Έζησα τον Δεύτερο Παγκόσμιο. 
Έζησα τον Παπάγο.
Η Ελλάδα τότε ήταν ισοπεδωμένη.

Έζησα τον Καραμανλή τον θείο.
Η Ελλάδα δεν είχε περιθώριο  να πάει άλλο κάτου, γι αυτό άρχισε να σηκώνεται.
Έζησα τον Παπανδρέου τον Γεώργιο με τον ανένδοτό του.
Η Ελλάδα τα χάλια που είχε τα κράτησε.
Έζησα τον Κανελλόπουλο, τον Παπαδόπουλο, πάλι τον Καραμανλή, τον Αντρέα Παπανδρέου, τον Μητσοτάκη πατέρα, τον Σημίτη, τον Καραμανλή τον μικρό, τον Γιώργο Παπανδρέου τον μικρότατο, τον γελοίο Τσίπρα, και τον Μητσοτάκη τον μικρό.
Η Ελλάδα τα χάλια που είχε, τα κρατεί γερά ακόμα. Από όπου να την πιάσεις βρωμάει. Τα σκάνδαλα κυριαρχούν. Το κλέψιμο πάει γόνα όλα αυτά τα χρόνια. (ο Αντρέας μάλιστα είχε καθορίσει και το ποσόν της κλοπής Δημοσίου Χρήματος που επέτρεπε: όχι πάνω από πεντακόσια εκατομμύρια!). Τελευταίοι στην Ευρώπη,  πρώτοι σε ότι κακό και βρωμερό, τελευταίοι σε κάθε καλό.
Του είδα όλους. 
Είδα όλα τα κακά, δεν είδα ένα καλό.
Οι έλληνες ακόμα δυστυχούν, πένονται, υποφέρουν.
Αν πεις για το Κουμουνιστικό Κόμμα, κάνει πορείες προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία συντεταγμένο σε τετράδες και με επιτηρητές, μήπως κάποιος πορευόμενος ξεστρατίσει.
(αλήθεια αν κάποιος ξέρει, ας μου πεί : γιατί υπάρχει αυτό το Κόμμα;) 
Όλα τα είδα και τα έζησα.
Εκείνο που δεν έζησα είναι η Χρυσή Αυγή. 
Τους βάλανε στη φυλακή γιατί τους φοβήθηκαν.
Τους διαλύσανε. 
Και αφού δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον ορίζοντα, η Χρυσή Αυγή είναι εκείνο από τα  υπάρχοντα που δεν έχω δοκιμάσει.
Γι αυτό και θέλω να δω να προχωρεί αυτό το Κόμμα-με όποιο όνομα ή σχήμα.
Μπορεί από αυτό το  Κόμμα η Ελλάδα να δει κάτι καλό.
Χειρότερα να πάει δεν μπορεί, με όποιον παλιό πάει θα μείνει στα ίδια χάλια, θα ήθελα λοιπόν να δω τον Κασιδιάρη να πάει καλά στις εκλογές που έρχονται, για να έχετε εσείς οι νέοι και οι εσείς οι μεσόκοποι μια ελπίδα τουλάχιστον να ζήσετε σε μια πατρίδα που να μην ντρέπεται για ό,τι είναι.
Αυτά νομίζω. Και αν και με τον Κασιδιάρη δεν δεί χαϊρι η χώρα, τι είχε τι έχασε….
Και ο Κασιδιάρης θα πάει καλά στις εκλογές, αν όταν γίνουν, ο Τραμπ θα είναι ακόμα Πρόεδρος της Αμερικής.

 Α! Και να πέταγε το ελάφι!
Α! Και φτερά να είχε το ελάφι!
Α! Κι η ζωή λίγη χαρά να είχε!..

  «ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ»

Καθώς στην Κόλαση που βρίσκομαι τριγυρνώ ανάμεσα σε πεθαμένους, συναντώ διάφορους γνωστούς. Γιατί οι πεθαμένοι, μη έχοντας σπίτι και μέρος να μείνουν, τριγυρίζουν ολοένα. Και βρίσκει κανείς έναν έναν ή πολλούς μαζί να βολτάρουνε ή να έχουν ανοίξει πηγαδάκια και να αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια τους.
Μια νύχτα λοιπόν είδα μια παρεούλα που είχε για θέμα της τον Καραμανλή-τον θείο. Ανάμεσα στους ίσκιους η μητέρα και ένας από τους δασκάλους του Kαραμανλή.
Πλησίασα και αφού μπήκα στη συζήτηση, ρώτησα τη μητέρα του:
-Κυρα Φωτεινούλα για πες μου, τι θυμάσαι πιο πολύ από τον Κώστα;
-Πιο πολύ θυμάμαι παιδάκι μου την ημέρα που τόνε γέννησα, γιατί η γέννα του πολύ με παίδεψε.
-Γιατί σε παίδεψε κυρα-Φωτεινή;
-Παιδάκι μου δεν έβγαινε το παιδί. Δεν έβγαινε με τίποτα. Και δεν έβγαινε γιατί ο σατανάς με είχε καβαλημένηνε-γι αυτό! Και αυτό το είπε και η μαμή που ήρθε να με ξεγεννήσει.
-Μπορείς να μου πεις τα πράγματα με πιο λεπτομέρειες σε παρακαλώ κυρα-Φωτεινή;
-Να στα πω παιδάκι μου. Εμείς εμέναμε δίπλα στην εκκλησία του χωριού. Και εγώ απάνου στο κρεβάτι μου εκοιμόμουνα με το κεφάλι μου κατά το ιερό της εκκλησίας, για να με φυλάει ο Κύριος που έτσι θα τον είχα πιο κοντά μου. Αμ δε μου λες, που να το ’ξερα εγώ η κακομοίρα πως δεν έπρεπε να κοιμάμαι με το κεφάλι κατά κει και πως γι αυτό δεν έβγαινε το παιδί… αγράμματη γυναίκα ήμουνα, έλεγα πως ήτανε καλλίτερα να έχω το ιερό της εκκλησίας κοντά μου να σκέπει την κεφαλή μου. Ε, ήρθε η ώρα να γεννήσω κι έπεσα στο κρεβάτι να γεννήσω μόνη μου, γιατί η μαμή ξεγένναγε αλλού και θ’ αργούσε να ’ρθει. Τότες μαθές δεν είχαμε κλινικές και νοσοκομεία. Εσφίχτηκα λοιπόν, είχα και τα πανιά κοντά μου να σκουπιστώ κι εγώ και να ντύσω και το παιδί, πού παιδί… εκείνο όχι δεν έβγαινε, αλλά ανέβαινε αντί να κατεβαίνει, λες και ήθελε να βγει από το στόμα μου-κοίτα, ανατριχιάζω που το λέω… Χριστός και Παναγιά, κάνω. Ξανασφίγγομαι, ξεφούσκωσε πάλι η κοιλιά μου και φούσκωσε το στήθος μου, γιατί το παιδί επήγαινε πάλι προς τα πάνω, προς το λαιμό μου. Τρόμαξα αλλά δεν τα έχασα. Ζούπηξα το στήθος μου, ξαναγέμισε η κοιλιά μου και ξεφούσκωσε το στήθος μου, γιατί δεν μπορούσα ούτε αναπνοή να πάρω και η καρδιά μου επήγαινε να σταματήσει από το παιδί που δεν την άφηνε να δουλέψει. Βάζω τις φωνές έρχεται μια γειτόνισσα της λέω πήγαινε να φωνάξεις το Γιώργη από το μαγαζί γιατί το και το, το παιδί πάει να βγει από το στόμα. Ώσπου να ’ρθει ο Γιώργης ο άντρας μου-Γιώργη τονε λέγανε, εγώ όλο και εσφιγγόμουνα. Αλλά όχι και δυνατά για να μη με πνίξει το παιδί. Όμως όταν έβλεπα σε κάθε σφίξιμο να τραβάει προς τα πάνω, σταμάταγα. Το τι τράβηξα εκείνη την ημέρα δε λέγεται.
Έρχονται και οι γειτόνισσες, βλέπουνε τι εγινότανε κι αρχίσανε να σταυροκοπιούνται. Και κει απάνου ευτυχώς μπήκε η μαμή, θάνατο να ’χει, και με λεφτέρωσε.
-Πώς;
-Μπαίνει κι όταν έμαθε τι έγινε, άρχισε να φωνάζει: Μωρή ζουρλές τι σταυροκοπιούσαστε; Τη γυναίκα την έχει καβαλικέψει ο σατανάς, και, ο τρισκατάρατος, δεν φεύγει με σταυροκοπήματα. Την έχει καβαλικέψει γιατί εξάπλωσε με το κεφάλι κατά το ιερό, κατά τη Δύση! Οι Καραμανλούδες γεννάνε πάντοτε με το κεφάλι κατά την Ανατολή-ζουρλές είσαστε; Γύρνα μωρή Φώτω, μού κάνει. Και με πιάνει παιδάκι μου και με γυρίζει ανάποδα, με το κεφάλι στο μέρος που είχα τα πόδια μου και με τα πόδια εκεί που ήτανε πρώτα το κεφάλι μου. Ε παιδάκι μου, αυτό ήτανε. Ο τρισκαταραμένος εβγήκε αμέσως από μέσα μου και από κοντά εβγήκε και το παιδί από τον κανονικό δρόμο του. «Είσαι πρωτάρα», μου λέει η μαμή, «στις άλλες τις γέννες σου να ξέρεις να ξαπλώνεις με το κεφάλι κατά την Ανατολή, έτσι που το παιδί να μπορεί να βγει γιατί θα τραβάει κατά τη Δύση. Αφού ο τρισκατάρατος έχει βάλει βουλή να χαλάσει τους ανθρώπους, εμείς, φτωχές γυναίκες θα τόνε σταματήσουμε;»
Και παιδάκι μου όλα μου τα κατοπινά παιδιά τα εγέννησα με ευκολία γιατί έκανα εκείνο που είπε η μαμή. Και τον Αχιλλέα μου έτσι τόνε γέννησα.
Γιατί εγώ πού να ήξερα τότες από Ανατολή και από Δύση, αργότερα τα ’μαθα, όταν ο Κώστας μου έγινε πρωθυπουργός. Τότε όλο αυτή τη λέξη έλεγε. Όλο Δύση και Δύση το πήγαινε. Και το μυαλό του γεμάτο από αυτή τη λέξη ήτανε μόνο. Αφού όταν ερχότανε καμιά φορά να με δει στο χωριό, όταν τον αφήνανε οι δουλειές του, «γεια σου μάννα» δε μου ’πε ποτές. «Ανήκομεν εις την Δύσιν», έτσι με χαιρέταγε. Και μου είχε μάθει να του απαντάω «αληθώς ανήκομεν», όπως καλή ώρα λέγαμε «αληθώς ανέστη» για τον Κύριο που αναστήθηκε.
Και τόσο την αγάπαγε αυτή τη λέξη παιδάκι μου, που και μέσα στο δωμάτιό του την είχε. Και μάλιστα την είχε γραμμένη όπως τη λένε στα αμερικάνικα. Είχε ένα μεγάλο πανί με ’φασμένα πάνω του τέσσερα γράμματα. Το πρώτο ήτανε ένα ανάποδο μου. Τα άλλα τρία ήτανε ελληνικά-τα ήξερα κι εγώ. Ήτανε ένα Ε, μετά ένα σου που το βάνουνε στο τέλος και ύστερα το του. Και μού έλεγε να τη μάθω κι εγώ αυτή τη λέξη την ξένη, γιατί μ’ αυτήν, έλεγε, λύνεις όλα σου τα προβλήματα σαν να ήτανε μαγική. Μου ’λεγε «πες το και συ μάννα-Γοέστ! Γοέστ!» Και τον άκουγε ο Αχιλλέας μου και του ’λεγε: «Γουέστ μωρέ Κώστα, Γουέστ…» και του απάνταγε ο Κώστας μου «Ε, κι εγώ τι λέω; Γοέστ…»
Αλλά εγώ παιδάκι μου δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω αυτή τη λέξη όσο ζούσα. Εδώ την έμαθα, γιατί αυτό είναι το Γουέστ, εδώ που είμαστε τώρα.
Δεν είχε τελειώσει καλά καλά τα λόγια της η κυρα-Φωτεινή, πετιέται η Κλωθώ.
-Εμείς να ’βλεπες τι τραβήξαμε ώσπου να βρούμε πού ήτανε το παιδί για να το μοιράνουμε… Περιμέναμε να το βρούμε στην κούνια του όπως όλα τα μωράκια, αλλά πού… Αυτό είχε πάρει δρόμο δυτικά και το προφτάσαμε στις στήλες του Ηρακλή-στο Γιβλαρτάρ αν έχεις το Δία σου…
Ύστερα,  ο δάσκαλος που είχε τον Καραμανλή μαθητή στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, γυρίζει και μου λέει:
-Αγαπητέ μοι, θα επεθύμουν να είπω καγώ λέξεις τινάς σχετικάς προς την δυτικοφιλίαν του μεγάλου αυτού τέκνου της Αμερικής…
-Της Ελλάδας δάσκαλε, του λέω.
-Συγχωρήσατε την παραδρομήν της γλώσσης μου, της Ελλάδος ήθελον να είπω. Μοι δίδετε την άδειαν προς τούτο;
-Πες κάτι κι εσύ δάσκαλε, όμως στα γρήγορα.
-Εγώ θα τα είπω εις υμάς και ουχί εις τα γρήγορα. Και σας υπισχνούμαι ότι δεν θα μακρηγορήσω. Ενθυμούμαι ουκούν τας περιπτώσεις καθ’ ας ηναγκαζόμεθα, ελλείψει δευτέρου διδασκάλου εις την Πρώτην, να απασχολούμεν τα παιδία και κατά τας εσπερινάς ώρας της ημέρας. Κατά τας ημέρας ταύτας και ότε, ενώ ο ήλιος έδυεν, ευρισκόμεθα εντός της αιθούσης διδασκαλίας, ο Γκας ηγείρετο του αναλογίου του…
-Ο Κώστας δάσκαλε, τον διόρθωσα.
-Μάλιστα, ο Κώστας. Συγχωρήσατέ μοι και την παραδρομήν ταύτην. Ο Κώστας ουκούν εγκατέλειπεν το αναλόγιόν του και κατηθύνετο προς το παράθυρον το προς Εσπερίαν, εκεί δε ίστατο ακίνητος, προσβλέπων περιδεής την δύσιν του ηλίου, ήτις επλήρωνε τον ουρανόν της Πρώτης πέπλων ερυθρών ως αιματοβάπτων, και ήτις υπέβαλεν εις τον νουν του ανθρώπου την ιδέαν των τελευταίων στιγμών της Δημιουργίας, την εν μέσω φλογών, αίτινες κατά τας Γραφάς θα την καταφάγωσιν ώσπερ άχυρον φλοξ πυρκαϊάς αγροτικής καλύβης. Και ήτο τόσον απορροφημένος εκ του θεάματος εκείνου, ώστε δεν ηδύνατο να ακούσει τας προτροπάς μου περί επανόδου του εις το αναλόγιόν του. Ήτο ως να μη υπήρχεν τας στιγμάς εκείνας.
Ίνα δώσω εν πέρας εις την απαράδεκτον δια σχολείον κατάστασιν ταύτην, απεφάσισα να μεταβάλω την θέσιν του αναλογίου του Γκας…
-Του Κώστα δάσκαλε.
-Του Κώστα, συγχωρήσατέ μοι και την παραδρομήν ταύτην. Ηναγκάσθην ουκούν να μεταβάλω την θέσιν του αναλογίου του Κώστα. Το ετοποθέτησα παραπλεύρως του παραθύρου, ώστε μα μη απαιτείται η εγκατάλειψις του αναλογίου του υπ’ αυτού κατά τας ώρας εκείνας. Τοιουτοτρόπως τουλάχιστον δεν ίστατο αλλά εκάθητο. Εκεί ήτο μονίμως πλέον «εις τα νερά του», καθώς λέγει ο χύδην όχλος.
-Δάσκαλε, δεν προσπάθησες να του κόψεις τη συνήθειά του αυτή;
-Να σας είπω… Ενθυμούμαι ότι άπαξ τον επέπληξα δριμέως. Πριν ή δυνηθώ όμως να αρθρώσω τας πρώτας λέξεις της επιπλήξεως, ούτος, οργίλως προσβλέπων με, μοι αντέλεξε με σταντορείαν φωνήν: «Κάτσε κάτου ρε!». Ήτο τόσον επιτακτική η εντολή του ώστε εκάθησα και έκτοτε δεν απετόλμησα πλέον να τον παρατηρήσω πάλιν δια την συνήθειάν του αυτήν. Και εκ των υστέρων απεδείχθη ότι καλώς εποίησα. Καθόσον απώλεσε μεν ο Γκας ολίγας…
-Ο Κώστας δάσκαλε
-Ο Κώστας, μάλιστα. Συγχωρήσατέ μοι και την νέαν ταύτην παραδρομήν. Απώλεσεν μεν ο Κώστας ολίγας ώρας παραδόσεως, όμως η Αμερική εκέρδισε ένα μεγάλον άνδρα.
Δεν τον διόρθωσα πάλι. Γιατί να μας πειράζει η αλήθεια;

 ΤO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ
    
Ένας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη.
Αυτός του γυάλιζε τα παπούτσια, αυτός του έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις διασκεδάσεις του. 
O ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια καλύβα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου αφεντικού. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή. Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή κακομεταχείριση από το αφεντικό του.
Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν. Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη. Αλλά περίεργο είναι και ότι το αφεντικό σεβόταν απόλυτα την ιδιοτροπία του υπηρέτη του.
Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε πάνω στους τοίχους της καλύβας του να βλέπει λέξεις η φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά ή σε σανίδες που κρέμονταν από αυτούς.
Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια. 
Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δεν δηλωνόταν από τον υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς αυτόν. Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή επιφάνεια κάποιας γωνίας. Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά τέτοια που να αφήνει μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και πατώματος.
To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές.
Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί του. Και δεν θα νοιαζόταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή αν μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη σειρά του σήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν τώρα στον γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή.
Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή στη στάση του υπηρέτη του, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που αντικαθιστώντας κάποιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρέμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο τής μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών από τον υπηρέτη του. 
Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ' αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν.
Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της καλύβας. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις. Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από τις υπηρεσίες του. 
Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά διασκευασμένες για το σκοπό αυτό, και καθένας πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή φράσεις. 
Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση, αλλά μερικές φορές και η ίδια τους η ζωή. Γιατί ο υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από το σπίτι όπου υπηρετούσε, τότε, πάνω στη φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το σινάφι του. 
Αλλά και αυτό να μην συνέβαινε, το αφεντικό και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένο υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει, ενώ ποτέ δεν διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που αμισθί σχεδόν προσέφερε.
Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως «Σταθερότητα και συνέχεια», «Μαζί για την Ελλάδα του 2030» «Δικαιοσύνη παντού»,  «Μόνο ο λαός σώζει τον λαό»,  και ότι άλλο μπορούσε το μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενή τους κατάσταση. 
Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του. Γιατί κατά βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των αθλίων συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του.

       ΣΕΡΤΖΙΟ ΚΑΙ ΙΛΟΝΑ

Χρόνος: 2007, μεσημέρι μιας φθινοπωρινής μέρας.
Τόπος: Μικρή πόλη της Ρωσίας 
Πρόσωπα:
ΙΛΟΝΑ 
ΣΕΡΤΖΙΟ σύντροφος της Ιλόνας
ΑΛΙΟΣΑ και ΚΑΤΑΡΙΝΑ παιδιά της Ιλόνας


ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ

Ο Σέρτζιο καθιστός στην πολυθρόνα του γραφείου του γράφει σε μια κόλλα χαρτί. Όταν τελειώνει κοιτάζει στο χαρτί ενώ μια φωνή διαβάζει:
"Αγαπημένη
αν έχεις μια γλυκιά γυναίκα για ερωτικό σου ταίρι, μπορείς να δεχτείς να στερηθείς τον έρωτα. Όταν όμως έχεις για παρέα σου την ίδια τη Γλύκα, τον ίδιο τον Έρωτα, την ίδια  την Ομορφιά, αυτό δεν αντέχεται.
Ζωή χωρίς έρωτα μαζί σου είναι αδιανόητη
Καλλίτερος ο θάνατος.
Σ’ αγαπώ ασυγκράτητα.
Συγχώρησέ με.
Σου θυμίζω τον λογαριασμό μου στην Τράπεζα
που ποτέ δεν χρησιμοποίησες: ΖΗ 2903-44-58-SI
Τα παιδιά μεγαλώνουν, έχουν ανάγκες.
 Κατάλαβε με: Σ’ ΑΓΑΠΩ.»
(Βάζει την κόλλα σε ένα φάκελο, το κλείνει και το βάζει στο πορτοφόλι του.) 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
(ψιθυριστά)
Συγχώρησέ με-αν μπορέσεις.
(Σηκώνεται και βάλνεται να φτιάξει καφέ. Μπαίνουν ορμητικά και ξαναμμένα ο Αλιόσα και η Καταρίνα)

ΑΛΙΟΣΑ
Παππού, παππού, η Ρίνα όλο έκλαιγε στο σχολείο!

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αλιόσα, πού είναι το "γεια σου παππού";

ΑΛΙΟΣΑ
Γεια σου παππού, η Ρίνα όλο έκλαιγε στο σχολείο!

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
(με μάτια κόκκινα)
Ψέματα!
(στον Αλιόσα)
Προδότη! 
(στον Σέρτζιο) 
Γεια σου παππού.
(φιλάει τον Σέρτζιο)

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Τι μάθατε σήμερα στο σχολείο Αλιόσα; 

ΑΛΙΟΣΑ
Μέτρημα από το είκοσι μέχρι το τριάντα.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν το έμαθε όμως παππού. Στο δρόμο μού τα μπέρδευε. 

ΑΛΙΟΣΑ
Στο δάσκαλο το είπα φαρσί. Μου είπε μπράβο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μη θυμώνεις Αλιόσα. Και να το ξέχασες δεν είναι σπουδαίο. Θα το ξαναδιαβάσεις, θα το μάθεις. Για μέτρησέ μου. 

ΑΛΙΟΣΑ
Να! Εικοσιένα, εικοσιδύο, είκοσι τρία, εικοσιπέντε... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
(δυνατά επιτιμητικά)
Είκοσι τέσσερα!... 

ΑΛΙΟΣΑ
Εσύ να πάψεις. Με τον παππού μιλάω.
(δυνατά)
Και δεν είμαι ψεύτης. Έκλαιγε παππού! 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Λοιπόν εσείς τσακώνεστε χωρίς λόγο. Δουλειά δικιά της είναι της Ρίνας αν κλαίει, και δουλειά δική σου είναι αν ξέχασες να μετράς. Κάνετέ μου τη χάρη να ησυχάστε. Σε λίγο θα έρθει η μητέρα σας από τη δουλειά και δεν πρέπει να σας δει μαλωμένους. Θα στενοχωρηθεί-δεν τη λυπόσαστε την καημένη; Έλα Αλιόσα, πήγαινε να πλυθείς και να διαβάσεις. Και συ Ρίνα μη τον ξεσυνερίζεσαι τον αδερφό σου. Είναι μικρός ακόμα. Έφτιαξα λίγο καφέ. Σε παρακαλώ τον βάζεις σ’ ένα φλιτζάνι να μου τον προσφέρεις γιατί εγώ δεν νογάω και θα κάνω καμιά ζημιά; 

ΑΛΙΟΣΑ
(στην Καταρίνα)
Θα τα πω χωρίς κανένα λάθος στη μαμά όταν έρθει... θα το δεις...
(βγαίνει) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μα παππού, γιατί δεν περίμενες να σου φτιάξω εγώ καφέ; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τον ήθελα πολύ. Όπως ας πούμε θέλεις εσύ καμιά φορά εκείνη την πάστα στου Σεριόζα και δεν μπορείς να κρατηθείς. Πριν όμως έλα εδώ κοντά μου, κάτσε στην αγκαλιά μου… 

(Η Καταρίνα κάθεται στα γόνατα του Σέρτζιο) 

…και πες μου τι σε έκανε να κλαις. Ο μούργος ο Αλιόσα μπορεί να λέει κανένα ψέμα που και που, όμως τώρα έλεγε αλήθεια. Μα και τίποτα να μην έλεγε θα το καταλάβαινα εγώ. Τα ματάκια σου είναι κατακόκκινα. Και τα μάτια κοκκινίζουν έτσι μόνον όταν κλαίμε. Έλα, πες στον παππού τι σε έκανε να κλάψεις. Σε μάλωσε ο δάσκαλος; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
 Όχι. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τσακώθηκες με κανέναν; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Όχι παππού. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχασες καμιά μπογιά; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Όχι παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μη με κάνεις να σε ρωτάω συνέχεια για ένα ένα πράγμα. Έτσι θα κάτσουμε εδώ με τις ώρες χωρίς αποτέλεσμα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν έκλαιγα παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έλα Καταρίνα... δεν είπαμε;… έλα, πες μου... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(ξεσπώντας σε κλάματα και πέφτοντας στην αγκαλιά του Σέρτζιο)
Δε θέλω να πεθάνεις παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπα μπα μπα... και ποιος είπε παρακαλώ ότι θα πεθάνω; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(Ανάμεσα από αναφιλητά) 
Άκουσα χτες το γιατρό να λέει στη μαμά ότι είσαι άρρωστος και πρέπει να προσέχεις πολύ γιατί... η καρδιά σου... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
(σκουπίζοντας τα μάτια της Καταρίνας) 
Καλό μου κοριτσάκι, και επειδή πρέπει να προσέχω σημαίνει ότι θα πεθάνω; Δυο μήνες τα ίδια λέει ο γιατρός και όμως βλέπεις ότι δεν πέθανα… Όλοι πρέπει να προσέχουμε στη ζωή μας. Μην κλαις. Ύστερα οι γιατροί νομίζεις πως πάντοτε ξέρουν τι λένε; Δεν ξεχνάνε κι αυτοί κάποτε αυτά που έχουν μάθει; Να που ο Αλιόσα ξέχασε αυτά που έμαθε πριν από μόλις δυο ώρες. Αυτοί που ό,τι μάθανε το μάθανε πριν από χρόνια δεν ξεχνάνε νομίζεις και δεν κάνουνε λάθη; Πού ξέρει ο γιατρός τι έχω εγώ μέσα μου; Έλα, σταμάτα να μου στενοχωριέσαι. Και να σου πω κάτι; Όταν κλαις δεν είσαι το ίδιο όμορφη όσο όταν γελάς, και τ’ αγόρια δε θα σε θέλουνε όταν σε βλέπουνε κλαμένη. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ποιος τα λογαριάζει τα αγόρια παππού... Εγώ εσένα αγαπώ και δε θέλω να πάθεις τίποτα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ω! Το μικρό μου αγαπάκι! Ω! που όταν έρθει η ώρα ν’ αγαπήσεις τα αγόρια, ούτε θα θυμάσαι ότι έλεγες κάποτε έτσι στον παππού σου... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Όχι! Ποτέ δε θα προδώσω την αγάπη μου για σένα για όποιο αγόρι, ούτε ακόμα και για τον Εβγκένι!
 
ΣΕΡΤΖΙΟ
Ω! Σίγουρα. Σε πιστεύω μωρό μου. Και τώρα άκουσε κάτι που θα σου πω και να το θυμάσαι. Και βέβαια δεν το ’χω σκοπό να πεθάνω, όμως, κάποτε δε θα γίνει κι αυτό κοριτσάκι μου; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
 Όχι!..Όχι!.. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι αλλά... κανείς δε ζει για πάντα μωρό μου. Είσαι αρκετά μεγάλη και το ξέρεις αυτό. Άκουσε με λοιπόν σαν μεγάλη κοπέλα τώρα. Βλέπεις, δεν τα λέω αυτά στον Αλιόσα γιατί είναι μικρός ακόμα. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι αν κάποτε πεθάνω, αν, λέω, δε θα κλάψεις ούτε θα στενοχωρηθείς. Δε λέω καθόλου, όμως θέλω να σκεφτείς και τότε αυτό που σου είπα τώρα, πως για όλους έρχεται αυτή η ώρα. Πρέπει λοιπόν να σου περάσει γρήγορα η στενοχώρια σου, και μάλιστα εσύ, σαν μεγαλύτερη, πρέπει να παρηγορήσεις και τη μαμά σου. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Παππού, μιλάς σαν να πρόκειται να... να γίνει γρήγορα αυτό. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι κοριτσάκι μου, όμως για όλα πρέπει να είναι έτοιμος ο άνθρωπος. Ρώτα και τον Εβγκένι,-ίσως ξέρει περισσότερα πάνω σ’ αυτό-και δες τι θα σου πει. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Του το είπα όταν με ρώτησε κι αυτός γιατί κλαίω. Και, παππού, έχει πεθάνει η γιαγιά του πριν έξη μήνες. Μου είπε πως τώρα την έχει ξεχάσει. Δεν τον πίστεψα, μου το είπε για να μη με στενοχωρήσει. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Εμπρός λοιπόν τώρα, υποσχέσου πως θα θυμάσαι αυτά που σου είπα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Κι εσύ όμως θα μου υποσχεθείς ότι θα κάνεις ό, τι σου λέει ο γιατρός. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Στο υπόσχομαι. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Κι εγώ παππού. 
(τον φιλάει) 
Σ’ αγαπώ. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Εγώ να δεις… Εμπρός λοιπόν, δουλειά, διάβασμα ως την ώρα του φαγητού, για να μπορείτε να βγείτε να παίξετε το απόγεμα. Όμως μ’ αυτά και μ’ αυτά δε σε ρώτησα τι καινούργιο μου φέρνεις σήμερα από το σχολείο. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Να μη σου φτιάξω τον καφέ πρώτα παππού; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άστον αυτόν για αργότερα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Καλά. Να! Η γη παππού είναι στρογγυλή και μέσα της καίει φωτιά. Είναι αλήθεια στρογγυλή;

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Και βέβαια είναι. Αυτό μου είχαν μάθει και μένα στο σχολείο. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Και γυρίζει γύρω γύρω λέει με μεγάλη ταχύτητα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Κι αυτό είναι σωστό. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Και πώς δε ζαλιζόμαστε παππού; Και πώς δεν πέφτουμε;
(Μπαίνει η Ιλόνα. Σεμνή, ωραία, ζωντανή και γεμάτη αγάπη κι ενδιαφέρον. Φιλάει τον Σέρτζιο και την Καταρίνα) 

ΙΛΟΝΑ 
Γεια σας. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Καλώς τηνε. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Γεια σου μαμά. 

ΙΛΟΝΑ 
Διακόπτω τίποτα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Το που η γη που γυρίζει σα σβούρα γύρω από τον ήλιο. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ναι! Από τον ήλιο! 

ΙΛΟΝΑ 
Ο Αλιόσα; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Μέσα, διαβάζει. 

ΙΛΟΝΑ
Μπράβο του. Ρίνα, είσαι κλαμένη ή έτσι μου φαίνεται; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έτσι σου φαίνεται αγάπη μου. Κάτι είχε μπει στο μάτι της.
(Η Ιλόνα βγαίνει) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Λοιπόν Ρίνα, πήγαινε τώρα, κι εγώ θα ετοιμάσω ένα σχέδιο στο χαρτί, να προσπαθήσω να μαζέψω τις γνώσεις που απόκτησα μέχρι τώρα για το θέμα, και θα σου εξηγήσω αυτό που και μένα με παίδεψε πολύ ώσπου να το μάθω, δηλαδή πώς και δε  πέφτουμε αφού η γη γυρνάει.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ευχαριστώ παππού. Είναι δύσκολο; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Για σένα όχι εξυπνούλα μου.
(Μπαίνει η Ιλόνα) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Γεια σου παππού.
(βγαίνει. Η Ιλόνα και κάθεται στο πάτωμα μπροστά στον Σέρτζιο, παίρνει στα χέρια της και του φιλεί τα χέρια, αγκαλιάζει τα γόνατα του και ακουμπάει το κεφάλι της επάνω τους) 

ΙΛΟΝΑ
(ψιθυριστά)
Μου έλειψες καλέ μου. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
(το ίδιο κι αυτός) 
Σ’ αγαπώ.
(σιωπή) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έκλαιγε αλήθεια η Ρίνα.

ΙΛΟΝΑ
Το κατάλαβα. Γιατί; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άκουσε το γιατρό που σου μιλούσε πάλι χτες και κατάλαβε πολλά. Πρόσεχε σε παρακαλώ, τα παιδιά δεν πρέπει να ξέρουν όλη την αλήθεια. 

ΙΛΟΝΑ
Δεν ήξερα πως ακούει. Πήρες τα χάπια σου;     

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Και τα δύο. 

ΙΛΟΝΑ 
Θα σε βοηθήσουν. Μα πρέπει να προσέχεις και συ. Η Αλέξεβνα πέρασε; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Πέρασε, με ρώτησε αν ήθελα τίποτα, δεν ήθελα. Καλή γυναίκα. 

ΙΛΟΝΑ
Και δε θέλει να παίρνει τα λεφτά που της δίνω. "Για τον κύριο Σέρτζιο...", μου λέει, "όχι, δε θέλω λεφτά".  Σ' αγαπάει. Τι έχεις πάνω σου και σ’ αγαπάει όλος ο κόσμος; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπα, τώρα τελευταία μου συμβαίνει. Κάτι θα κόλλησα από σένα. Είναι καλή γυναίκα πράγματι. Σήκω να σε δω λίγο που χώθηκες εκεί...
(Η Ιλόνα σηκώνεται και κάθεται στα γόνατα του Σερτζιο με τα χέρια της γύρω στον λαιμό του)  
Πώς πήγε σήμερα η δουλειά; 

ΙΛΟΝΑ
Τα ίδια. Τίποτα νεότερο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άλλοτε όταν καθόσουνα στα γόνατα μου δεν ήτανε για ν’ αναπαυτείς. 

ΙΛΟΝΑ 
Άλλοτε. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Σ’ αγαπώ. 

ΙΛΟΝΑ
Σε λατρεύω.
(μικρή σιωπή) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τρία χρόνια μαζί κλείνουμε σήμερα. 

ΙΛΟΝΑ
Το ξέρω. Για την ακρίβεια τρία χρονιά θα είναι το απόγεμα στις έξη παρά τέταρτο. Την ώρα εκείνη έφτασες και ζήτησες να νοικιάσεις δωμάτιο… 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Και συ μ’ έβαλες μέσα στην καρδιά σου. 

ΙΛΟΝΑ
Πάντοτε ήσουνα εκεί. Την ημέρα εκείνη είναι που το κατάλαβα. Γιατί αναγνώρισα σε σένα την εικόνα που αυτή έκλεινε πάντοτε μέσα της. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Από τότε σ’ αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο. 

ΙΛΟΝΑ 
Περάσαμε ωραίες μέρες μαζί. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Και ωραιότερες νύχτες.-πόσο μου λείπεις!.. 

ΙΛΟΝΑ
Θα ’λεγα κι εγώ το ίδιο. Όμως η ευτυχία που μου έδωσες αυτές τις νύχτες φτάνει για να κάνει ευτυχισμένες δέκα ζωές μου. Σκέψου έτσι και συ και θα δεις πως δεν είναι δύσκολο να ζούμε χωρίς έρωτα. Μα και η αγάπη μας αυτή τι είναι αν όχι ένας διαρκής έρωτας; Όλος δικός μου εσύ και όλη δική σου εγώ. Μέσα στην καρδιά μου εσύ και μέσα στην καρδιά σου εγώ. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είσαι τόσο καλή! Δυο μήνες πέρασαν και ποτέ δεν παραπονέθηκες, ποτέ δεν μου ζήτησες κάτι που δεν πρέπει να κάνω. Όλα για σένα είναι όπως τότε... 

ΙΛΟΝΑ
Και πράγματι είναι αγάπη μου. Τι μας λείπει;  Όντας εσύ κοντά μου όλα είναι δικά μου. Το φως, ο παράδεισος. Τι άλλο θα ήθελα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Ο παράδεισος. Ναι. Ένας παράδεισος με απαγορευμένο το γλυκύτερο φρούτο του. 

ΙΛΟΝΑ
Ίσως έτσι να είναι οι παράδεισοι. Το ίδιο δεν ήταν και ο Παράδεισος του Αδάμ;.. Έλα Σερτζιο! Μη σκέπτεσαι έτσι. Και για μένα το ίδιο είναι μα δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο από το να σ’ έχω εδώ, κοντά μου, δίπλα μου, η ανάσα σου στην ανάσα μου, το χέρι σου στο χέρι μου. Ύστερα μην ξεχνάς πως ο γιατρός είναι αισιόδοξος. 

 ΣΕΡΤΖΙΟ
Ω! Οι γιατροί! Ό,τι τους κατέβει λένε. Από τη μια μου λέει να μη βγαίνω έξω, από την άλλη μου δίνει ελπίδες. 

ΙΛΟΝΑ
Αγάπη μου, κάτι πιο πάνω ξέρει αυτός από μας. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δυο μήνες χωρίς να μου επιτρέπεται να σε αγγίσω... 

ΙΛΟΝΑ 
Σ’ όλη μου τη ζωή θα καθόμουν κοντά σου όπως τώρα κάθομαι, χωρίς να ζητώ τίποτε άλλο. Είσαι ο άντρας μου, ο ερωτάς μου, η αγάπη μου η μεγάλη. Μη με κάνεις να λέω λόγια που τα ξέρεις, που σου τα έχω πει χίλιες φορές μέχρι τώρα. Τίποτα δε θα με κάνει ν’ αλλάξω. Όσο για να με αγγίζεις, κι αυτό τώρα άγγιγμα δεν είναι; Δεν με φιλάς και δε σε φιλώ; Ας μην είμαστε άδικοι με τη ζωή, μας έδωσε τόσα. Και κάθε βράδυ στο κρεβάτι αγκαλιασμένοι, δε χαιρόμαστε τη χαρά της αγάπης μας, και μεθυσμένους απ’ αυτήν δεν μας παίρνει ο ύπνος; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ναι, σαν μικρά παιδιά... όμως ξέρω τι σημαίνει ο έρωτας και για σένα. Και τι σημαίνεις εσύ για κείνον. Αλήθεια καλλίτερο πλασιέ δεν θα έβρισκε αυτός άλλον από σένα. 

ΙΛΟΝΑ
Πόσο θα κοκκίνιζα μ’ αυτό που είπες, αν όλο το κόκκινό μου δεν το είχα καταναλώσει τις ώρες του ερωτά μας... μα ξέρεις τι λέω; Ο καλλίτερος πλασιέ δεν μετράει, αν δε βρει τον κατάλληλο αγοραστή. Είσαι ο ιδανικός πελάτης μου φιλαράκο.
(χαμογελούν κι οι δυο) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τελευταία θ’ ακούς γκρίνιες πολλές από το αφεντικό σου. Μη σ’ απολύσει πρόσεξε. 

ΙΛΟΝΑ
Δεν το μπορεί πια. Παραιτήθηκα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Καλά. Μόνο, θα έλεγα, σήμερα, που είναι η επέτειος της γνωριμίας μας, ν’ αλλάξουμε ένα φιλί κι ένα χάδι παραπάνω από ό,τι κάθε μέρα. 

ΙΛΟΝΑ
Κι εγώ θα το 'θελα, μα όμως τίποτα πιο πάνω από αυτό-μου το υπόσχεσαι; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Ξέρω, ιατρικές εντολές. 

ΙΛΟΝΑ
Σε λατρεύω.
(Ό Σέρτζιο χαϊδεύει και φιλεί την Ιλόνα όπου μπορεί. Εκείνη δέχεται τα φιλιά και τα χάδια αυτά προσπαθώντας να κρύψει την ερωτική χαρά που της δίνουν κάτω από μικρά επιφωνήματα που όμως προσπαθεί να είναι τέτοια που να μπορούν να εκληφθούν και σαν επιφωνήματα μιας συνηθισμένης, άσχετης με τον έρωτα ευχαρίστησης. Σταθερά, αλλά ήπια και διακριτικά ξεφεύγει από το αγκάλιασμα του Σέρτζιο ) 
Έλα αγάπη μου… φτάνει… έλα… αρκετά… 
(σιωπή) 



ΣΕΡΤΖΙΟ 
Μισώ τη δουλειά σου που σε παίρνει μακριά από μένα. Μισώ τον εαυτό μου που μπόρεσε να χαρεί προτού να σε γνωρίσει. Μισώ τα χέρια μου που άγγιξαν άλλα χέρια. Αν μπορούσα να γίνω μια θάλασσα θα ’θελα συ να είσαι το μοναδικό νησί μου. Αν η ζωή ήτανε μια μόνο νύχτα, θα ήθελα να τηνε ζούσαμε μαζί. 

ΙΛΟΝΑ
Κρυφά θα ’ρχόμουνα κοντά σου αν δε μ’ ήθελες. Σκιά σου θα γινόμουν την ημέρα, φεγγαραχτίδα τις νυχτιές, και τις αφέγγαρες βραδιές αγέρα χάδι στα μαλλιά σου.
(Γλιστράει κάτω αγκαλιάζοντας τα πόδια του)
Άσε με ν’ αγκαλιάσω τα πόδια σου. Αυτά σε φέρανε σε μένα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Σα σκολιαρόπαιδα λέμε ερωτόλογα και σαν πρωτάρηδες από τα χάδια φυλαγόμαστε. Σ’ αγαπώ. 

ΙΛΟΝΑ
Όλα μετράνε στην αγάπη. Και τα μαλώματα και οι βρισιές ακόμα, είναι γλυκά όταν απ’ το αγαπημένο στόμα βγαίνουν. Μέσα στον κόσμο που ένα τίποτα μας διαφεντεύει, το μόνο που μετράει είναι το κάτι του έρωτα, Είσαι το δικό μου κάτι.  

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αν δεν υπήρχες εσύ, πόσο ατάραχη θα ήταν η ψυχή μου την άνοιξη! 

ΙΛΟΝΑ
Τα φεγγαρόφώτιστα βράδια δεν μου αρέσουν. Πολλά τέτοια φεγγάρια φέρνουνε το τέλος της ζωής, που σημαίνει το τέλος της αγάπης.  

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όταν να μου λες γλυκόλογα παύεις, κάνω πως δε σου δίνω σημασία ώστε να ξαναρχίσεις. 

ΙΛΟΝΑ 
Και χωρίς αυτό δεν θα σταματούσα.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μερικά άνθη πέφτουν ακόμα κι όταν αγέρας δεν φυσά. Η αγάπη μου, και λυσσαμένοι αγέρηδες να τη φυσήσουν, δε θα σβήσει. Ας μπορούσε ο κόσμος να ήταν πάντα τόσο όμορφος: καθισμένη εσύ εκεί χαρούμενα να μου γελάς… 


ΙΛΟΝΑ
Εσύ κρατάς τις φτερούγες της χαράς μου.

ΣΕΡΤΖΙΟ  
Ο ήλιος κόβει βόλτες πάνω από τη γη μας άδικα. Γιατί τον  κόσμο εσύ τόνε φωτίζεις. 

ΙΛΟΝΑ
Τα όνειρά μου περνάνε από μέσα σου όπως οι αχτίδες περνούν αχάλαστες μέσα από το κρύσταλλο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αγαπιόμαστε όπως αγαπιούνται τα σκοτεινά πράγματα μέσα σ’ ένα δωμάτιο μια νύχτα χειμωνιάτικη. 
Ποτέ δεν θα μπορέσω να προσπεράσω τη μορφή σου. 

ΙΛΟΝΑ
Τι είμαι για σένα λοιπόν; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είσαι μια γυναίκα με γλυκά χείλια. 
Σαν λάμψη αστραπής με φωτίζεις και με τρομάζεις.

ΙΛΟΝΑ
Χοροπηδώντας πάνω στα σύννεφα, πλέοντας πάνω στη θάλασσα θα ερχόμουν για να σε βρω. 


ΣΕΡΤΖΙΟ
Η καρδιά μου είναι το μαύρο του στήθους σου. 
(σιωπή) 

ΙΛΟΝΑ
Γεννηθήκαμε για να συναντηθούμε μέσα στη ζωή. Και η χαρά απ’ αυτή τη συνάντηση είναι όλη δικιά μας. Αυτό που ζούμε κάθε μέρα τι είναι αν όχι χαρά; Τι είναι να είμαστε μαζί; Τι είναι να σε βλέπω και να με βλέπεις; Τι είναι να μου ζητάς ένα ποτήρι νερό κι εγώ να σου το φέρνω; 
Ας μη μιλήσουμε άλλο. Ας χαθούμε στη σιωπή. Όλα τα έχουμε πει και όλα τα έχουμε κάνει. Νιώσαμε όλα όσα μπορεί να νιώσει άνθρωπος. Υπήρξαμε και μεις κάτω απ’ τον ήλιο.

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ  ΣΚΗΝΗΣ
 



ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ 
Χρόνος: Απόβραδο της ίδιας μέρας. 
Τόπος, Πρόσωπα: τα ίδια. 

(Ο Σέρτζιο και η Ιλόνα καθιστοί, ο Σέρτζιο στην πολυθρόνα του και η Ιλόνα στον καναπέ. Θόρυβοι του δρόμου. Μακρινές φωνές παιδιών που παίζουν) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Πάει κι άλλη μια μέρα. 

ΙΛΟΝΑ
Πάει κι άλλη μια ευτυχισμένη μέρα. Μια μέρα μαζί σου. 
(βάζει καφέ στο ποτήρι της)
Θα ήθελες λίγο καφέ ακόμα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι, αρκετός ήτανε αυτός. Και πάντα τον πετυχαίνεις. Ενώ εγώ…

ΙΛΟΝΑ
Έχω μάθει από τη μητέρα μου, αυτό είναι όλο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άναψε ένα κεράκι στον τάφο της από μένα. Γιατί σε γέννησε. Μου αρέσει η συντροφιά σου, μου αρέσουν οι ιδέες σου, οι καθημερινές συνήθειές σου που είναι ίδιες με τις δικές μου, η καθαριότητα μέσα στο σπίτι... Ευγνωμοσύνη νιώθω μερικές φορές για σένα, όταν η αγάπη μού αφήνει κάποια περιθώρια. 


ΙΛΟΝΑ
Πρόσεξε! Μόλις ομολόγησες ότι υπάρχουν στιγμές που δεν μ’ αγαπάς. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Χμ! Ας το πω τότε αλλιώς. Μέσα στην αγάπη μου στριμώχνονται μερικές φορές κι αισθήματα ευγνωμοσύνης, που προσπαθούν να βρούνε μια μόνιμη θέση. Καλά τώρα; 

ΙΛΟΝΑ 
(γελώντας)
Νομίζω ότι τα θαλασσώσαμε και οι δύο. Μέσα στην αγάπη χωράνε όλα τα άλλα όμορφα αισθήματα, άραγε και η ευγνωμοσύνη. Όταν με αγαπάς νιώθεις και ευγνωμοσύνη για μένα όπως κι εγώ για σένα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Μα έννοια πλατύτερη κι από την αγάπη είναι ο έρωτας. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος, αγαπάς οπωσδήποτε εκείνο με το οποίο είσαι ερωτευμένος. 

ΙΛΟΝΑ
Πρόκειται για τη θεωρία σου πως αγάπη υπάρχει ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα μόνο μέσω του έρωτα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ακριβώς. Σ’ αγαπώ γιατί είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Όταν είμαι ερωτευμένος μαζί σου δεν είναι δυνατό να θέλω να κακοπάθεις-να κακοπάθει το αντικείμενο του ερωτά μου. Κάποια αντίρρηση; 

ΙΛΟΝΑ
Κι αν εγώ πάψω να σε ενδιαφέρω ερωτικά τότε θα πάψεις να μ’ αγαπάς; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δε θα υπάρξει ημέρα που να μην είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Δε θα υπάρξει ούτε μια στιγμή που να μην είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Λοιπόν πάντα θα σ’ αγαπώ. 

ΙΛΟΝΑ
Φτάνει που είναι έτσι και που δε θ’ αλλάξει ποτέ. Φτάνει που μ' αγαπάς.
 (Πηγαίνει πίσω από την πολυθρόνα του Σέρτζιο και τον αγκαλιάζει τρυφερά, ακραγγίζοντας με τα χείλη της λατρευτικά τα μαλλιά του με ανάερα φιλήματα. Τέλος αγκαλιάζει με τα χέρια της το κεφάλι του, ακουμπώντας το μάγουλο της πάνω σ’ αυτό και στέκει εκεί για λίγο σιωπηλή. Ο Σέρτζιο παίρνει τα χέρια της και τα φιλεί.) 
Αγάπη μου τι λες, μήπως είναι ώρα να έρθουν μέσα τα παιδιά; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Νομίζω ναι. Αλήθεια σου μέτρησε ο Αλιόσα ως το τριάντα; 

ΙΛΟΝΑ 
(χαμογελώντας)
Όχι. Μ’ έχει προετοιμάσει όμως και το περιμένω... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Η Ρίνα θέλει να μάθει πώς και δεν πέφτουμε αφού η γη γυρίζει. Βοήθεια! Τι να της πω; Έχεις καμιά ιδέα; Θα με ρωτήσει. Τι θα της έλεγες εσύ; 

ΙΛΟΝΑ
(πηγαίνοντας προς την πόρτα) 
Ω! Οι απορίες των παιδιών! Σαν οι μεγάλοι να πρέπει να τα ξέρουν όλα! Τι να σου πω... Δοκίμασε με το πορτοκάλι κι ένα μερμήγκι επάνω του. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καλό μου μοιάζει.
( Η Ιλόνα βγαίνει) 

ΦΩΝΗ ΙΛΟΝΑΣ
Ρίνα! Αλιόσα! Ελάτε! Νύχτωσε πια!  
(μπαίνει η Ιλόνα)
Αύριο το απόγευμα πρέπει να πάρω τους ελέγχους. Νομίζω η Ρίνα δεν τα ’χει πάει καλά αυτό το τρίμηνο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι έξυπνη. Θα πάει καλά. Δε σου είπα, της αρέσει ένα αγόρι!.. 

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Σώπα! Σου είπε τίποτα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι. Το κατάλαβα. Τα παιδιά! Πώς παίζουν με ό,τι εμάς μας καίει... 

ΙΛΟΝΑ
Δεν έχουν ανάψει καν τη φωτιά ακόμη αγάπη μου. Ξύλα μαζεύουν και θα μαζεύουν για καιρό ακόμα.
(μπαίνει τρέχοντας ο Αλιόσα, και πίσω του η Καταρίνα) 
Καλώς τους. Πώς πήγε το παιχνίδι; 

ΑΛΙΟΣΑ
Κέρδισα τρεις μπίλιες. Και η μία μεγάλη! 
(τις δείχνει)
Κοίτα παππού! 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπράβο σου. Από τον Νικήτα; 

ΑΛΙΟΣΑ 
Ναι. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(φιλάει τον Σέρτζιο)
Παππού! Γεια σου μαμά! Μαμά, θα έρθεις αύριο για τους ελέγχους; 

ΙΛΟΝΑ
Και βέβαια θα έρθω. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν ξέρω πόσο θα έχω πάρει. Θα δούμε… 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δεν έχει μεγάλη σημασία τι έχεις πάρει για βαθμό Ρίνα. Σημασία έχει τι έχεις μάθει. 

ΑΛΙΟΣΑ
Μαμά, να σου μετρήσω τώρα; 

ΙΛΟΝΑ
Ναι. Και μετά θα πάω να σας βάλω φαγητό. Ακούω. 

ΑΛΙΟΣΑ
(συγκεντρώνεται)
Είκοσι. Εικοσιένα, είκοσι δύο, είκοσι τρία, είκοσι τέσσερα, είκοσι πέντε, είκοσι έξι, είκοσι εφτά, είκοσι οχτώ, είκοσι εννέα, τριάντα!
(γυρίζει στην Καταρίνα. Χειρονομία ικανοποίησης)
Να! 

ΙΛΟΝΑ
Μπράβο αγόρι μου! Ήξερα πως θα το μάθαινες. Πάω να σας βάλω φαγητό.
(βγαίνει) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αλιόσα, πας μέχρι το μπακάλικο να μου φέρεις ένα κουτί μπισκότα; 

ΑΛΙΟΣΑ 
Ναι! Να πάρω και καραμέλες; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Πάρε με τα ρέστα.
(του δίνει λεφτά) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Να πάω μαζί του παππού; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι Ρίνα. Κάτσε εσύ.

ΑΛΙΟΣΑ  
(στην Καταρίνα)
Δε σε χρειάζομαι, ξέρω και μόνος μου.
(βγαίνει) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
 Έλα εδώ Ρίνα μου. Θέλω να σε παρακαλέσω να κάνεις μια δουλειά για μένα.
(βγάζει τον φάκελο από το πορτοφόλι του) 
 Θα σου δώσω αυτό τον φάκελο να τον δώσεις αύριο το πρωί στη μαμά σου. Ως τότε όμως δε θα το ξέρει αυτό κανένας άλλος εκτός από μένα και από σένα. Σύμφωνοι; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Γιατί δεν της το δίνεις εσύ παππού; Τι έχει μέσα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι μυστικό. Δος της το αύριο σε παρακαλώ. Παρ’ το και κρυψ’ το. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Καλά παππού.
(κρύβει το γράμμα μέσα στη μπλούζα της) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ευχαριστώ κορίτσι μου. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Παππού, θα μου πεις για τη γη; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ναι Ρίνα... Κοίτα!.. Να! Δε ζαλιζόμαστε επειδή η γη είναι πολύ μεγάλη και εμείς πολύ μικροί. Να, βλέπεις αυτό το πορτοκάλι; Ας φανταστούμε πως επάνω του υπάρχει ένα μυρμηγκάκι. Θα ξέρεις πως αν γυρίσουμε ανάποδα το πορτοκάλι, το μερμηγκάκι δε θα καταλάβει τίποτα. Ούτε θα ζαλιστεί αν αρχίσουμε να γυρίζουμε το πορτοκάλι γύρω γύρω. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν κατάλαβα. Γιατί δεν πέφτει κι αυτό; Και γιατί δεν πέφτουμε κι εμείς να σπάσουμε τα μούτρα μας στη γη; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Γιατί... γιατί... επειδή μας τραβάει η γη σαν μαγνήτης. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ο μαγνήτης τραβάει το σίδερο παππού, δεν τραβάει τους ανθρώπους... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Να... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Ναι... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μου φαίνεται πως ούτε και συ ξέρεις πώς και δεν πέφτουμε, ούτε πώς και δεν ζαλιζόμαστε αφού η γη γυρίζει. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Ούτε καλά ξέρω, αλλά και το λίγο που ξέρω δεν μπορώ να το πω με λόγια. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Τώρα τι θέλεις να έκανα εγώ αν ήμουνα δασκάλα με σένα; Θα σου έβαζα ένα μεγάλο μεγάλο μηδενικό, αυτό θα έκανα. Και θα είχα δίκιο. Θα ρωτήσω αύριο τη δασκάλα να μου εξηγήσει, αν δε μας το πει από μόνη της. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Νομίζω είναι η καλλίτερη λύση. Αυτή σίγουρα θα ξέρει. Και θα μου πεις και μένα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ελπίζω να το καταλάβω.
(μπαίνει ο Αλιόσα) 

ΑΛΙΟΣΑ
Παππού, τα μπισκότα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ευχαριστώ Αλιόσα. Πάρτε τώρα αυτά τα λεφτά να πάρετε αύριο από μια πάστα εσύ και η Καταρίνα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μα είναι πολλά. 

ΣΕΡΤΖΙΟ    
Κεράστε και τον Εβγκένι και την Κατιούσκα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Τον Εβγκένι ναι. Όμως η Κατιούσκα έχει λεφτά να πάρει μόνη της. Θα πάρουμε κάτι άλλο με όσα μείνουν. Πάμε να φάμε Αλιόσα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
(στον Αλιόσα)
Ρώτα τη μαμά, είναι έτοιμα; 

ΑΛΙΟΣΑ 
(δυνατά)
Μαμά, έτοιμα; 

ΦΩΝΗ ΙΛΟΝΑΣ
Ναι! Ελάτε!
(βγαίνουν ο Αλιόσα και η Καταρίνα ενώ μπαίνει
η Ιλόνα) 

ΙΛΟΝΑ
(δυνατά)
Και μετά ύπνο. Και χωρίς ζημιές Αλιόσα!
(στον Σέρτζιο)
Δεν είχε τυρί, εύχομαι να μη το αναζητήσουν. Ξέχασα να πάρω. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αν τους λείψει ας πάνε μια βόλτα να πάρουν. Τι θα ’λεγες να πάρει η Ρίνα μαθήματα πιάνου; 

ΙΛΟΝΑ
Καλά θα ήταν. Ή αν δεν της αρέσει το πιάνο, ίσως το μπαλέτο…

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ό,τι να ’ναι. Κάτι να κάνει, κάτι να μάθει παραπέρα. 

ΙΛΟΝΑ
Να ρωτήσω αύριο τη δασκάλα αν ξέρει κάτι εδώ κοντά. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Φαντάζεσαι τη Ρίνα μεγάλη χορεύτρια κάποτε; 

ΙΛΟΝΑ
Όλα μπορώ να τα φανταστώ πια, αφού βρήκα εσένα που ούτε μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ ότι θα έβρισκα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τόσο σπάνιος είμαι λοιπόν; 

ΙΛΟΝΑ
Έδωσες περιεχόμενο στη ζωή μου. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τι να πω εγώ τότε; 

ΙΛΟΝΑ
Το ίδιο ακριβώς με μένα. Δε χρειάζεται να ψάξεις. Εμπρός,  πες το να το ακούσω... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Εσύ μου έδωσες την ίδια τη ζωή. Δεν ζούσα πριν σε γνωρίσω. 

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Α! Σέρτζιο!.. 
(τον φιλεί στο μάγουλο)
Δεν ξέρω γιατί σήμερα είναι σαν να σ’ αγαπώ  περισσότερο από ποτέ αλλοτε-ίσως επειδή είναι η επέτειος της γνωριμίας μας; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Κρίμα, κι εγώ νόμιζα φυσιολογικό να μ’ αγαπάς κάθε μέρα περισσότερο από την προηγούμενη. 

ΙΛΟΝΑ
Ω! Σέρτζιο! Πες μου πως ό,τι ζούμε δεν είναι κάποιο όνειρο που θα διαλυθεί ένα πρωί. Πες μου πως δε θα τελειώσει ποτέ ο,τι ζούμε τώρα. Πες μου πως όλα δεν τα καταπίνει ο χρόνος με το παμφάγο στόμα του. Πως μια τέτοια αγάπη δε γίνεται παρά να μείνει ζωντανή στην αιωνιότητα. Πες μου, θα χαθεί η αγάπη μας ποτέ; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καλή μου, ζήσε τις στιγμές αυτές που τόσο μας αρέσουν χωρίς να ρωτάς. Αυτό που ζεις, που ζούμε τώρα, αυτό είναι η αιωνιότητα. Άδραξε την ουσία της κάθε στιγμής-έτσι θα την έχεις αιώνια. Ποια άλλη αιωνιότητα θα μπορούσε να υπάρξει; 

ΙΛΟΝΑ
Πολλά που ζητάω! Δίκιο έχεις. Τι θα πει αιωνιότητα... μια λέξη ακόμα χωρίς κανένα νόημα. Λέξεις... λέξεις... προτιμότερη είναι η σιωπή. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Το βράδυ πάντα φέρνει μαζί του την τάση για βαθιές σκέψεις, μα και πάλι, η σιωπή, ναι, είναι πάντοτε το καλλίτερο. Κάθε σιωπή. Η σιωπή του δάσους τις νύχτες, η σιωπή του χωριού, η σιωπή του έρημου σπιτιού, η σιωπή του τάφου... 

ΙΛΟΝΑ
Όχι τέτοια πράγματα αγάπη μου στην επέτειο της γνωριμίας μας! Ας μη φιλοσοφήσουμε ποτέ αν εκεί μας οδηγεί η φιλοσοφία. Να δω τι κάνουν τα παιδιά;
(δυνατά)
Έτοιμοι παιδιά; 


ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Ναι μαμά. 

ΙΛΟΝΑ 
Εμπρός! Ύπνο! 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι καλά παιδιά. Και έξυπνα. Θα προοδέψουν στη ζωή τους. 

ΙΛΟΝΑ
Το εύχομαι γιατί το αξίζουν πραγματικά. 
(μπαίνουν η Καταρίνα και ο Αλιόσα) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
καληνύχτα παππού, μαμά... 
(τους φιλεί) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καληνύχτα, και μην ξεχάσεις αυτό που είπαμε Ρίνα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Όχι παππού. 

ΑΛΙΟΣΑ
(φιλεί τον Σέρτζιο και την Ιλόνα)
Καληνύχτα παππού, καληνύχτα μαμά. 

ΣΕΡΤΖΙΟ ΚΑΙ ΙΛΟΝΑ
Καληνύχτα.
(Αλιοσα και Καταρίνα βγαίνουν) 

ΙΛΟΝΑ
(δυνατά)
Και αφήστε ανοιχτά τα παράθυρα. Κάνει ζέστη απόψε! 

ΦΩΝΗ ΚΑΤΑΡΙΝΑΣ 
Ναι μαμά. 

ΙΛΟΝΑ
Να πέσουμε και μεις αγάπη μου; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μα ναι, νομίζω είναι ώρα.
(σηκώνεται) 

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΗΣ



ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ
Τόπος: ο ίδιος.
Χρόνος: αργά το βράδυ της ίδιας μέρας.
Πρόσωπα: Σέρτζιο, Ιλόνα.  

(Η Ιλόνα με το νυχτικό της και ο Σέρτζιο με τις πιζάμες του. Πέφτουν στο διπλό κρεβάτι, στραμμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο. Φιλιούνται στο μάγουλο.) 

ΙΛΟΝΑ 
Καληνύχτα.  

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Καληνύχτα.
(Η Ιλόνα σβήνει το φως. Σκοτάδι. Μικρή σιωπή) 

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
(ανήσυχη)
όχι... όχι… τι πας να κάνεις;.. Όχι... Όχι αγάπη μου... Δεν κάνει… Όχι... Μη Σέρτζιο… Σε παρακαλώ, μη... Όχι... 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΕΡΤΖΙΟ
(άγρια, βραχνή, αποφασισμένη, επιτακτική)
Σώπα! 

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Μη! Δεν πρέπει! Όχι αγάπη μου!.. όχι!... Όχι... 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΕΡΤΖΙΟ
(όπως πριν)
Θέλεις να σε βιάσω λοιπόν;.. 

(Η φωνή της Ιλόνας εξακολουθεί να λέει "όχι" όλο και πιο αδύναμα κάθε φορά, ώσπου το "όχι" της να γίνει ένας γλυκός απαλός βόγγος ταιριασμένος με τα ολοένα πιο δυνατά μουγκρητά του Σέρτζιο. Τέλος δεν ακούγονται παρά τα βαριά γλυκανασάσματά τους) 

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Δεν έπρεπε αγάπη μου... δεν έπρεπε... δεν έπρεπε... έλα τώρα, ησύχασε. Τίποτ’ άλλο πια αγάπη μου... Έλα Σέρτζιο... Ησύχασε τώρα…
(μικρή σιωπή. Ανήσυχη)
Σέρτζιο… Σέρτζιο...
(Σηκώνεται και ανοίγει το φως. Κοιτάζοντας με τρόμο το πρόσωπο του Σέρτζιο. Αδύναμα)
Σέρτζιο... αγάπη μου... Σέρτζιοοο!..
Φέρνει την παλάμη της στο στόμα. Κάθεται στο κρεβάτι δίπλα στον Σέρτζιο. Μένει για λίγο σ’ αυτή τη στάση. Παίρνει απαλά το χέρι του, το κρατεί για λίγο μέσα στα δικά της, το φιλεί και το αποθέτει πάλι απαλά στο κρεβάτι. Μένει εκεί για πολλή ώρα, κοιτάζοντας προς τον νεκρό Σέρτζιο και κλαίγοντας βουβά με τον πόνο ζωγραφισμένο στο ωραίο πρόσωπο της. Κατόπι σηκώνεται και κάθεται σε μια καρέκλα κρύβοντας το πρόσωπό της μέσα στις παλάμες της.) 

                                       ΑΥΛΑΙΑ

            ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ

Δεν είναι για να δρέψω δάφνης φύλλα
που ατέλειωτα μαυρίζω άσπρα φύλλα. 
Για να ’χω λίγο φως μέσα στον Άδη 
τρυπίτσες μόνο ανοίγω στο σκοτάδι.

Αν λίγο με την ποίηση ασχολούμαι
δεν είναι ποιητή για να με πούνε. 
Μ’ αυτoύς που ολοζωής τους στίχους γράφω
αλλάζω μόνο θέση μες στον τάφο.
                         -----

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
(ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΚΡΙΣΗΣ ΚΛΠ)

Ο ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ
Ιούλης 2014

Ο Κασιδιάρης προφυλακίστηκε.
Κεφάλαιο άλλο ένα κλείστηκε.
Συμφωνώ με τους δικαστικούς
τους αδέκαστους και γνωστικούς.
Είχε δύο καραμπίνες διασκευάσει
και τον έκριναν μέγα κουμάσι.
Συμφωνώ.  …γιατί εντός μου όμως
κάτι διαμαρτύρεται εντόνως;..

Χτύπησε την Κανέλλη λέει, κι ήταν και γι αυτό
Που μέσα τον εκλείσανε κι αυτόνε στον Κορυδαλλό.
Καλώς εκρίνανε. Σπουδάσει έχουν νομικά.
Η σπουδή, τις γνώμες των ανεύθυνων νικά.
Ενώ όμως το μυαλό με οτ’ είπαν συναινεί
γιατί τάχα η καρδιά μου κάπου διαφωνεί;..

Κλώτσησε λέει έναν δημοσιογράφο
κι έπρεπε στου Κορυδαλλού να μπει τον τάφο.
Σωστά. Γιατί όμως μ’ αυτά ενώ συμφωνώ
να χάσκει εντός μου νιώθω ένα κενό;..

Είπε ακόμα: «θα ’χουμε νεκρούς».
Βαρύ αλήθεια και να το ακούς.
Στους δικαστές και πάλι δίνω δίκιο.
Ό,τι είπε ήτανε πολύ ανοίκειο.
Μα διάβολε! ας μου πει κάποιος  γιατί
ενώ μαζί τους συμφωνώ διαρκώς
αισθάνομαι ο άθλιος σαν γατί
που το κατασπαράζει ποντικός;


ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΗΡΕ ΦΑΚΕΛΑΚΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΣΘΕΝΗ-10-7-14
(έσταξε η πυρά του γαϊδάρου στο πηγάδι…)

Πήγα προχτές την αναδεξιμιά μου
σ’ ένα νοσοκομείο εδώ κοντά μου
για μια σκωληκοειδίτιδα εκεί χάμου.

Και επειδή κι εγώ είμαι γιατρός
(αλλά χωρίς να ειμ’ έμπορος καλός)
νόμιζα εξαιρούμαι ασφαλώς.

Μα μου ψιθύρισε ένα γιατρουδάκι
(δείχνοντας πάντως και ντροπή λιγάκι)
…πως κι από μένα θέλουν φακελάκι…

Το ’δωσα. Γιατί διάκριση έστω μία,
θα ισοδυναμούσε με ατιμία:
Έχουμε ή όχι Δημοκρατία;..



Στον φίλο κύριο Δέδε, που με ρωτάει, από την Αλάσκα, 
«Τι δεν αγαπάτε στον καπιταλισμό τέλος πάντων».

Ναι. Τον μισώ πολύ αυτόν τον «καπιταλισμό»,
που η Ελλάς με τον «πολύν» έχει πολιτισμό…

Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που άλλοι τρώνε ψίχουλα και άλλοι το σκασμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που όλοι εκτιμούν του χρήματος μονάχα τον δεσμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που όλοι διψούν του σώματος μόνον καλλωπισμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που αδιαφορεί για ταπεινού ρυακιού κελαρυσμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
όπου κανένας δεν τηρεί τον Άγραφο Θεσμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που κοινωνία οι άνθρωποι δε φτιάχνουν, αλλά εσμό. 
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που έχει αντί για συντροφιά τον συναγελασμό. 

Δε μ’ αρέσει που οι γυναίκες πόρνες έχουν όλες γίνει
δε μ’ αρέσει που κι οι άντρες μαστροποί γίναν κι εκείνοι.
Μου αρέσει οι γυναίκες να ’ν’ ελεύθερες υπάρξεις
και στον έρωτα να λείπουν «ηθικές», ταμπού και τάξεις.
Δε μ’ αρέσει που όλοι κλέφτες ειν’ ο ένας για τον άλλο
και στον κλέφτη απολογούνται  όλοι τους, τον πιο μεγάλο.
Μου αρέσει να γινόνται οι ανταλλαγές τιμίως
που σημαίνει να μην κλέβει ένας άλλονε αγρίως.
Διαπλοκή καμιά δε θέλω να ’χουν οι δημοσιογράφοι
και μελάνι, κι όχι αίμα, τα γραφτά τους να τα βάφει.
Να υπηρετούνε θέλω το σεπτό λειτούργημά τους
σαν να γίνονται όσα λένε, στα χωράφια τα δικά τους.
Δε μ’ αρέσει να με κλέβει των πολιτικών η φάρα
και να μη χωρά η βρωμιά τους να περάσει ουτ’ από σκάρα.
Θέλω να ’χει τίμιους άντρες της Βουλής μου η απόχη,
που να είναι ΝΑΙ το ναι τους-τ’ όχι τους να είναι ΟΧΙ.
Η Παιδεία θέλω να βγάζει μόνο ανθρώπους κι όχι ζώα.
και να διατηρεί η Υγεία και ψυχή και σώμα σώα.
Στην τιβί θέλω ν’ ακούω σοβαρές μόνο εκπομπές-
σοβαρό να ’ναι το κλάμα σοβαρές και οι χαρές.
Θέλω νιάτα για μπροστάρη στης πατρίδας τη βιοτή
θέλω Λαό πρώτον σε Χρέος, μα και πρώτον σε γιορτή.

Κύριε Δέδε με δυο λόγια: δε μ’ αρέσει ο φασισμός
που εσείς γι αυτόν μιλάτε σαν «ο καπιταλισμός».
Τι μ’ αρέσει; Δεν μαντεύεις; Η Δημοκρατία! Να!
Πού υπάρχει; Βρες το. Αν όχι, τότε ρώτα με ξανά.




ΑΘΛΗΤΙΣΜΌΣ

Πως θα γινόσουνα λαέ πρωταθλητής μεγάλος
Δεν το περίμενα ούτ’ εγώ ούτε κανένας άλλος.
Μα πρώτονε σε βλέπουμε σε κάθε συναπάντημα
Που οι αθλητές όλης της γης κάνουν για κάθε άθλημα.

Πρώτος στο άλμα επί κοντώ που με ορμή πηδάς
Όταν να φτάσεις τις τιμές τις υψηλές ζητάς.
Στων εκατό το τρέξιμο πάλι εκεί πρωτεύεις
Απ’ το ενοίκιο των σπιτιών σα να σωθείς γυρεύεις.

Στον Μαραθώνιο τρεις χρονιές ως τώρα αγκομαχάς
Το κάτι τι γυρεύοντας να έβρεις για να φας,
Και επιδόσεις άριστες κάνεις και στο τριπλούν
Ώστε αφού τρεις τη χώρα μας αισίως κυβερνούν,

Ήγουν τουτέστιν Σαμαράς, Κουβέλης, Βενιζέλος,
Κι εσύ τρεις πήδους να πηδάς-έναν για κάθε μέλος.
Ποδηλασία δεν μετρώ γιατί έτσι δα φτωχός
Θα ’τανε πολυτέλεια για σένα ο τροχός.

Επίδοση μόνο καμιά δεν έχεις εις τη σφαίρα
Και ούτε μια δεν έριξες που σκιώντας τον αέρα
Να πάει ευθεία να σφηνωθεί σε κλέφτικο κεφάλι
Ώστε κανένας έλληνας πια να μην κλέβει πάλι.




ΟΎΤΕ ΨΏΡΑ… 

Θάρρος καημένε μου ρωμιέ!
Μη τα όπλα παραδίνεις!
Κι αν όλα σου ’ρχονται στραβά
Εσύ παρά μη δίνεις!

Τον καναπέ μην παρατάς
Και την τιβί μην κλείνεις  
Κι ας πέφτουν όλοι γύρω σου 
Λιπόθυμοι εκ πείνης.

Το Γολγοθά σου ανέβαινε
Σέρνοντας το σταυρό σου
Και ας μην έχεις Σίμωνα
κανέναν στο πλευρό σου.

Κι αν κάποτε απ’ τα βάσανα  
Πάει να φύγει ο νους σου
Τράβα μια βόλτα στη Βουλή 
Και δες τους υπουργούς σου,

Που όλα τα βλέπουν όμορφα
Και όλο προσπαθούνε
Λεφτά να βρούνε και μ’ αυτά 
Έτσι να ψευτοζούνε,

με μια πισίνα κι όχι δυο
με μια οφσόρ και μόνο
και παίρνοντας χιλιάρικα 
τρακόσια κάθε χρόνο.

Και πια προσπάθησε και συ
με μια να ζεις ντομάτα,
με μια σαρδέλα, μια ελιά
κι αγγούρια δυο δροσάτα.

Και τότε πια όλα καλά 
Θα είναι μες στη χώρα
που πια θα είναι Κώσταινα
Χωρίς πια ούτε ψώρα.



ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ....


Μερικοί βγήκανε στην πιάτσα για να πούνε στο λαό ότι ο Μητσοτάκης, με τις συζητήσεις και με τις επισκέψεις του στην Τουρκία προετοιμάζει το έδαφος για να  δώσει στην Τουρκία «γην και ύδωρ».
Και ας πούμε ότι ο Μητσοτάκης θα το  σκεφτεί και θα πάψει να έχει την πρόθεση να «δώσει» ό,τι θέλει η Τουρκία. 
Θα το αφήσει να το κάνει κάποιος άλλος.
Γιατί κάποτε αυτό, με συνεχιζόμενη την καταλήστευση του Δημοσίου (από το… Δημόσιο), θα γίνει, θέλεις «με το καλό», θέλεις με πόλεμο.
Γιατί;
Να γιατί:

1. ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ
Η Τουρκία έχει πείρα κοσμοκράτειρας χώρας για τετρακόσια χρόνια.
Και έχει τον δεύτερο σε ικανότητες Υπουργό Εξωτερικών επί της γης-με πρώτο τον Εγγλέζο συνάδελφό του-ποιος έλληνας Υπουργός Εξωτερικών θα τον ανταγωνιζόταν με επιτυχία; 

2.
ΜΕ ΠΟΛΕΜΟ ή ΜΕ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ
Όσο για την περίπτωση του πολέμου, ποια Ελλάδα θα τολμούσε να τα βάλει με μια Δύναμη όπως την Τουρκία,
-Που έχει ενενήντα εκατομμύρια κατοίκους και όχι εννέα;
-Που έχει τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ;
-Που την σέβονται όλα τα κράτη της γης;
-Που έχει βιομηχανία-και φτιάχνει ό,τι φανταστείς;
-Που παράγει ό,τι χρειάζεται για να τρέφει το λαό της;
-Που μιλάει με Ανατολή και Δύση;
-Που έχει τη στρατηγική θέση που έχει;
-Που ελέγχει όλη τη Μέση Ανατολή και όλο τον ισλαμικό κόσμο;
Θέλετε κι άλλα;



ΕΛΛΑΔΑ!!!...
Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2012 
Κανέλλη-Κασιδιάρης

Λοιπόν καινούργια μια στο λαό ελπίδα
για να ξεδώσει από τα τόσα τα δεινά -
που φτάνουν ως ο δόλιος να πεινά-
κάτι πολύ δίνει κοινό: μια εφημερίδα!

Πάρτε την και καλά αφού την κλείστε
ώστε επιμήκης και παχιά να γίνει
με όπλο πια επιθετικό εκείνη
τους άθλιους μας πολιτικούς χτυπήστε.

Κι όχι στα χέρια ή στα πόδια ίσως
που αστείο μπορεί κανένας να το πάρει
αλλά στο πρόσωπο με ορμή και μίσος
καθώς η Λιάνα μας τον Κασιδιάρη.

Και αν o χτυπημένος θα θελήσει-
το χτύπημα να σας ανταποδώσει-
καθώς στη Λιάνα είχε αυτός τολμήσει-
πικρά ο βρωμερός θα το πληρώσει.

Γιατί όπως έγινε με την Κανέλλη, 
των ΜΜΕ και της Βουλής η κλίκα
σ’ αυτόν θα ρίχνει όλο φαρμάκι βέλη 
και με μελιού εσάς θα ραίνει γλύκα.

Κι ας ξέρει πια ο καθείς πως από τώρα
καθείς μπορεί τον άλλο να χτυπάει
κι ύστερα και τα ρέστα να ζητάει.
Ω! Mores! Και ω! Tempora! Ω! Χώρα!...




Σάββατο, 5 Απριλίου 2014
Πρωθυπουργός:"Για μας έκλεισε το θέμα Μπαλτάκου."

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Ανεμίζοντας το περιοδικό μου πέρασα ανενόχλητος από όλους τους φρουρούς του Μαξίμου και άνοιξα την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου. Ο Πρωθυπουργός ήτανε όρθιος μπροστά σε μια εικόνα της Μέρκελ προσευχόμενος. Γύρισε, με είδε και μου έκανε νόημα να καθίσω. Συνέχισε την προσευχή του που όπως φάνηκε τελείωνε όπου να ’ναι. Τον άκουσα να λέει: «Και όταν έρθεις Παντοδύναμη, πες έναν καλό λόγο για μένα και υποσχέσου ότι θα μας δώσεις χρήματα ώστε να παραμείνω στη θέση μου. Πάλι Παντοδύναμη, όχι όπως θέλω εγώ αλλά όπως είναι το δικό σου θέλημα. Όσο για μένα, προσπαθώ… Να! Κοίτα!..» Πήρε από πάνω από το γραφείο του ένα καουτσουκένιο ομοίωμα του Τσίπρα πάνω στο σώμα του οποίου ήταν μπηγμένες κάμποσες βελόνες, πήρε άλλη μία, πήγε πάλι κάτω από την εικόνα της Μέρκελ και της είπε καθώς τρυπούσε το κεφάλι του ομοιώματος με την καινούργια βελόνα: «Βλέπεις πόσο αγωνίζομαι. Γι αυτό σου λέω… Αμήν Πανάγια και Παντοδύναμη Κυρά.» 
Στράφηκε και κάθισε στην καρέκλα του βάζοντας το ομοίωμα μέσα σε ένα συρτάρι. Γύρισε σε μένα.
ΠΡΩΥΤΠΟΥΡΓΟΣ (ΠΡ)
Συνεντευξούλα κύριε Χολιαστέ;
ΛΟΓΙΑ (ΛΟ)
Ναι κύριε Πρόεδρε, Το περιοδικό δεν πάει καλά και πρέπει να βάλω κάτι δυνατό μέσα για να το σηκώσω.
ΠΡ
Εμένα ποιος θα με σηκώσει… Τέλος, αρχίζουμε-τι λέτε;
ΛΟ
Μάλιστα κύριε πρωθυπουργέ. Εσείς είστε έτοιμος;
ΠΡ
Κύριε Χολιαστέ ξέρετε πόσο σας εκτιμώ και σας και το περιοδικό σας. Μη λοιπόν κάνετε περιττές ερωτήσεις-για σας είμαι πάντα έτοιμος.
ΛΟ
Το γνωρίζω και σας ευχαριστώ . Κύριε πρωθυπουργέ είναι αλήθεια πως σε ένα τηλεφώνημά σας μιλήσατε για κάποιον «παναθηναϊκάκια» που το όνομά του τελειώνει σε –ακος; 
ΠΡ
Να σας πω, βέβαια η Ουκρανία είναι σχεδόν γειτονιά μας, όμως νομίζω ότι αφού ο Πούτιν σταμάτησε στην Κριμαία, δεν θα έχει συνέχεια το πράγμα. Όχι λοιπόν δε φοβάμαι ότι θα επηρεαστεί η πολιτική μας από αυτό.
ΛΟ
Σκοπεύετε ίσως να παραιτηθείτε λόγω της υπόθεσης Μπαλτάκου, όπως επίμονα σας το ζητάει η αξιωματική αντιπολίτευση;
ΠΡ
Ξέρετε, εδώ εκ πρώτης όψεως συμβαίνει κάτι παράξενο. Ο κύριος Τσίπρας κατεβάζει στην Αθήνα έναν άγνωστο. Ο Σπηλιωτόπουλος δηλαδή δεν θα έχει πρόβλημα. Βέβαια ο κύριος Τσίπρας έχει το σκοπό του που δεν επιμένει στους μεγάλους Δήμους και Περιφέρειες και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο σκοπός είναι να πριμοδοτήσει τον Βενιζέλο. Δεν το έκανε δηλαδή για τη Νέα Δημοκρατία αλλά για τον Βενιζέλο και εμμέσως για τον ίδιο.
ΛΟ
Κύριε Πρόεδρε, ο λαός-συγνώμη, ο κοσμάκης-έχει θυμώσει τολμώ να πω, επειδή νομίζει ότι η Δικαιοσύνη, που είναι η τελευταία του ελπίδα όπως λένε πολλοί, τραυματίστηκε από την συνομιλία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη. Το συμμερίζεστε αυτό;
ΠΡ
Μου κάνετε δύσκολη ερώτηση… δε θέλω να πω ότι γνωρίζω τι θα κάνει τώρα ο Ομπάμα, όμως όσον αφορά στο Ιράν πρέπει να είμαστε ήσυχοι ότι πλέον δεν θα επιτεθεί, αφού ο νέος ισχυρός άνδρας του Ιράν έβαλε νερό στο κρασί του. Γι αυτό εξάλλου αρχίσαμε κι εμείς τις βολιδοσκοπήσεις στο Ιράν για πιθανότητα επένδυσης στη χώρα μας από αυτό. Αλλά ας μη νομιστεί ότι θα εκτεθούμε πολιτικά στο Ιράν. Θα παρακολουθούμε την πολιτική της Αμερικής επί του θέματος και θα φερόμαστε ανάλογα.
ΛΟ
Πιστεύετε ότι μπαίνοντας στη φυλακή ο κύριος Κασιδιάρης θ βοηθηθείτε εκλογικά;
ΠΡ
Ξέρετε, δίκιο έχετε, επενδύσεις δεν είδαμε σημαντικές μέχρι τώρα, μα τολμώ να πω ότι σ’ αυτό φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί παντοιοτρόπως να τορπιλίσει κάθε προοδευτική κίνηση της κυβέρνησης. Να ξέρετε, δεν θα του περάσει παρά ταύτα. Γιατί οι έλληνες ξέρουν να ξεχωρίζουν καταστάσεις και να κρίνουν.
ΛΟ
Πιστεύετε ότι υπάρχουν κι άλλοι θύλακοι τύπου Μπαλτάκου που να μην έχουν θέση στην κυβέρνηση αλλά ακόμα δεν έχουν εκδηλωθεί; Και αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, αν κάποιος εκδηλωθεί θα έχει την τύχη του κυρίου Μπαλτάκου;
ΠΡ
Χαίρομαι που θίγετε το θέμα των μισθών και των συντάξεων. Θα δώσουμε όμως πεντακόσια εκατομμύρια στους έχοντες ανάγκη. Η θέση λοιπόν αυτών των αδυνάμων θα βελτιωθεί. Και του χρόνου αν έχουμε πάλι πλεόνασμα-που θα έχουμε-, θα τους ξαναδώσουμε. 
ΛΟ
Κύριε Πρωθυπουργέ δε θέλω να σας κρατώ άλλο από τις σοβαρές σας ενασχολήσεις. Σας ευχαριστώ και άλλη φορά θα πούμε περισσότερα.
ΠΡ
Όποτε θέλετε κύριε Χολιαστέ. Ο κοσμάκης πρέπει να ενημερώνεται.
ΛΟ
Σας ευχαριστώ και σας χαιρετώ κύριε Πρωθυπουργέ.
ΠΡ
Η ευχαρίστηση δική μου κύριε Χολιαστέ. Χαίρετε. Και μην ξεχνάτε να μου στέλνετε τα «ΛΟΓΙΑ».



ΤΙ ΚΑΚΟΣ Ο ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ 
ΚΑΙ ΤΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Βίαιος ο Κασιδιάρης χαρακτήρας.
Στους λοιπούς δεν ομοιάζει τους σωτήρας.

Με πράα όλοι εκείνοι μια φωνή
που με το υπουργιλίκι συμφωνεί,
με κινήσεις μεγαλόπρεπες, αργές,
και ματιές ρίχνοντας γύρω ευγενικές
Λέγουσιν σιγά: «Θα σας γ…….ν!»
ή: «από τον χάρτην θα σας σβήσωμεν!»

Ο τσεκουροφόρος υπουργός
ψιθυρίζει ήρεμος κι αργός:
 «Στο νοσοκομείον όχι μόνον βγαίνοντας,
αλλά θα πληρώνετε και μπαίνοντας!»

Λέει ο υπουργός Παιδείας
μετά πλήρους ευπρεπείας:
«Αν πειραχτεί ο Γεώργιος Παπανδρέου 
ΜΑΚΕΛΕΙΟΥ μάρτυς η Ελλάς θα γίνει νέου!»

Έτσι, με αβροφροσύνη και κοσμιότητα
με φινέτσα και διακριτικότητα
είπε  στον Κοροντή ο Μειμαράκης: 
«Αλήτη, περιθωριακέ, σκατομαλάκα, 
καραγκιόζη, έλε έξω, έλα έξω να σε γαμ...ω!..

Όλο γλύκα ο Καπερνάρος είπε στον Κωστόπουλο:
«Θα σε γαμ..ω!»
Κι ετοιμόλογος εκείνος σα μικρό λυκόπουλο:
«είσαι μικρός…»

Βίαιος ο Κασιδιάρης χαρακτήρας.
Στους λοιπούς δεν ομοιάζει τους σωτήρας.





ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Λυσσάξαν τα φερέφωνα της βρωμοπροπαγάνδας  
και λιβανίζουν συνεχώς την ελληνίδα χώρα.
Και αυστηρές εδόθηκαν σε κάθε μπράβο διάτες
για την ισχνή λόγια παχιά να λέει ψωροελλάδα.
«Κάθε σας λέξη και Ελλάς. Πρόταση και νησί.
Παράγραφος κι ακρογιαλιά. Νομός κάθε σας άρθρο.
Κάθε εκπομπή και θαυμασμός. Κάθε ειδήσεις και ύμνοι.
Λατρεία κάθε πρόταση. Κάθε σας φράση δέος. 
Κάθε σας κούνημα χειλιών διθύραμβος και αίνος.
Κάθε ανάπνια ψάλσιμο. Βλέμμα και λιγωμάρα.
Το κάθε καλημέρα σας εγκώμιο… υμνολογία…
Μικρόφωνο και θυμιατό. Πλατώ και κολακεία.
Πρωινάδικα κι εκθειασμός, γλύψιμο, υμνωδία.
Μιλήστε για τη διαφορά των πεύκων της ελλάδος
από των άλλων των χωρών που τόσο ειν’ εμφανής.
Τον ήλιο τον ελληνικό δοξάστε τον ωραίο 
που την Ελλάδα αγαπά, κι όλες του τις  ακτίνες 
εδώ τις ρίχνει ενώ αλλού μόλις που φέγγει κάπως.
Τις πέτρες τις ελληνικές υμνείστε και το χώμα
που ολοκάθαρο ειν’ εδω ενώ αλλού βρωμάει.
Για τα ηλιοβασιλέματα τα γραικικά ειπείτε
όπου ζωγράφου δεν μπορεί παλέτα ν’  αποδώσει.
Για το που ό, τι κι αν σκεφτείς, εδώ αν θα το βάλεις
ταιριάζει περισσότερο από αλλού στην Πλάση
έτσι ώστε όλα ταιριαστά μετάξυ του να στέκουν
παράδεισο ένα φτιάχνοντας για όλους τους τουρίστες.
Πέστε για την που έδειξε ο Θεός μεγάλη αγάπη
για την Ελλαδα κι έχει  εδώ την τέχνη του όλη βάλει
κι αλλού πεδιάδες έχουμε κι αλλού έχουμε όρη. 
Για κάθε μας ωραίο νησί ξεχωριστά μιλήστε
που γύρω γύρω έχει νερό ενώ τα ξένα πίσσα,
και για το χρώμα τ’ ουρανού που-θαύμα!-είναι γαλάζιο.
Πέστε ότι στη χώρα μας αντίθετα από άλλες
τα δέντρα είναι πράσινα και ο ασβέστης άσπρος-
πού τέτοια πράγματα θα δουν αλλού οι επισκέπτες;
Τέλος πέστε ότι θέλετε γιατί ότι και να πείτε 
αφού θα είναι ελληνικό πρωτόφαντο θα είναι. 
Υμνείστε ώστε να τ’ ακούν και οι τουρίστες όλοι,
αλλά κι οι χαζοέλληνες να δουν πως υποφέρουν 
στην πιο απ’ όλες όμορφη χώρα και πια να πάψουν 
όλο να διαμαρτύρονται για πείνα και για κρύο.
Και φράσεις βάλτε σε χαζών ή πληρωμένων στόμα
όπως αυτές:
-Ο έλληνας όπου και να πάει θέλει κάποια μέρα να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.
-Είμαι τυχερός που γεννήθηκα έλληνας.
-Οι έλληνες έχουν ψυχή. 
-Οι έλληνες είναι ο εξυπνότερος λαός του κόσμου.
-Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα.
-Δεν υπάρχει ομορφότερη χώρα στον κόσμο από την Ελλάδα.
-Ο Πούτιν έπρεπε να εξαιρέσει την Ελλάδα από το εμπάρκο.
-Οι έλληνες φιλάνε το χώμα της πατρίδας τους όταν γυρίζουν πίσω.
-Από δω και ύστερα δεν θα λέμε ότι οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες.
-Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
-Τέτοια ακρογιαλιά (για όλες τις ακρογιαλιές της) δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.
-Πας μη έλλην βάρβαρος.
-Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.
(Ρίτσος. Το είχε γράψει όταν υπόφερε από βαριά αρθριτικά)
-Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας.
(Τσώρτσιλ. Μη φοβάσαι Τσώρτσιλ. Οι ίδιοι φροντίζουν μόνοι τους να μην αποκτήσουν τίποτε από αυτά)
-Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον απολίτιστο νικητή. (Οράτιος. Του είπε η Λέα να το γράψει, αλλιώς δεν θα του καθότανε-όλα έχουν την εξήγησή τους)
-Ρωμιοί είναι αυτοί, ανάθεμά τους! Αν δεν μας τύχαιναν στη στράτα μας, θα ’χε φάει τώρα η Τουρκιά τον κόσμο. (Καζαντζάκης. Ο πασάς στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Πριν είχε γράψει «Αλβανοί είναι αυτοί…….» ,αλλά το άλλαξε για να μη τον αφορίσουν οι παπάδες) 
-Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. (Μελίνα Μερκούρη. Αν ζούσε ακόμα, σήμερα θα ήτανε η αρχιτσατσά και ο Σαμαράς νταβατζής όπως τώρα)
-Ή Ελλάς είναι, ακόμη καί σήμερα, στις τέχνες και στά γράμματα, το Σχολείον του κόσμου. (Κανέλη. Αν ο Κασιδιάρης στο «πάνελ» κρατούσε μαχαίρι αντί ποτήρι με νερό, θα είχαμε γλιτώσει από τέτοιες μαλακίες)”

Και από τότε η Νέριτ μας μάς έχει πια φλομώσει
με έλληνες από παντού κι Ελλάδα κάθε μέρα.



ΤΕΛΟΣ
Τσίπρας Σαμαράς και Βενιζέλος 
Αισιοδοξία κι ελπίδα τέλος.
Βενιζέλος Τσίπρας Σαμαράς
Κι η ελπίδα τέλος κι ο παράς. 
Βενιζέλος Σαμαράς κι Αλέξης
Σώζεσαι απ’ αυτούς μόνον αν τρέξεις.
Και τι μένει αν θέλεις κάπου να ποντάρεις;
(πριν απ’ τον Κουτσούμπα:)  ο Κασιδιάρης.
 



Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2023
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
(ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ)

(ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ 
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΕΛΙΔΑ, ΑΡΧΙΖΕΙ 
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΒΙΒΛΙΟ.» 2013)


Αγορά. Στα δεξιά βιβλιοπωλείο με την επιγραφή «ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΊΟ Η ΕΥΡΩΠΗ». Από το βιβλιοπωλείο βγαίνει ο Σαμαράς κρατώντας από το χέρι ένα μικρό κοριτσάκι, την Ελλάδα.

ΕΛΛΑΔΑ (ΕΛΛ)
Μπαμπά ζατί πήλαμε βιβίο με άσπλα όλα τα φύλλα;

ΣΑΜΑΡΑΣ (ΣΑΜ)
Παιδί μου μην αφήσεις κανέναν να το δει. Εντάξει;

ΕΛΛ
Εντάτσι.  Αλλά ζατί πήλαμε βιβίο χωλίς γάμματα μέσα;

ΣΑΜ
Για να νομίζουν οι άλλοι ότι έμαθες το προηγούμενο βιβλίο και ότι προχωράς στο επόμενο παιδί μου.

ΕΛΛ
Αλλά ζεν πλοχωλάω;

ΣΑΜ
Όχι κοριτσάκι μου.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί ο σείος Τσίπλας όλο σε κατηγολεί;

ΣΑΜ
Ο Τσίπρας δεν είναι θείος σου. Είναι γείτονας. Ο κύριος Μπαλτάκος είναι θείος σου… Ναι;

ΕΛΛ
Ναι μπαμπάκα.

(σιωπή)

Μπαμπάκα ζατί ο σείος Μπαλτάκος σε είπε πούτη;

ΣΑΜ
Σσσς! Θα μας ακούσουνε! Ποιος το είπε αυτό παιδί μου;

ΕΛΛ
Τα παιζάκια που μου τηλεφωνάνε. Να τη λέω κι εγώ αυτή τη λετσούλα;

ΣΑΜ
Μόνο για τον γείτονα τον Τσίπρα μωρό μου. 

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί είπε ο σείος ότι τηλεφώνησες σε ζικαστικό για να κλείσει στη φυλακή τον Κασιζιάλη;

ΣΑΜ
Γιατί ο Κασιδιάρης είναι κακός παιδί μου.

ΕΛΛ
Και ζεν το τσέλουνε ατό οι ζικαστές;

ΣΑΜ
Μπορεί να κάνουνε λάθος και να νομίσουν ότι είναι καλός μωρό μου.

ΕΛΛ
Εσύ ζεν κάνεις λάσος μπαμπάκα;

ΣΑΜ
Όχι παιδί μου.

ΕΛΛ
Μπαμπάκα ζατί ζεν πας στη Βουλά που λέει ο γείτονας ο Τσίπλας;

ΣΑΜ
Γιατί θα με αναγκάσουν να πω την αλήθεια παιδί μου.

ΕΛΛ
Και συ μπαμπάκα ζατί ζεν σέλεις να πεις την αλήσεια;

ΣΑΜ
Για το καλό σου παιδί μου.

ΕΛΛ
Μπαμπάκα ζατί πήλες τον θείο τον Μπαλτάκο στην κυβέλνηση αφού ήτανε φασίστας; Είσαι και συ φασίστας;

ΣΑΜ
Ναι παιδί μου αλλά μην το πεις πουθενά.

ΕΛΛ
Μπαμπάκα τι είναι τα πλέκια;

ΣΑΜ
Μη ξαναπείς αυτή τη λέξη παιδί μου. Είναι κακή.

ΕΛΛ
Εσύ ζατί είπες γαμώ τα πλέκια μου πατέλα; Είσαι κακός;

ΣΑΜ
Όχι παιδί μου, είμαι μεγάλος.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί όλο στλίβουμε ζετσιά; 

ΣΑΜ
Το δεξιά είναι το σωστό παιδί μου. 

ΕΛΛ
Σα στλίπσουμε ποτέ και αλισταλά;

ΣΑΜ
Όχι παιδί μου,Και μη την ξαναπείς αυτή τη λέξη.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί λες εγκληματική τη Χλυσή Αυζή αφού η ζικαιοσύνη ζεν τη λέει;

ΣΑΜ
Για να το πει και η δικαιοσύνη κορούλα μου.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί η ζικαιοσύνη κάνει ότι πεις εσύ;

ΣΑΜ
Γιατί με φοβούνται οι δικαστές παιδί μου.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί λες ότι το σέμα του Μπατάκου έκλεισε ζα σένα αφού είναι ανοιχτό ζα όλους τους άλλους;

ΣΑΜ
Άμυνα μωράκι μου, άμυνα!

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί ζεν κάνεις Εκλοζές που σέλει ο ζείτονας ο Τσίπλας;

ΣΑΜ
Γιατί θα τις χάσω παιδί μου.

ΑΥΛΑΙΑ