Χρυσαυγίτες μια φορά
αφού αυτοί δεν ξέρανε τότε ακόμα
η Βουλή ούτε τι έχει χρώμα.

Μέχρι που είπανε με γινάτι
να βγάλουνε παράνομη τη Χρυσή Αυγή
χωρίς να βλέπουν πως αυτό ήτανε κάτι
που εναντίον τους μπορεί να βγει.
Γιατί τον εαυτό τους θα χτυπήσανε
με το αντιρατσιστικό
κι όχι τους Χρυσαυγίτες
που έτσι τους αναστήσανε
και μάλιστα με γλέντι γιορταστικό.

Και θέλοντας να δείξουν ότι δεν ξέρουνε
πως ο ρατσισμός μόνο με δημοκρατία χτυπιέται,
ζητάνε ηρεμία να φέρουνε
χωρίς ν’ αποκηρύξουνε το «φάτε-πιέτε».
Μ’ άλλα λόγια και το λύκο χορτάτο θέλουνε
της διαφθοράς και της παραλυσίας,
και την προβατίνα να βλέπουνε
ακέρια της κοινωνικής ησυχίας.

Θα τους δικαιολογούσα αν φτιάχνανε
όχι έναν αντι-χρυσαυγητικό νόμο
μα έναν αντι-«δημοκρατικό» νόμο αν κάνανε,
στης «δημοκρατίας» τους ενάντια τον τρόμο.
Και νόμο αντικλεπτικό αν έφερναν
που όμως να τον τηρούσαν, θα τους τιμούσα.
Και αν τα χρήματα που ως τώρα έκλεβαν
τα γύριζαν πίσω, θα τους προτιμούσα.

Μα ποιος να τα γυρίσει;
Και ποιος τέτοιο νομοσχέδιο να ψηφίσει;
Ο λωλός Χαζοχαρούμενος που την πρωθυπουργία ξοφλά
τη Μέρκελ υπηρετώντας τυφλά;
Ο Βενιζέλος
που στο πασοκ έδωσε τέλος
(ούτε με κεφαλαία γράμματα το χέρι δεν πάει
να γράψει ένα κόμμα που τόσο ντροπερά ξιοφλάει);

Ο Κουβέλης, προδότης της αριστεράς
που σκοπό του τόχει-
όπως έχει το Φθινόπωρο το πρωτοβρόχι-
σαν πληρωμένος παλληκαράς
να κάνει τον καμπόσο σαν πρόεδρος δημοκρατίας
για πληρωμή της προδοσίας;

Ο Λοβέρδος, που το γενόσημο
(που τόσα κακά έχει
όσο άσκεπο σπίτι όταν βρέχει)
της ύπαρξής του έκανε ορόσημο
και που νομίζει πως ο λαός ξεχνάει
ότι αυτός τον έκανε να πεινάει;

Και για να μην τους πιάσουμε έναν έναν
δε βρίσκω κανέναν
που να μπορεί ρότα ν’ αλλάξει
και άλλος Αρχιμήδης «εύρηκα» να φωνάξει.
Για να μην πω για τον Παπαντρέου το Γιωργάκη
που αφού διάλυσε το δικό μας τσαρδάκι
πάει τώρα με τρόπο πάλι βλακικό
να διαλύσει και το διεθνή σοσιαλισμό…
(Μα να μην έχει φτιάξει τίποτα αυτό το παιδί…

πού είναι ο πατέρας του να χαρεί όταν  δει
πως αποτέλειωσε το έργο του ο γιος του
που ο αμοραλισμός δεν έκανε ο δικός του…)

Έχει έξαρση ο ρατσισμός, λένε.
Ο ρατσισμός δεν έχει έξαρση. Πάντα
ο μαύρος που ζει στην Ουγκάντα
θα απορεί που και οι λευκοί κλαίνε.
Και στην πατρίδα μας ο ρατσισμός
είναι κληρονομιά παλιά όπως ο αστερισμός.
«Πας μη έλλην βάρβαρος»: σύμφυτος
ο ρατσισμός με τη χώρα μας
έτσι το ήθελε ο ύψιστος-
αυτή είναι η ψώρα μας.

Μα έλα που σήμερα οι λεφτάδες του κόσμου
θέλουν χέρια και κίτρινα και μαύρα να του δουλεύουν όμως…
και αυτό προϋποθέτει μυρωδιά όχι δυόσμου
μα ίδρωτα που η ειρήνη μεταξύ τους ο πρώτος νόμος…
Κι ας πρώτα ξεριζωθεί η ψυχή του ανθρώπου
κι ύστερα ο ρατσισμός του,
μα αυτοί θέλουν οι άνθρωποι κάθε τόπου
καθένας να καταπνίγει τον γενότυπό του
για να παράγουν… να παράγουν… να παράγουν…
και βέβαια και ήσυχα να διάγουν
για να πηγαίνει μπροστά η δουλειά
όπως με τα ζώα εγινόταν παλιά.

Ρωτάνε οι λεφτάδες γιατί ήρθε η Κρίση.
Κάνουν ότι δεν ξέρουν
ότι αυτοί την έχουν μαυλίσει
ώστε οι φτωχοί να υποφέρουν
ενώ εκείνοι θα ευημερούν
είτε βρίσκονται στο Λονδίνο είτε στο Καμερούν.

Και ξεσηκώνουν λαούς σε Αφρική και Ασία
για να ζητήσουν περισσότερα χρήματα για την εργασία
έτσι που η αμοιβή τους να εξισωθεί με των δυτικών
και να επέλθει εξίσωση των εργατικών,
ώστε ο ανταγωνισμός να πάψει
υπέρ να λειτουργεί των ανατολικών χωρών
και το εμπόριο και πάλι να ανάψει,
μα τώρα με το συμφέρον των δυτικών παρόν.

Και να το καταφέρουνε δεν δυσκολεύονται:
αφού έπεσε η Σοβιετική Δημοκρατία
οι λαοί από τα χέρια των λεφτάδων άγονται και φέρονται
και κάνουν ό,τι θέλει η πλουτοκρατία.
Κι αυτή λέει: «Τώρα που δεν έχετε προστάτη
ότι σας έδωσα θα σας το πάρω πίσω.
Άσπρη μέρα για να δείτε θα κάνετε μαύρο μάτι.
Ό,τι τότε έχασα, τριπλό τώρα θα το κερδίσω.»

Ως για το λαό τον ελληνικό,
τους ακούει
και όπως από γέννηση τόχει χούι
λουφάζει σαν λαδικό.
Και λένε οι ασημακοπουλίνες
και οι άλλες αγιογδύτισσες μπουμπουλίνες
ότι ο λαός ο ελληνικός έχει ωριμότητα
γι αυτό δεν ξεσηκώνεται.
Δεν παραδέχονται ότι δεν υπάρχει συλλογικότητα
κι ότι όποια ατομική
(πολιτική ή κοινωνική)
πρωτοβουλία, τον ψόφιο κοριό καμώνεται…




ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΕΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΠΟΡΙΑ

Πρέπει ν’ αλλάξω ρότα ρε γαμότο.
Δεν πάει πια το πράμα με τη Μέρκελ.
Παιδί γραικός με ούννα δε σκαρώνουν-
Το ’πε πριν τόσα χρόνια και ο Μέντελ.

Η Γερμανία αρχίζει να ρετάρει.
Σε λίγο για προστάτης δε θα κάνει.
Πώς να το πρόβλεπα; Πριν δύο χρόνια
καθένας θα ’πεφτε σ’ αυτή την πλάνη.

Τώρα γοργά πρέπει να έβρω κάποιον
και την κατάσταση να ισορροπήσω.
Με τον Ομπάμα! Ναι! Με τον Ομπάμα
πρέπει ένα ραντεβού γοργά να κλείσω.

Πρέπει την προτεστάντικη να δείξω
πως ν’ αποφύγω προσπαθώ παγίδα…
Αρχίσαν όλοι κιόλας να μιλάνε
πως πάει καιρός πολύς που δεν τον είδα…

Του έχω κάνει κρούσεις μα δε θέλει.
Και όμως, εξαρτάται από κείνον
για πόσο ακόμα εγώ θα συνεχίσω
πρωθυπουργός να είμαι των Ελλήνων.

Και τελευταία οι αμερικάνοι
έχουνε με τους τούρκους ένα γίνει.
Κι αυτός ο Κέρι όλο εκεί πηγαίνει
και όσο και να ’ναι αυτό μου τήνε δίνει.

...Να πάω…,  να συζητήσω για Συρία…,
να δείξω πως κι εγώ παίζω ένα ρόλο
σε Μέση Ανατολή…, Ιράκ…, Περσία…
κι όχι πως τραγουδώ μονάχα σόλο!

Τουλάχιστον ο Εξωτερικών μου
να συναντιόταν λίγο με τον Κέρι…
Μα για τους Γιάνκηδες θαρρώ είναι και κείνος
καμένος σαν και μένανε από χέρι…

Τέλος δεν ξέρω… πρέπει μ’ έναν τρόπο
στους αμερκάνους σύντομα να δείξω
ότι σιγά σιγά ξεκόβω από τη Μέρκελ
κι ότι κοντά τους άγκυρα θα ρίξω.

Ο κόσμος-τι να γίνει;-έτσι επλάστη:
κάθε μικρός να έχει έναν προστάτη.
Εγώ απλά υπακούω στους κανόνες.
Γι αυτό σας λέω: πρέπει να κάνω κάτι…



ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΗ
ή
ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ

Ιερώνυμος 
Τι τραβάω στα γεράματα…

Τσίπρας 
Αφού πιστεύουνε πως γέννησε μία παρθένα, γιατί γαμώ το κέρατό τους δεν πιστεύουνε ότι έχω πρόγραμμα;

Κωνσταντοπούλου 
Να σκαρφαλώσω στο Τέμπλο και να φωνάζω βοήθεια...;… 

Φώφη 
Δε σκέφτηκα να μετονομάσω το ΠΑΣΟΚ σε ΛΑΖΑΡΟ Μπορεί να μου το ανάσταινε. 

Παναγία 
Εγώ- τι φταίω να βλέπω τόσους κλέφτες εδώ μέσα;

Τραγάκης 
Καλά Θεέ μου, μου έδωσες τέτοια φάτσα. Ήταν ανάγκη να μου δώσεις και αυτό το επώνυμο;

Ο Θεός για τον Τσίπρα 
Τον Σαούλ τον κατάφερα μ’ έναν κεραυνό. Αυτός μου στοίχισε φτηνά: ένα τηλεφώνημα του ανηψιού μου από τη Ραφήνα.

Καμένος 
Γαμώτο, μόνο παπάς δεν ξέρω ποια πρόφαση να βρω για να ντυθώ…

Γεωργιάδης 
Ούτε το σταυρό ούτε το χέρι του φίλησε, έστω για τους τύπους…

Πρόεδρος Παυλόπουλος
Γιατί να μην ευχαριστήσω τους μετανάστες; Και ο Χριστός δεν ήτανε μετανάστης από τον ουρανό στη γη; Αυτόν γιατί τον ευχαριστούμε;

Θεοδωράκης 
Όχι με το δικό μου ποτάμι, αλλά ούτε με τον Ιορδάνη δε σώζεται η Ελλάδα. Τουλάχιστον περνάω την ώρα μου.

Βορίδης 
Και ο Χριστός φραγγέλιο είχε-τι φραγγέλιο τι τσεκούρι.

Βενιζέλος 
Το στικάκι μου; Α! Εδώ είναι.

Λεβέντης 
Εγώ ένα ξέρω να πω. Οικουμενική! Πάπας, Πατριάρχης, Ιμάμης, Αγιατολλάχ και Δαλαϊλάμα. Μόνον έτσι θα σωθεί ο κόσμος.

Καρατζαφέρης 
Εγώ μόνον το πρώτο άρθρο ψήφισα.

Κουβέλης 
Άλλα εννιά χρόνια. Γιατί δυο θητείες θα τις κάνει. Εγώ τότε πόσο θα είμαι;… Μπα! Δε βγαίνει. Θα πάω σε ψυχαναλυτή να μου βγάλει από το μυαλό την Προεδρία.





Ο «ΤΣΟΛΙΑΣ» ΤΟΥ ΑΛΤΕΡ

Το δρόμο που έδειξε το ΣΚΑΙ
το ΑΛΤΕΡ ακλουθάει.

Τι κάνει; Δείχνει έναν τσολιά
με της στολής του τα λιλιά.
Και-ήλιου πιο φαεινό-, αυτός
ειν’ ο λαός ο ελληνικός.

Και δεν τον έπλασαν στην τύχη:
ωραία τον έχουνε πετύχει:
άτομο καθυστερημένο
που τριγυρνάει σαν χαμένο.

Και άσκοπα και σαν ηλίθιος
κυκλοφορεί μέσα στο πλήθος
άφωνα λέγοντας «ορίστε!
όλοι με μένα ίδιοι είστε!»

Δεν σκώπτει ούτε σατιρίζει.
Μόνο ανεγκέφαλα γρυλλίζει.
Και με φωνή που να ταιριάζει
στον τύπο που παρουσιάζει,

φορές κοινή μια φράση λέει…
την ξαναλέει… πάλι τη λέει…
και κρύο και αηδία γεμίζει
όποιον ο λόγος του εγγίζει.

Κι όπως σ’ ανέκδοτο ένα κρύο
γελούν σα να ’τανε αστείο
οι έλληνες γελούν σα βλάκες
με τις εμετικές του «ατάκες»

Ελλάς! «Ποτέ που δεν πεθαίνεις»:
σου αξίζουν όλα όσα παθαίνεις! 






ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Το σύνταγμα εφαρμόζοντας
μας γέμισαν ατομικές ελευθερίες
και δικαιώματα (γιατί όχι:
από την τσέπη τους τα βγάζουν;)

Αυτό το παλιοσύνταγμα...
να μη λέει τίποτα και για λεφτά...







ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ

Ο μόνος θόρυβος που βλάφτει
ειν’ η φωνή των βουλευτών.
Γι αυτό, τον λόγο σταματήστε
των τριακοσίων αυτών κλεφτών.


  ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
 ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ
Έχε γεια καημένε κόσμε,
έχε γεια γλυκιά ζωή.


ΕΛΠΙΔΕΣ ΛΑΟΥ
Σύγνεφο μαύρο σκέπαζε το Σούλι και την Κιάφα,
ολημερίς εχιόνιζε, ολονυχτίς χιονίζει.


ΔΙΑΓΡΑΦΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
Ως έτρωγα κι' ως έπινα σε μαρμαρένια τάβλα,
ο μαύρος μου χλιμίντρισε και το σπαθί μου ερράη.


ΣΑΜΑΡΑΣ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ-ΠΑΠΑΝΤΡΈΟΥ
Καλώς ανταμωθήκαμε νεμείς οι ντερτιλήδες,
να κλάψουμε τα ντέρτια μας και τα παράπονά μας.


ΚΟΥΒΕΛΗΣ
Γέρασα o μαύρος γέρασα, δε μπορώ 'α περπατήσω,
δε μπορώ 'ά σύρω τάρματα, τα γέρημα τσαπράζια.


ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΨΗΦΙΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ
Απόψε είδα στον ύπνο μου, στον ύπνο που κοιμόμουν,
θολό ποτάμι πέρναγα, και πέρα δεν εβγήκα.


ΝΔ-ΣΎΡΙΖΑ
Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος, τα δυο βουνά μαλώνουν,
το ποιο να ρίξει την βροχή, το ποιο να ρίξει χιόνι.


ΛΑΌΣ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
Παίρνουν ν' ανθίσουν τα κλαριά κ' η πάχνη δεν τ' αφήνει,
θέλω κ' εγώ να σ' αρνηθώ και δε μ' αφήνει ο πόνος.


ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΑΠΟΠΕΜΦΘΕΙΣ
Σ’ όλον τον κόσμο ξαστεριά, σ’ όλον τον κόσμο ήλιος
και 'ς τα καημένα Γιάννενα μαύρο, παχύ σκοτάδι.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ
Μέσ' 'ς τ' άη Γιωργιού τους πλάτανους γένονταν πανηγύρι,
το πανηγύρι ήταν πολύ, κι' ο τόπος ήταν λίγος.


ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΦΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ
Κλαίνε τα μαύρα τα βουνά, παρηγοριά δεν έχουν.
Δεν κλαίνε για το ψήλωμα, δεν κλαίνε για τα χιόνια,
-η κλεφτουριά τ' αρνήθηκε και ροβολάει 'ς τους κάμπους.


ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΣΟΙΜΠΛΕ
Τρία πλάτανα, τα τρία αράδα αράδα,
κ' ένας πλάτανος παχύν ήσκιον οπόχει!


ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ
Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γίνης νοικοκύρης,
για ν' αποχτήσης πρόβατα, ζευγάρια κι' αγελάδες.


ΛΑΟΣ ΓΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ
Πήραν τα κάστρα, πήραν τα, πήραν και τα ντερβένια,
πήραν και την Τριπολιτσά, την ξακουσμένη χώρα.


ΛΑΟΣ-ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ
Κοιμάται αστρί, κοιμάται αυγή, κοιμάται νιο φεγγάρι,
κοιμάται η καπετάνισσα, νύφη του Κοντογιάννη.


ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
Εγέρασα, μωρέ παιδιά, 'ς τους κλέφταις καπετάνιος,
τριάντα χρόνια αμαρτωλός, πενήντα χρόνια κλέφτης.


ΑΝΑΡΩΤΗΜΑ ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΓΙΟΥΧΑΪΣΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΟΥ
Τι ν ’ναι ο αχός που γίνεται κ' η ταραχή η μεγάλη
'ς τη μέση 'ς το Κεράσοβο και 'ς τη μεγάλη χώρα;


ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
Ο κούκος φέτο δε λαλεί, ούτε και θα λαλήση
παρά η τρυγόνα η χλιβερή το λέει το μοιρολόγι.
Γιατί έχει έρθει η Αραπιά και κόβει και σκλαβώνει.


ΤΡΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ
Τρία κομμάτια σύννεφα 'ς τον Έλυμπο, 'ς τη ράχη,
τό να βαστάει τη δροσιά, τάλλο βαρύ χαλάζι,
το τρίτο το μαυρότερο τη θάλασσ’ αγναντεύει.


ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Οι κλέφταις επροσκύνησαν και γίνηκαν ραγιάδες,
κι’ άλλοι φυλάγουν πρόβατα κι' άλλοι βοσκούνε γίδια.


ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΜΕΝΟΣ-Ο ΓΕΛΟΙΟΣ- ΓΙΑ «ΔΕΚΑΕΦΤΑΩΡΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ»…
Με γέλασε νη χαραυγή, τάστρι και το φεγγάρι,
και βγήκα νύχτα 'ς τα βουνά, ψηλά 'ς τα κορφοβούνια.


ΝΕΟΙ ΦΟΡΟΙ
Πολύ σκοτίδιασε ο ουρανός, πάλι να βρέξη θέλει 
σκοτίδιασε η Μαυρομηλιά και της Μηλιάς ο κάμπος.

ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ
Χήρας υγιός λατρεύει τριά καλά άλογα,
το Γρίβα και το Μαύρη και τον Πέπανο.



ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας Παπούλιας, είπε ότι «ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΑΙΤΙΟΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ»!

Τι καλός ο πρόεδρός μας! 
Να τον ξαναέχουμε!  
Ξέρει τι πρέπει να γίνει! 
Μεγάλους και μικρούς γύρω μου ακούω να λένε το ίδιο πράγμα-πραγματικά ο κύριος πρόεδρος αντιπροσωπεύει το λαό! ό,τι λέει ο λαός λέει και κείνος!

Θα μου πει κανείς: ειρωνεύεσαι; Τι θα ήθελες να πει; 
Όχι, δεν ειρωνεύομαι, γιατί δεν θα μπορούσε, αν ήταν κακός πρόεδρος, να πει ότι «πρέπει οι εργαζόμενοι να πληρώσουν την κρίση»; 
Τις προάλλες που είπε ότι πρέπει να καταπολεμηθεί η φτώχεια, δεν θα μπορούσε να πει, αν ήτανε κακός πρόεδρος, ότι η φτώχεια πρέπει να εξαπλωθεί και να βαθύνει;

Είμαστε τυχεροί! 
Και χρωστάμε μεγάλη χάρη στον Καραμανλή που έκανε Πρόεδρο έναν "πρεπολόγο" όπως λέει ο λαός εκείνους που έχουν το χάρισμα να ξέρουν τι πρέπει να γίνει! 
Φαντάζεστε έναν πρόεδρο που να μην ήξερε τι πρέπει κάθε φορά να γίνει; μπρρρρρ...φρίκη με κατέχει σε μια τέτοια σκέψη και μόνον.... ας τον έχει καλά κι αυτόν και τον Καραμανλή ο θεός!

 ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ
1.
ΓΚΑΖΑΚΙΑ
Ανέχομαι μόνον τα γκαζάκια που μπαίνουν σε μέρη και σε ώρα που είναι αδύνατον να τραυματίσουν κανέναν.
Γιατί είναι ένα ξεθύμασμα των νιάτων. 
Αντίθετα, σε μιαν αντρίκια λαϊκή επανάσταση δεν θα έλεγα όχι, γιατί εκεί είναι σίγουρο πως όταν αποφασιστεί, γίνονται εκ των προτέρων και από τις δυο παρατάξεις αποδεκτά όποια όπλα και όποια δυσάρεστα αποτελέσματα-μιλάμε για πόλεμο πια. 
Για τα γκαζάκια όμως που μπαίνουν για να σκοτώσουν, είμαι τελείως αντίθετος.
Και όσοι κάνουν κάτι τέτοιο πρέπει να τιμωρούνται αυστηρά.
Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις όμως, πρέπει δεχτούμε πως υπάρχουν ελαφρυντικά.
Και αυτό διότι οι  «γκαζάκηδες» είναι, στην πλειονότητα των περιπτώσεων νέα παιδιά, και δεν ξέρουν ακόμα πώς δουλεύει η Δημοκρατία.
Δεν μπορούν να καταλάβουν για παράδειγμα, πώς οι βουλευτές είναι φτωχοί όταν γίνονται βουλευτές, και σε τέσσερα χρόνια είναι πάμπλουτοι.
Δεν μπορούν  να καταλάβουν γιατί, ενώ οι πολιτικοί πρέπει να φανερώνουν το Πόθεν Έσχες τους, αυτοί φανερώνουν μόνον το Έσχες.
Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί, ενώ οι πολιτικοί πλουτίζουν, οι σιδηρόδρομοι έχουν αφεθεί στην τύχη τους και τα μεγάλα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο. 
Καλά θα ήταν να υπάρξει ένα μάθημα από το Δημοτικό ακόμα, το «Πώς δουλεύει η Δημοκρατία», ώστε σιγά σιγά να εκλείψει η άγνοια της Νεολαίας πάνω σ’ αυτό το θέμα.
Tότε ούτε σαν υποψία δεν θα υπάρχει στο μυαλό των νέων μας το γκαζάκι.


2.

Η ΑΝΑΒΟΛΗ
Κάθισε στο παγκάκι. Ήταν ένα θερινό απόβραδο. Οι άνθρωποι γύρω έκαναν βόλτες ή κάθονταν στα ζαχαροπλαστεία. Παρέες χαρούμενες περνούσαν από μπρος του.
Έβγαλε από την τσάντα του τα χάπια και ένα πλαστικό μπουκαλάκι με νερό, και τα απίθωσε δίπλα του πάνω στο παγκάκι.
Να πάγωνε η ζωή στην ώρα εκείνη καλά θα ήταν. 
Γι αυτό και να  την αποχαιρετάς τέτοια ώρα είναι μια καλή επιλογή. 
Φεύγεις παίρνοντας καλές εικόνες ό,που πηγαίνεις. 
Μα η ζωή θα συνεχιστεί.
Θα χαλάσει το βράδυ για τον περίγυρο, θα γίνει δυσάρεστο θέαμα για λίγο για τους νέους, και η σειρήνα του ασθενοφόρου θα σκεπάσει για λίγο τη φωνή του τραγουδιστή που στέκει στη γωνία παίζοντας την κιθάρα του και τραγουδώντας απαλά. 
Μετά όλα θα συνεχίσουν από τη στιγμή που διακόπηκαν.
Άνοιξε το κουτάκι και πήρε το πρώτο χάπι. 
Το ήπιε με λίγο νερό.
Εκείνη την ώρα ακριβώς, σαν αυτό να ήτανε το σύνθημα, ένα κοριτσάκι κρατώντας μια μεγάλη ελαφριά, πλαστική, χρωματιστή μπάλα,  πετάχτηκε τρέχοντας από τα αριστερά του κοιτάζοντάς τον και γελώντας του με ένα γέλιο ευτυχίας.
Ήταν ένα εξάχρονο περίπου κοριτσάκι. Ψηλό, λεπτό, μελαχρινό, φορώντας ένα μακρύ σκουρόχρωμο ακριβό φουστάνι, που του έφτανε ως τους αστραγάλους. 
Το κοριτσάκι ήταν τόσο αδύνατο, που καθώς έτρεχε και πηδούσε με την μπάλα, καθόλου το φουστάνι δεν έβρισκε αντίσταση ή δεν υπεγείρετο στα μέρη του σώματος του μικρού κοριτσιού, ώστε να πάρει έστω για μια φευγαλέα στιγμή το σχήμα τους.
Το πρόσωπό του ήταν όμορφο, μα εκείνο που το 
ομόρφαινε λες, ήταν το κενό από ένα  επάνω μπροστά δόντι που έλειπε.
Το κοριτσάκι πετούσε μπρος του την μπάλα με χαριτωμένα ασυντόνιστες κινήσεις, και με τον ίδιο τρόπο έτρεχε πίσω της να την πιάσει.  Και δεν έκλεινε καλά τα χέρια γύρω από την μπάλα όταν την έφτανε,  και αυτή πάλι της ξέφευγε. Και όταν κατάφερνε πάλι να την πιάσει, την πετούσε μπροστά του με ίδιες κινήσεις, χωρίς δηλαδή να δείχνει ότι θέλει να την κατευθύνει κάπου συγκεκριμένα ώστε αυτή να χτυπήσει κάπου και να γυρίσει,  ή κάπου που να πέσει προς την κατεύθυνση που και το κοριτσάκι πήγαινε. 
Έτσι η μπάλα έφευγε προς διάφορα μέρη κάθε φορά, και το κοριτσάκι όλο έτρεχε πίσω από μία μπάλα που πήγαινε, φαινομενικά, όπου ήθελε.
Όλη αυτή η συμπεριφορά του κοριτσιού είχε ως αποτέλεσμα να τρέχει αυτό συνεχώς πίσω από την μπάλα, χωρίς να μπορεί να την πιάσει, αλλά και όταν ακόμα την έφτανε, της άλλαζε κατεύθυνση το ίδιο το κοριτσάκι, γιατί ακουμπώντας μόνο την μπάλα στην απόπειρά της να την πιάσει, χωρίς να το θέλει τής έδινε πάλι νέα ώθηση, αλλάζοντάς της κατεύθυνση κάθε φορά. 
Αυτό όλο, έκανε το κοριτσάκι να τρέχει αλλάζοντας σε κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου κατεύθυνση, κάτι που το έκανε να γελά συνέχεια με αυτό, ενώ πάντοτε τον κοιτούσε.
Το παράξενο ήταν πως από την πρώτη στιγμή που το κοριτσάκι ξεπετάχτηκε μπροστά του, τον κοίταζε συνεχώς. Και θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο λόγος που δεν έπιανε ποτέ την μπάλα το κοριτσάκι, ήταν αυτός-ότι δηλαδή τρέχοντας και γελώντας κοίταζε συνέχεια μόνο προς αυτόν, και όχι προς την μπάλα, την οποία έβλεπε μόνον με την άκρη του ματιού του, ίσα για να μην τη χάσει από το οπτικό του πεδίο και σταματήσει έτσι το παιχνίδι του.
Όλα θα ήταν αναμενόμενα γι αυτόν, αν το κοριτσάκι, παίζοντας με την μπάλα δεν γελούσε ασταμάτητα, και δεν τον κοίταζε συνεχώς.
Όμως όχι. 
Συνέχεια, το βλέμμα του ήταν πάντα επάνω του, το γέλιο του ήταν ασταμάτητο, και τα μάτια του συνεχώς στραμμένα επάνω σ’ αυτόν, σαν να μην υπήρχαν άλλοι άνθρωποι.
Αυτός το έβλεπε άθελά του συνέχεια. Και χωρίς να χρειαστεί να στρέψει ούτε για μια στιγμή το κεφάλι του ή τη ματιά του, γιατί όλα γίνονταν μπροστά του ακριβώς, όπως το έργο στη σκηνή πάνω του θεάτρου.
Ένα κοριτσάκι με το μακρύ άνετο φουστανάκι του. 
Σαν ιέρεια μιας θρησκείας…
Άθελά του, δυο φορές, άπλωσε τα χέρια προς το κοριτσάκι, που σε όλην αυτή τη διάρκεια το έβλεπε κι αυτός όπως τον έβλεπε κι εκείνο, σχηματίζοντας με τις παλάμες του μια κοιλότητα που θα μπορούσε να δεχτεί την μπάλα αν έρχονταν προς το μέρος του, ώστε να δείξει ότι έτσι γίνεται  συνήθως, με την πρόθεση να του έστελνε την μπάλα το κοριτσάκι και να της την πετούσε κι αυτός, ώστε να μην τρέχει αυτό συνέχεια κυνηγώντας ένα μπαλόνι που συνεχώς του ξέφευγε. Γιατί το μόνο που έμοιαζε να συμβαίνει, ήταν ότι το κοριτσάκι έπιανε στα χέρια του πρώτη φορά μια τόσο μεγάλη μπάλα και δεν ήξερε τι να την κάνει.
Όμως η λογική δεν είχε τίποτε να κάνει στην περίπτωση αυτή. 
Το κοριτσάκι εξακολουθούσε να τρέχει και να τρέχει προς μια μπάλα που όλο την άγγιζε μόνον κάθε τόσο, χωρίς να ανταποκριθεί στην χειρονομία του, και πάντοτε τρέχοντας, αλλά και πάντοτε κοιτάζοντάς τον, και πάντα γελώντας… γελώντας… γελώντας του…
Γελώντας με ένα γέλιο που πολλές φορές άφηνε έναν ήχο γέλιου ηχηρού, λόγω του συνεχούς τρεξίματος από τη μια μεριά, αλλά και γάργαρου, σαν κελάρυσμα μικρού γρήγορου ρυακιού. 
Και ήταν τέτοιο το γέλιο,  που γελούσε κι αυτός γιατί το θέαμα ήταν, όχι βέβαια αστείο, αλλά τόσο ευχάριστο, που στον ήχο του δεν μπορούσε να μείνει σοβαρός ο πιο λυπημένος και ο πιο  αγέλαστος άνθρωπος. 
Σε λίγο ένας άντρας ψηλός, εύσωμος, εμφανίστηκε, από την ίδια πλευρά από όπου είχε έρθει και το κοριτσάκι.
Ψηλός, περασμένης ηλικίας, καλοντυμένος, στάθηκε απέναντι από το κοριτσάκι, και του άπλωσε τα χέρια για να δεχτεί την μπάλα και να την ξαναπετάξει στο κοριτσάκι παίζοντας.
Το κοριτσάκι του έστελνε την μπάλα, χωρίς όμως να ομαλοποιηθεί το παιχνίδι, γιατί ολοένα η μπάλα έφευγε από το κοριτσάκι όταν ήθελε να την πιάσει, κα πάντοτε αυτό έτρεχε και πάλι πίσω της.
Το παράξενο είναι ότι το κοριτσάκι ποτέ δεν κοίταξε προς το μέρος όπου στεκόταν ο ηλικιωμένος κύριος, παρά εξακολουθούσε να κοιτάζει τον άνθρωπο που καθόταν στο παγκάκι χωρίς ποτέ να δει προς τον δυνητικό συμπαίκτη του, και βλέποντας πάντοτε σ’ αυτόν εξακολουθούσε πάντα να γελάει.
Λόγος κανείς δεν βγήκε από το στόμα του κοριτσιού ή του συμπαίκτη του ενώ έπαιζαν.
Σε λίγο ο ηλικιωμένος κύριος έφυγε.
Το κοριτσάκι έπαιξε μόνο του πάλι για λίγο, ύστερα μάζεψε την μπάλα και έφυγε κι αυτό προς την ίδια κατεύθυνση.
Ο άνθρωπος που καθόταν στο παγκάκι ήταν λίγο ακίνητος και αγέλαστος.
Δεν πέρασαν τρία λεπτά και το κοριτσάκι βγήκε πάλι τρέχοντας από αριστερά πίσω του, και γελώντας του χαρούμενα και κοιτάζοντάς τον συνέχεια όπως πριν, έκανε τρέχοντας ένα ημικύκλιο μπροστά του, πριν χαθεί πάλι πίσω του. 
Ο άνθρωπος στο παγκάκι σηκώθηκε.
Πήρε τα χάπια και το νερό και άρχισε να περπατάει. 
Όταν έφτασε στον πρώτο κάδο σκουπιδιών, σταμάτησε μπρος του για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα έβγαλε το μπουκαλάκι με τα χάπια και το πέταξε στον κάδο.

  3.
Η εξάχρονη Έμυ, μια μέρα, πλησίασε σκεπτική τη μητέρα της;, με το δεξί της χέρι μαλάζοντας τον πήχη του αριστερού της χεριού, και την ρώτησε δείχνοντας με τα μάτια της αυτό που έκανε: «Μαμά, αυτό-αυτό το κρέας γύρω γύρω και μέσα του το κόκκαλο, όλα αυτά, πώς φτιάχτηκαν;»
Ποιος από τους γελοίους  που ονομάζονται φιλόσοφοι θα απαντήσει στην ερώτηση αυτού του παιδιού;
Ας είναι καλά η ποίηση, που είτε χλευάζοντας είτε ξεγελώντας, σκεπάζει το χάσμα μεταξύ ερώτησης και απάντησης, και έτσι πορεύεται και η Έμυ και η ανθρωπότητα-με τα παιχνίδια τους η κάθε μιά.


4.
Άκουσα μια διάλεξη που ήθελε να βγάλει από την πλάνη τους ανθρώπους σχετικά με το οντολογικό πρόβλημα.
Με λίγα λόγια είπε ότι ούτε η θρησκεία ούτε η επιστήμη έχει δώσει τη λύση. Γιατί η θρησκεία μιλάει για θεό, και η επιστήμη  δεν μας λέει τι υπήρξε πριν από το Μπιγκ Μπανγν.
Κατέληξε ότι είμαστε φανταστικά όντα που βρισκόμαστε και δρούμε σε ένα παιχνίδι μέσα, που κάποιος που γνωρίζει από αυτά έχει δημιουργήσει.
Και φαινόταν ότι ησύχασε καταλήγοντας έτσι.
Όμως δεν προχώρησε για να μας πει τι, ποιο, πώς, είναι το Όν αυτό που δημιούργησε το Παιχνίδι αυτό που μέσα του όπως λέει μας έβαλε.
Τότε τι μας είπε; Άλλαξε μόνον όνομα στο Άγνωστο.
Άλλη μία απόπειρα να γίνει ο άνθρωπος σοβαρός που πήγε χαμένη.


5.
Ο Κωστάκης είναι παιδικός φίλος και τα συζητάμε καμιά φορά.
Γεννηθήκαμε τον ίδιο μήνα του ίδιου χρόνου.
Προέρχεται από κουμουνιστική οικογένεια.
Μου έπιασε κουβέντα προχτές και μου έλεγε πόσο καλό έκανε ο Θεοδωράκης στην Ελλάδα.
Του είπα:
Ο Θεοδωράκης ήταν σπουδαίος μουσικοσυνθέτης.
Μου είπε ο Θεοδωράκης πρόσφερε πολλά στην Ελλάδα με την πολιτική του.
Τον ρώτησα: 
Αν δεν είχε υπάρξει ο Θεοδωράκης η Ελλάδα θα ήταν χειρότερη; Ή: Σε τι έγινε καλλίτερη η Ελλάδα επειδή υπήρξε ο Θεοδωράκης; Μήπως διορθώθηκε κάτι σ’ αυτήν; Τα ίδια χάλια δεν έχει που είχε και πριν τον Θεοδωράκη; Και τα ίδια χάλια δεν έχει και μετά τον Βελουχιώτη, τον Φλωράκη και μετά την Παπαρήγα, και μετά τον Καραμανλή, και μετά τον Παπανδρέου, και μετά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, και μετά από όλους τους πρωθυπουργούς που περάσανε;
Με ποιον από αυτούς έγινε καλλίτερη; 
Εξάλλου κλέφτες δεν ήσαν εκείνοι που μας «ελευθέρωσαν» από τους Τούρκους; 
Απόγονοι εκείνων δεν κυβερνάνε έκτοτε την Ελλάδα; Και δεν είναι κλέφτες όλοι αυτοί-
μόνο που τώρα τους λένε πρωθυπουργούς, υπουργούς κλπ; 
Σε τι διαφέρει η Ελλάδα του 1821 από την σημερινή; 
Η διαφορά είναι ότι όλα πια γίνονται με νόμους ώστε να κλείνουν τα στόματα των ηλιθίων.
Ο Κωστάκης μου αντέτεινε ότι σήμερα «ζούμε καλλίτερα από τότε».
Του είπα ότι αν θεωρεί καλλίτερο το ότι δεν έχουμε λάμπες πετρελαίου αλλά ηλεκτρικές, αν θεωρεί καλλίτερο ότι μετακινούμαστε με αυτοκίνητα και λοιπά παρόμοια, τότε ζούμε καλλίτερα.
Όμως όπως ζούσαν καλλίτερα οι έλληνες του 1821 από τους παλιούς κατοίκους της Ελλάδας τους προ Χριστού. 
Πες μου λοιπόν Κωστάκη τι άλλαξε προς το καλλίτερο στην Ελλάδα τα διακόσα τόσα χρόνια;
Ποιο Υπουργείο έχει καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να κάνει κάτι καλό για την Ελλάδα;
Όλοι οι πολιτικοί που πέρασαν  έφαγαν με την ψυχή τους, χωρίς να αλλάξουν ΤΙΠΟΤΑ στραβό.
Απλά μόνον έζησαν τη ζωή τους.
Και οι τωρινοί όπως και οι προηγούμενοι πολιτικοί σέρνουν προς τον χαμό τη χώρα φωνάζοντας όπως όλοι: «Σώζουμε την Ελλάδα!»

 21-7-2010

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 36Η ΕΠΕΤΕΙΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010


Καλά που έχουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας να μας ξεστραβώνει κάθε τόσο.
Θυμόσαστε τις άλλες που είχε πει ότι πρέπει οι έλληνες να πάψουν να είναι φτωχοί;
Ποιος άλλος θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο-να πει μια τέτοια σοφία;
Σήμερα πάλι, στη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, τα ίδια και καλλίτερα.
Μας είπε ότι «Η ευθύνη για την ελληνική παρακμή βαρύνει κυρίως την πολιτική τάξη»
Ορίστε! Έβγαλε από την πλάνη τους έλληνες που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν τη γνώμη ότι για την ελληνική παρακμή έφταιγε η τάξη των μπογιατζήδων.  Άφεριμ Πρόεδρε της Δημοκρατίας μας!
Βέβαια ευθύνονται και άλλοι, όπως τουλάχιστον μας λέει εκείνο το «κυρίως». Να μην κρατήσει και μία πισινή ο Πρόεδρός μας;-στο κάτω κάτω κι αυτός ανήκει στην πολιτική τάξη. Άραγε, κάνει και την αυτοκριτική του ο Πρόεδρός μας όλων των Ελλήνων. Προοδευτικό στοιχείο, αν λάβουμε υπόψη πως η αυτοκριτική λανσαρίστηκε από τους κουμουνιστές.
Ακούσαμε ακόμα τον κύριο Πρόεδρό μας να λέει ότι «η αποδοκιμασία που δέχεται σήμερα το πολιτικό σύστημα είναι πολλές φορές «ακατέργαστη μέσα στη γενίκευσή της, αλλά στον πυρήνα της δίκαιη».
Ας το κάνουμε κι αυτό λιανά. Ακατέργαστη αποδοκιμασία είναι να κατεβαίνεις σε πορείες και διαδηλώσεις και να κλείνεις τους δρόμους. Στον πυρήνα της όμως είναι δίκαιη! Αυτό κι αν είναι ικανοποίηση! Στον πυρήνα! Όχι σε τίποτα μικρούλικα ασύστατα ηλεκτρονιάκια, αλλά ΣΤΟΝ ΠΥΡΉΝΑ! Δηλαδή «έχετε δίκιο να διαμαρτυρόσαστε κάφροι, όμως ήσυχα ήσυχα, χωρίς κλεισίματα των δρόμων και μολότοφ. Βολευτείτε με τον πυρήνα.» Πισινή κι εδώ από τον Πρόεδρό μας. Και το σκύλο χορτάτο και την προβατίνα ακέρια.

Αλήθεια, για σκεφτείτε να έλεγε: «πάρτε τα όπλα πολίτες, αλλιώς δεν καταλαβαίνουν αυτοί!».Θα ρίσκαρε έτσι και τη θέση του να χάσει, γιατί δεν ξέρεις τι βγάζει μια επανάσταση. Κι αν βγάλει και πάλι δημοκρατία, μπορεί να μην είναι Προεδρευόμενη, οπότε πάει καλλιά της και η Προεδρική καρέκλα. Και αν έρθει κουμουνισμός, πάνε και όλα τα οικόπεδα, τα σπίτια και οι καταθέσεις του Πρώτου μας Πολίτη, αλλά και οι σπουδές στα ακριβότερα πανεπιστήμια των εφτά θυγατέρων του, που αργότερα θα μας έρθουν σπουδαγμένες και κάποια από αυτές θα γίνει και Προεδρίνα της Δημοκρατίας μας να βγάζει λόγους υπέρ πτωχών και αδυνάτων. Για τέτοια είμαστε τώρα;
Έκανε λόγο ακόμα ο Πρόεδρός μας για τη δημοκρατία μας, που: «έγινε Δημοκρατία, αλλά όχι σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία». Ρε γαμότο, κι εμείς που νομίζαμε ότι είμαστε σύγχρονη…  Ελβετία ας πούμε… ή Γαλλία εν ανάγκη… Αλλά καλλίτερα να ξέρουμε που βρισκόμαστε, παρά να κολυμπάμε στην άγνοια. Σ’ ευχαριστούμε κύριε Πρόεδρέ μας.
    Και ακούστε και τι άλλο τόλμησε να εκστομίσει ο τίμιος Πρόεδρός μας: Κάλεσε το κράτος να εφαρμόσει πρώτο τους νόμους και κάλεσε το κράτος να αποδείξει ότι «η ισονομία ισχύει για όλους, χωρίς εξαιρέσεις για τους ισχυρούς, ότι οι προβλέψεις του Συντάγματος δεν είναι κενό γράμμα, ότι τα οικονομικά βάρη κατανέμονται δίκαια, ότι η παιδεία και η υγεία δεν προσφέρονται μόνο στους προνομιούχους». Πρωτάκουστα πράματα! Μας είπε δηλαδή ο πανάξιος-και γι αυτό για δεύτερη φορά εκλεγείς-κύριος Πρόεδρός μας, ότι το κράτος γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους νόμους που το ίδιο ψηφίζει, ότι όσοι έχουνε χρήμα πατάνε χάμου τους ταλαίπωρους φτωχούς, ότι το Σύνταγμα είναι για τους πολιτικούς ένα κωλόχαρτο, ότι το κράτος κλέβει από τους φτωχούς και τα δίνει στους υποστηριχτές του πλούσιους, ότι τα ελληνόπουλα αλλά και όλοι οι έλληνες είναι ξύλα απελέκητα, και ότι αν δεν έχεις φράγκα ψοφάς σαν σκυλί στους δρόμους. Να σας πω, μάλλον έχει δίκιο. Είχαμε βέβαια μιαν υποψία για όλα αυτά, όμως άλλο πράμα είναι να τα ακούς από ένα τίμιο και άξιο ελληνικό προεδροδημοκρατικό στόμα. Τσ τσ τσ… γι αυτό δεν προοδεύουνε τα κράτη που δεν έχουν Πρόεδρους Δημοκρατίας…
Και αν γίνουν όλα αυτά, είπε ο ρέκτης Πρόεδρός μας, τότε μόνο, «παρά την κρίση και την φτώχεια που αναπόφευκτα πλήττει μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, μπορούμε να περιμένουμε διέξοδο», τόνισε.
Αυτό το «αναπόφευκτα» πόση ανακούφιση δίνει στους αγαπημένους μας  πολιτικούς που μερικοί κακοήθεις από αυτούς θεωρούν υπεύθυνους της κατάντιας μας και ότι αυτοί δήθεν ευθύνονται για την παρακμή της Ελλάδας…-αλλά όχι πλήρως, κυρίως είπαμε…!
Τότε μόνο λοιπόν «μπορούμε να περιμένουμε διέξοδο»!

Ώστε λοιπόν τώρα είμαστε σε αδιέξοδο! Να τι χρειάζζονται οι πρόεδροι της δημοκρατίας.
Αλλά και γιατί όχι; Οι έλληνες πάντα περιμένουν κάτι, θ’ αλλάξουνε τώρα ή στα επόμενα εκατό χρόνια; Περιμένουνε βοήθεια από την Αμερική, περιμένουνε αυξήσεις από το κράτος, περιμένουνε να τους λυπηθούν οι Τούρκοι, περιμένουνε να φτηνήνει η ντομάτα, περιμένουνε τα βράδια να δούνε στην τηλεόραση με πόσες μαχαιριές έγιναν τα εγκλήματα της ημέρας…
Ο πρόεδρός μας της Δημοκρατίας μας, ανάφερε ακόμα ότι «η διαμαρτυρία είναι δίκαιη και δικαιολογημένη, όχι όμως όταν εκφράζεται με συντεχνιακό αυτισμό και αδιαφορία για την κοινωνική πλειοψηφία».
Αυτό που λέγαμε και πιο πάνω. Άει στο διάολο δηλαδή, αντί να κλείνουν τους δρόμους οι διαμαρτυρόμενοι, αντί να καίνε τον Άγνωστο, αντί να σπάνε βιτρίνες, καλλίτερα θα ήτανε να κάνουν πορείες επί χάρτου. Αν αποφασίσουν οι μπετατζήδες ας πούμε να κάνουν πορεία, να γράψουν ένα γράμμα προς τον πρωθυπουργό και όλους τους εμπλεκόμενους υπουργούς και να τους λένε: «αύριο, τάδε του μηνός, η τάξη των μπετατζήδων θα κατέβαινε σε πορεία διαμαρτυρίας. Για να μην εκφράσει όμως αυτή συντεχνιακό αυτισμό και αδιαφορία για την κοινωνική πλειοψηφία, στην πράξη η πορεία δε θα γίνει. Σας ενημερώνουμε γι αυτήν, εσωκλείοντας και την πορεία που αυτή θα ακολουθούσε αν γινόταν, και σας παρακαλούμε να την θεωρήσετε τελεσθείσα».
Πολιτισμένα πράματα…
Μετά αποφάνθηκε ο κύριος Πρόεδρος ότι «με το ξέσπασμά της οικονομικής κρίσης έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος για την ελληνική δημοκρατία, αυτός που ξεκίνησε το 1974». Έτσι. Από χούντα σε κρίση κι από κρίση σε χούντα, έτσι κλείνουν οι έλληνες τους ιστορικούς τους κύκλους.
Και έκανε την πολύτιμη εκτίμηση ότι  «παρά την άνοδο του βιοτικού επιπέδου» (ανέβηκε; πώς δεν το πρόσεξα… αύριο θα πάω να το δω-εκτός και αν ανέβηκε πολύ ψηλά και δεν φαίνεται), «η διοίκηση δεν εκσυγχρονίστηκε (όχι;!), οι σχέσεις πολιτών και πολιτικού συστήματος παρέμειναν πελατειακές (ωιμέ! κι άλλη μαχαιριά!), το κράτος δικαίου δεν αναπτύχθηκε επαρκώς (αλί και τρισαλί! για στάσου όμως, όχι ότι δεν αναπτύχτηκε καθόλου, απλά δεν αναπτύχτηκε επαρκώς-σβήνει το «τρισαλί»), και στην ελληνική κοινωνία επικράτησαν νοοτροπίες κοντόθωρες και καταστροφικές (έλα!...»).
Ανοιχτομάτη μου κύριε Πρόεδρε που σ’ όλα μέσα είσαι-πού τα έμαθες κερατούκλη όλα αυτά ενώ κανένας άλλος έλληνας δεν είχε ιδέα για δαύτα; αυτό θα πει να είναι η γκαρσονιερίτσα σου «γεμάτη βιβλία»…
Και, ο άψογος, τίμιος, πανάξιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, συμπληρώνει τις διαπιστώσεις του: «Δεν μπορέσαμε, παρά τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, να φτιάξουμε μια υγιή και ευρεία παραγωγική βάση για τη χώρα, ούτε δομές διαφανούς διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας».Τα χαμίνια της γειτονιάς μου το λένε αλλιώς: «Οι γαμημένοι οι πολιτικοί τα κλέψανε όλα!» Αλλά ίσα κι όμοια είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας με τα χαμίνια-σπουδαγμένος άνθρωπος με αμόρφωτα αλητάκια;
Δεν διάβασα όλον το λόγο του Προέδρου μας, από τα αποσπάσματα όμως που είδα, αυτός δεν χρησιμοποίησε ούτε μια φορά το «πρέπει». Φαίνεται πως έχει διαβάσει ότι τον έχω κατατάξει μέσα στους «πρεπολόγους» και το ’κοψε. Τουλάχιστον για σήμερα.

Αντίς γι αυτό, σήμερα ήτανε γεμάτος διαπιστώσεις και ευχές.
Οι εφημερίδες μας και η τηλεόρασή μας αύριο θα υμνούν τον «δημοκράτη, φίλο του λαού πρόεδρο της Δημοκρατίας μας», που «τα είπε χύμα» στους πολιτικούς»!
Εγώ πρόλαβα και είμαι ο πρώτος που το λέω στον πρόεδρό μας: ΜΠΡΆΒΟ ΚΎΡΙΕ ΠΡΌΕΔΡΕ!


ΥΓ
Αλλά ρε συ γαμότο, η Ελλάδα είναι σε παρακμή; Ρε μήπως και οι Πρόεδροι κάνουνε λάθη και η Ελλάδα δεν είναι σε παρακμή;
Και αν είναι αλήθεια σε παρακμή, δε σημαίνει πως πριν ήτανε σε ακμή; Φτου! Γιατί ρε Πρόεδρε δε βγήκες όταν ήτανε σε ακμή η χώρα να μας το έλεγες, να ξέρω ότι είμαι σε ακμή; Ευκολότερα θα μου ’ρχότανε η παρακμή αν είχε προηγηθεί ακμή…Τέτοια πράματα να λέγονται κύριε Πρόεδρέ μας… Κοίτα να θυμηθείς να μας πεις πότε θα είναι πάλι σε ακμή-εντάξει;