Ο ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΩΝ

1 Με αητού ψυχή και θώρι
και μ’ απλή κι αγνή καρδιά
μόνον οι κουκουλοφόροι
βλέπουν πάντα καθαρά.

2 Κι ενώ οι άλλοι λεν τι «πρέπει»
και πια παύουν-και σιωπούν,
οι κουκουλοφόροι έπη
γράφουν, δίχως να μιλούν.

3 Όταν καίνε τις σημαίες
και του «Αγνώστου» τη σκοπιά
πλαστουργούν σκιερές αλέες
να βαδίσει η Ανθρωπιά.

4 Κι ας φωνάζουν οι αχρείοι
ελληνίδος όπου γης,
και καθείς ας επισείει
απειλές λογής λογής,

5 για τους νέους, που «βεβηλώνουν»,
όπως όλοι λεν αυτοί
τα ιερά, όταν ξηλώνουν
ό,τι πρέπει να χαθεί.

6 Κι αν εκάη μια σημαία,
χίλιες καιν οι βουλευτές
βίλλα φτιάχνοντας μια νέα
με λεφτά από τις κλεψιές.

7 Κι άλλες χίλιες ο καθένας
υπουργός, πολιτευτής,
κομματόσκυλο, ή ένας
κρατικός αρχιληστής,

8 όταν κλέβει απ’ το Δημόσιο
τον φτωχό του κορβανά
ιερό δίχως και όσιο
κάτι να τον σταματά.

9 Κι όποιον κλέφτει, τόνε στέλνουν,
όχι για τη φυλακή,
μα στο σπίτι τον πηγαίνουν
να τα φάει ήσυχα ’κει.

10 Όμως όταν χαλαστούνε
μια καρέκλα, ένα σκαμνί,
οι ληστές αυτοί βοούνε
για την αβαρία αυτή.

11 Κι όλοι ενώ είναι πνιγμένοι
στα κλεμμένα τους λεφτά
στο ρεφραίν καθείς τους μένει:
«ποιος θα τα πληρώσει αυτά;»

12 Ω! Μιαροί! Ο κουκουλοφόρος
δεν μιαίνει τα ιερά:
των ηρώων μαντατοφόρος
νέα σάς φέρνει τρομερά.

13 Ένα αγώνα φέρνει νέον
στην πανάθλιά σας γη
και σας λέει: «ξεχάστε πλέον
όσα κάνατε όλοι πριν».

14 Κι οι μολότωφ θε’ ν’ ανάψουν
μια τρανή τώρα φωτιά
και συθέμελα θα κάψουν
όσα σάπια και παλιά.

15 Κι οι κουκουλοφόροι δίνουν
σάρκα σ’ όνειρο κι οστά
κι όλα πίσω τους τ΄ αφήνουν
και τραβούν γοργά μπροστά.

16 Απ’ τα βάθη των αιώνων
οι ήρωές μας τους θωρούν
και θερμά μ’ ευχές τους ραίνουν
και μ’ ευλόγια όση μπορούν.

17 Κι αν εζούσανε και τώρα,
θα διαδήλωναν μαζί,
με κεινούς όπου η χώρα
θέλουν λεύτερα να ζει.

18 Κι αν υπήρχανε, οι ίδιοι
πρώτοι θα ’βαζαν φωτιά,
κι άλλη μια στις που ’χουν ήδη
έτσι παίρνοντας πρωτιά.

19 Ω! Αν ζούσαν οι καλοί μου
θα ’χανε ξεσηκωθεί
κι όλοι οι άθλιοι του Μαξίμου
θα ’χανε άβρετα χαθεί.

20 Δεν σκοτώθηκαν εκείνοι
για να οργιάζει η διαφθορά
για ν’ ανθούν μαφιόζων κτήνη
και να καίει η αγορά΄

21 τα παιδιά μας για να βγαίνουν
κούτσουρα από τα σχολειά,
και πάντα άνεργα να μένουν
κι ας γυρεύουνε δουλειά΄

22 οι εργάτες μες στους δρόμους
αρρωσταίνοντας να σβηούν,
να τους λένε παρανόμους
αν πεινώντας απεργούν,

23 ο αλλοπρόσαλλος ο «θείος»
τρισεκατομμύρια να ’χει
ο λαός ενώ αισίως
για ευρώ ένα δίνει μάχη.

24 και αβίωτος να ’ν’ο βίος
σε παιδάκια τρυφερά
και να δυστυχεί αισίως
κάθε μια νοικοκυρά…

25 Φλόγα που τα βρώμια καίει
και τα σάπια καταλεί!,
ο εμπρηστής, όχι δε φταίει,
μα η πατρίδα τον φιλεί…

26 Όλοι οι ήρωες του «Αγνώστου»
άμοιροι ήσαν και φτωχοί
που καθέναν ο υπουργός του
έστελνε να σκοτωθεί,

27 για να μένει εκείνος σώος
κι απ’ τις σάρκες τους να ζει
σαν αυτός να ’τανε αθώος
ή αυτοί να ’ταν χαζοί.

28 Για να βγαίνουν βουλευτήδες
Άκηδες βλητοκουτοί
και να πνίγουν Παπουτσήδες
τις Σαμίνες με κουπί.

29 Οι ήρωες –όχι!-δε χαθήκαν
για να κλέβει ο βουλευτής
κι ο υπουργός να ’χει για προίκα
θησαυρούς ολοζωής.

30 Και «αυτή ’ναι η Ελλάδα»
όποιος πει πρωθυπουργός,
δεν του πρέπει μες στη ΓΑΔΑ
και δοχείο ναν’ νυκτός;

31 Ω! Γενναίοι κουκουλοφόροι!
Η φιλτάτη μας πατρίς
της Βουλής δεν είναι οι χώροι,
μα όπου είστε, είναι, εσείς!

32 Από εσάς, αν είναι να ’λθει
θα ’λθει πάλι η λευτεριά
που ο Πολιτικός εβάλθη
ν’ ανταλλάξει με σκλαβιά.

33 Εις εσάς χτυπάει κλεισμένη
της πατρίδoς η καρδιά
κι από σας μόνο προσμένει
όπως τότε ελευθεριά.

34 Και ο Ευρωπαίος κοιτάει
τον αγώνα τον ιερό
τους δυνάστες σας ρωτάει:
«θε’ τε ν΄ αναλάβω εγώ;»

35 Απ’ τις μαύρες σας κουκούλες
πίσω εκρύφθη η λευθεριά
όπως μέσα σε σακκούλες
να μη σβούνε τα κεριά.

36 Μα κεριού δεν είναι αχτίδα
ό,τι πίσω έχετ’ εκεί-
μόνον είναι θρυαλλίδα
βόμβας πλούτου φονική.

37 Κι ανυπόμονα το χέρι
που τήνε κρατεί κοιτά
καθώς βιάζεται να φέρει
εις στους σκλάβους τη χαρά.

38 Κάψτε πύργους, κάψτε κάστρα,
Βουλής κτίριο κάψτε αισχρής-
στείλτε μήνυμα προς τ’ άστρα
ότι υπάρχετε κι εσείς.

39 Ρίξτε πλούτια υψωμένα
ως της φτώχειας το λαιμό!
Ρίξτε ονόματα πρησμένα
από Χρήμα και Καιρό!

40 Σπάστε! Κάψετε! Ρημάξτε!
Κι ό,τι θε’ νε, όποιοι, ας πουν:
Σας τρομάζουνε; Τρομάξτε!
Σας ζημιώνουν; Να χαθούν!

41 Και μη σκέψη γεννηθεί σας
πως χαλάτε ξένο βιος:
όλη η πλάση είναι δική σας
μιας και βγήκατε στο φως.

42 Κάτω οι πατρίδες όπου
βλέπουν μόνο ένα παιδί
και κάθε άλλο, του ίδιου τόπου,
το αφήνουν να χαθεί.

43 Θάνατος στα έθνη εκείνα
τέκνα ανάξια όπου γεννούν
και ποδοπατούν τα κρίνα
και τσουκνίδες καλλιεργούν.

44 Κάτω ως ρίχτει ’λάφι λιόντας
ρίξτε κάστρα ανίερα
για του έθνους πολεμώντας
τα σεπτά και τα ιερά.

45 Τέτοιο κράτος ας πεθάνει
τέτοιο κράτος ας χαθεί
που η κακία δέκα κάνει
και ουδ’ ένα η αρετή.

46 Στους λαούς τους τέτοιους πρέπει
χαλασμός και συφορά,
χαλασμός αφού τους τέρπει
κι αφού σβηούνε τη χαρά. 

47 Δεν αξίζει για να ζήσει
ένα κράτος σαν αυτό
που ρεμούλα και μπαξίσι
παίζουν μέσα του κρυφτό.

48 Με μολότωφ και σφεντόνα
θα ’ρθει πάλι ξαστεριά-
με παιδιά που στον αγώνα
πολεμάνε σαν θεριά.

49 Και πατρίδα φκιάστε νέα
που η χαρά του καθενού
να ’ναι τ’ άλλου η παρέα
και οι δυο τους τ’ ουρανού.

50 Και μια φτιάχτε νια πατρίδα
να ’ναι μάνα για ολουνούς,
καρπισμένη να ’ν’ η ελπίδα
και ανθός της να ’ναι ο νους.

51 Και «εκπρόσωποι» να λείψουν
με την πέτρινη ματιά
που κοιτούν κάθε να κρύψουν
των πατρώνων τους βρωμιά.

52 Από σας μόνο η Ελλάδα
θα ’δει πάλι προκοπή
απ’ των βουλευτών της πρώτα
την κλεψιά αν αποκοπεί....

53 «Άγνωστοι Άγνωστον εκάψαν.»
Δεν σας λέει αυτό, μιαροί,
φλόγα αυτοί πως δεν ανάψαν
μα μνημόσυνου κερί;

54 Υψηλό ό,τι συμβολίζει
του Αγνώστου το ιερό,
των νεαρών δεν το βρωμίζει
η ορμή, όσον καιρό.

55 Οι «Άγνωστοι» τις ευλογίες
παίρνουν των παλληκαριών
που τιμήσαν τις αξίες
των προγονικών γενιών.

56 Ω Σεμνοί κουκουλοφόροι!
Ω! Σεπτοί καταστροφείς!
Οδηγοί είστε πρωτοπόροι
για τα φώτα της Αυγής!

57 Που εκάψατε θυμώνουν
κάτι κάδους σκουπιδιών,
και ουρλιάζοντας ομώνουν
να σας κάνουν σκιες σκιων.

58 Μα οπλισμένοι με άγιο θάρρος
και με όπλα παιδικά
ο σοφός σεις είστε ο φάρος
που φωτίζει ιδανικά.

59 Κι αυτοί αξίζει να χαθούνε
απ’ το πρόσωπο της γης-
μες στη μαύρης γης να μπούνε
πάλι φως μη δουν αυγής.

60 Τώρα σεις αυτούς κρατάτε
με τα μάτια ολοκλειστά,
που δε θα ’χε γης να πάτε
αν τα είχανε ανοιχτά.

61 Ω! Απαίσιοι πρεπολόγοι!
Ω! Αχρείοι μαστροποί!
Σας αξίζουν τόσοι ψόγοι
όσοι αίνοι στην ντροπή!

62 Στων αγώνων τ’ ανηφόρι
που στην πρόοδο τραβά
οι έλληνες κουκουλοφόροι
βλέπουν πάντα μακριά.

63 Ω Σεμνοί κουκουλοφόροι!
Ω! Σεπτοί καταστροφείς!
Οδηγοί είστε πρωτοπόροι
για τα φώτα της Αυγής!

64 Οδηγείστε! Οδηγείστε!
Και σας ακλουθάμε εμείς!
Ιχνηλάτες άξιοι είστε
της Χαμένης Μας Τιμής!

65 Το αίμα σας, πυρρό που στάζει,
και γι Αυτήν έχει χυθεί,
η Παιδεία το κοιτάζει
απ΄ το βάθρο Της σβηστή-

66 χάμου απ’ της Βουλής ριγμένη
την κερδόσκοπη βουλή,
την πνοή σας περιμένει
να πετάξει σαν πουλί.

67 Σας φωνάζουνε βεβήλους
για σκοπιά που ’χει καεί-
αλλ΄ αυτοί ρίχνουν στους σκύλους
άγια κι όσια για φαί.

68 Κι οι «σκοπιές» που εκείνοι χτίζουν
βεβηλώνουν συνεχώς
με το πλούσιο που σκορπίζουν
μαύρο κι άδικο ένα φως.

69 Κι αυτοί σήμερα φωνάζουν
για βεβήλωση ιερών,
που ανεμόμυλοι φαντάζουν
όλων να ’ναι των καιρών.

70 Κι ο πρωθυπουργός λυσσάει
απ την Εσπερία μακριά
και παλιά αναμασάει
και τη μέρα λέει νυχτιά.

71 Και η ίδια η Ευρώπη
δίνοντας λεφτά με ουρά:
«Φέουδό μου όλοι οι τόποι»
υλακτιάει με χαρά.

72 Α! Ευρώπη! Λίγα θα ΄ναι
και για σένα τα ψωμιά-
οι ασιάτες ξεκινάνε
να σε θάψουν με κορμιά!

73 Τρεις «μεγάλες» οικογένειες
που το χρήμα δεν ψηφούν
στου λαού πατούν τις έγνοιες
πιο «ψηλά» για ν΄ ανεβούν.

74 Και με οικογενειοκρατία,
και με μπράβων της τον κλοιό
της Βουλής η Αλητεία
το λαό τρομάζει πλιο.

75 Κι ως σε κάτοπτρο αντικρίζει
τη θωριά της την αισχρή,
’σάς αληταριό βαφτίζει
και φασίστες θεωρεί.

76 Και με τον κουκουλοφόρο
τα ’χουν οι πολιτικοί
που του κλέβουν μες στον ντόρο
και τα τρώνε παρεκεί.

77 Αλλ’ αυτός με μια σφεντόνα
τα όσα κτήνη αψηφά
και με αλύγιστο το γόνα
ν’ ανθρωπίσουν τους ζητά.

78 Και βοηθό έχει παρέκει
του λαού το αγνό λεφούσι
που αν κι ακόμα άπραγο στέκει
μα το τρέμουνε οι πλούσ’οι..

79 Και βοούν κοντυλοφόροι
με χρυσάφι πληρωτοί
τάχα οι κουκουλοφόροι
για τη χώρα ειν’ ντροπή.

80 Και συφέρο αυτοί που έχουν
να ’χει ο λαός ζυγό,
στα «παράθυρα» όλο τρέχουν
κι άλλα λεν απ΄ ό,τι εγώ.

81 Και ιμάτια ξεσκιούνε
για κουκούλες σαν ακούν,
χίλια ευρώ ενώ τσιμπούνε
κάθε λέξη που θα πουν.

82 Και αλήτες τους βαφτίζουν
και τους λεν φασισταριό
τους νεαρούς όπου λογχίζουν
της δουλείας το θεριό.

83 Και καλά γραβατωμένοι
και τα μάλα κορδωτοί
σκνίπα γίνονται-οι καημένοι!-
με ανοησίας πιοτί.

84 Μα τους προσπερνάς σύ όλους
και τα τέτοια τ’ αγνοείς-
συ μακριά είσαι από δόλους
και διαθέσεις χαμερπείς.

85 Τους σκυμμένους ξεντροπιάζεις,
τους δοτούς ταρακουνάς,
τους φασίστες ξεμπροστιάζεις
και τους δείχνεις και σε μας.

86 Κι αιστανόμαστε ευφροσύνη
σα σε βλέπουμε μπροστά
στον αγώνα που μας δίνει
όσα, όποιος, μας χρωστά.

87 Για όσους ζουν αναγκεμένοι
στων μεγάλων την κλεψιά,
και στης ζήσης είναι ξένοι
τη γλυκάδα την αψιά,

88 για όσους είν’ πληγές γεμάτοι
στην καρδιά και στην ψυχή
και γι αυτούς να δει τους μάτι
δεν υπάρχει, ούτε ευχή-

89 για κεινούς που ούτε να δούνε
μέρα ελπίζουνε καλή
και συμπόνιας δεν τρυγούνε
ψεύτικο έστω ένα φιλί,

90 για όσους αίμα τους κι ιδρώτας
των πλουσίων είναι σοδειά
και παρά δεν ζουν μετρώντας
μα όλο αναπαραδιά,

91 για κεινούς που να δουλέψουν
θέλουν, κι άνεργοι όλο ζουν,
και που μόνο σα θα κλέψουν
την ημέρα τους περνούν,

92 είναι οι κουκουλοφόροι
γι αυτούς φίλοι κι αδερφοί
και σαν του ματιού έχουν κόρη
την αγνή τους τη μορφή.

93 Έίναι οι κουκουλοφόροι
όργανο ένα φονικό
κι είναι σάρισα και δόρυ
και πιοτί φαρμακερό,

94 όπου σφάζει και τρυπάει
και δλητήριο κερνά
και ο πλούσιος μαρτυράει
κι ό,τι έφαγε ξερνά.

95 Κι από κείνους καρτεράνε
οι φτωχοί το γδικιωμό
και των τόσων προσδοκάνε
των βασάνων τους σωσμό.

96 Ω! Γενναίοι κουκουλοφόροι!
Η φιλτάτη μας πατρίς
της Βουλής δεν είναι οι χώροι
μα όπου είστε, είναι, εσείς.

97 Και μη σκέψη γεννηθεί σας
πως χαλάτε ξένο βιος:
όλη η πλάση είναι δική σας
μιας και βγήκατε στο φως.
         
        -----

 Ελλάδα
Ο μανιασμένος διεκδικητής αγαθών για τα οποία δεν δούλεψε.
Ο κλασσικός έλληνας.

Ουκρανία
Μια γυναίκα που ενώ ο λαός της πολεμάει, αυτή τραγουδάει.

Σερβία
Χωρίς τίποτα τα θέλουν όλα. Και τα παίρνουν.

Μάλτα
Και μία όχι καραγκιοζίστικη παρουσία.

Τσεχία
Σοβαρά πράγματα. Μα σε ποιον πλανήτη ζουν και δεν έχουν ακόμα γελοιοποιηθεί;
Καλή, πολύ καλή φωνή.

Βουλγαρία
Ωραία γυναίκα-Βουλγαρία γαρ.\Με κέρδισε με την απλότητα και την επίδειξη όχι ψεύτικων πυροτεχνημάτων, αλλά ανθρώπινης αίσθησης.

Κροατία
Απλά, ανθρώπινα πράγματα. Δύναμη 
Θα έβαζα δέκα.και μελωδία που σε ανυψώνει.

Ηνωμένο Βασίλειο
Η ήρεμη δύναμη που καταστρέφει ταπάντα. 
Τραγουδώντας σαν να διατάζει.

Γαλλία
Ευγενική, ανθρώπινη παρουσία.
Φωνή "πεσμένη", παρά το ύψος της.

Μολδαβία
Προχειρότητες μεγαλοποιημένες.

Φινλανδία
Όλα ψεύτικα.
Ως και το βιολί.
Αντιθέσεις μη συντιθέμενες ως ώφειλαν.

Πολωνία
Γκροτέσκο. 
Και άχρωμο.

Λιθουανία
Ανθρακορυχισμός Μυστικοπάθεια.
Πολύ πίσω. 
Ανακολουθία λόγων και εμφάνισης.

Σουηδία
Μασκοφόρος (δι)εκδικητής τίνος; Της ανθρωπότητας; Της Ευρώπης; Της Αυστρίας;

Κύπρος
Δεν μπόρεσα να την δω. Κρυβόταν πίσω από την Αγγλία.

Ιταλία
Υπέροχη. Αυτή θα ψήφιζα αν ήξερα πώς ψηφίζουν.

Νορβηγία
Ημίγυμνος άντρας;
Μηδέν.

Ρουμανία
Φίλε Χρήστο θα σε απογοητεύσω, αλλά οι ρομποτοειδείς κινήσεις ανήκουν και το ελληνικό ακόμα παρελθόν.

Αυστρία
Μυρίζει Τυρόλο και Άνσλους ακόμα. Δεν θα πάρω.

Τα άλλα δεν τα είδα.

  ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ 2026

Ας γίνει αυτό το μέγα 
Λαμπρό πανηγυράκι
Για των λαών το χάλι
Να κλάψουμε λιγάκι.

Πού καταντάει να δούμε
Ο νους όταν πλανιέται-
Κι  όταν γι αυτό το χάλι-
Ο άφρονας- παινιέται.

Να δούμε πώς γλεντοκοπούν    
Καθώς ρομπότ οι ανθρώποι,
Να δούμε πώς κατάντησαν
Οι ευρωπαίοι οι τόποι.

Ζώων χοροπηδήματα 
Να δούμε, και να δούμε
Πόσο το μέσα κτήνος μας
Βραβεύοντας τιμούμε.

Κι ό,τι κτηνώδες κρύβουμε, 
Να δούμε πώς ζητάμε
Αφέντη να το κάνουμε 
Καθώς σαν ζώα κλωτσάμε.

Κι ακόμα πώς με εκζήτηση
Την λίγη που μας μένει-
Την τσίπα μας, την θέλουμε
Κι αυτήνε ξοφλημένη!

Οι ευρωπαίοι πώς λαοί, 
Με πάθος προσπαθούνε
Την ψεύτική τους ανθρωπιά 
Να αποποιηθούνε…

Πώς τεχνητά εξαμβλώματα 
Τη ζήση μας που ορίζουν-
Τους Ευρωπαίους πίθηκους
Θα μάθουν να ογκανίζουν,

Ήτοι το πώς θα πάψουμε 
Την ψεύτικη ανθρωπιά μας
Να την ποδοπατήσουμε 
Με τα ίδια πέλματά μας,

Και τους πιθήκους να μη πια 
Προγόνους μας τους θέμε,
Μα ότι πίθηκοι είμαστε 
Οι ίδιοι  εμείς να λέμε.

Λοιπόν σουρθείτε χορευτές!
Τραγουδιστές  γκαρίστε!
Αυτό Ευρωπαίοι δεν θέλετε; 
Μέλλον λαμπρό-ορίστε!

         ---

 ΦΕΡ-ΦΕΡ-ΦΕΡΤΟΟΟΟ

Ο λόγος για το ΦΕΡΤΟ-
Το ελληνικό κονσέρτο 
Που ’βαλ’ η Ελλάδα φέτο
Γαρύφαλλο στο πέτο.

Μα ας ίδωμεν πως θα ΦΕΡθούν 
Αι χώραι της Ευρώπης.
Για ΦΕΡΤΟ θα ενδιαΦΕΡθούν;..
Θα γίνει ίσως «της Πόπης»;..

Δι αυτό σας λέγω: σφαιρικώς
Κοιτάξετε το πράγμα:
Κάλλιο το ηφαίστειο σβηστό, 
Παρά να βγάλει μάγμα…

Όλοι μαζί ας μεθύσουμε 
με χαρωπή μια μέθη
όταν το ΦΕΡΤΟ νικητής 
απ’ την Ευρώπη έρθει.

Όμως ας μη χανόμαστε 
Πριν το βραβείο έρθει,
Κι ας μη μεθούμε από πριν
Με αναίτια -φεύ- μια μέθη.

Βεβαίως εις την χώραν μας 
Μία ελπίς υΦΕΡπει
Και μία λίαν συμΦΕΡουσα
Νίκης οσμή μας τέρπει-

Όλοι βεβαίως ελπίζομεν 
Πως θα τα καταΦΕΡει
Κι ότι της νίκης κότινον
Ο Ακύλας θα μας ΦΕΡει.

Αλλ’ αν «ΦΕΡμπότεν» Γερμανοί
Κι «ανΦΕΡ» ειπούν οι Γάλλοι,
Και φέτος θ’ απομείνουμε 
Αβράβευτοι και πάλι.

Και εταιρίες βγήκανε
Και ΦΕΡτικές μας είπανε 
Όλες τους ότι είναι
Για το διαφημισθείναι.

Μα αν η Ελλάδα ΦΕΡεται
Λες κιόλας της προσΦΕΡεται
Το ακριβό βραβείο,
Δεν είναι λίγο αστείο;

Και λες δεν παραΦΕΡεται 
Πράσινα όταν ΦΕΡεται
Για δέντρο που ακόμα
Δεν έχει βγει απ’ το χώμα;

Το ΦΕΡΤΟ είναι ΦΕΡέγγυο;
Και ΦΕΡελπι, ή ΦΕΡέοικο;
Και θ’ ακουστεί ο Ακύλας
Να λέει: «Άρατε Πύλας!»;

Ή κι ίσως δεν θα ΦΕΡει
Στη χώρα να προσΦΕΡει
Το δάφνινο στεφάνι 
Που άνασσα θα την κάνει;

Η ελπίς βεβαίως υΦΕΡπει
Και των Ελλήνων τέρπει
Τας φρένας. Αλλ’ ας δούμε-
Μη προπετώς ΦΕΡθούμε!

Κι όταν ερθεί, ας τα σπάσουμε
Κι όλοι μαζί ας γιορτάσουμε,
Που η ένδοξη Ελλάδα μας,
Μη έχοντας να φάει,
Ξέρει τουλάχιστο-η χαζή-
Άδοντας να ζητάει.

         -----

 A
Κι αφού σιγουρέψαμε ότι πια οι βουλευτές μας δεν κλέβουν, κι αφού λύσαμε τα προβλήματα της Υγείας, της Παιδείας, των Δημοσίων Έργων…
Κι αφού οι ένοχοι των Τεμπών μπήκαν στη φυλακή, κι αφού οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί πια καλοπερνάνε…
Κι αφού γενικώς  μπήκαν σε τάξη και τα Εσωτερικά και τα Εξωτερικά μας…
Τι έμεινε πια; Μα τι άλλο-να κερδίσουμε την πρώτη θέση στη Γιουροβίζιον!
Και όλοι οι ραδιοφωνικοί Σταθμοί και όλες οι Τηλεοράσεις και άλλες μεγαλοεταιρείες, μάς λένε κάθε μέρα πόσο σίγουρο είναι ότι ο Ακύλας-λίγο έλειψε να γράψω «ο Αττίλας»- θα φέρει στην Ελλάδα το βραβείο.

Β.   
Και βέβαια θα φέρει κάτι στην Ελλάδα ο Ακύλας.
 Μερικοί λένε ότι θα φέρει την Ελένη.
Άλλοι λένε ότι θα φέρει ένα άδειο πουκάμισο.
Εγώ νομίζω ότι δύσκολο  είναι να πάρει την πρώτη θέση.

ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ:
-φορέσει οχτώ και όχι ένα σκουλαρίκι σε κάθε αυτί.
- φορέσει τα εξαίσια μεν ρούχα που φοράει, αλλά μόλις πριν  βγει στη σκηνή βουτηγμένα στις ανάλογες βαφές, έτσι που οι βαφές, καθώς  το αντικείμενο που τις φοράει τινάζεται, να βάψουν και τους  θεατές,  οι οποίοι πλέον, έτσι χρωματισμένοι, θα ψηφίσουν τον ομοχρώματό τους.
-τα ρούχα του έκρυβαν εκτός από το υπόλοιπο σώμα, και τα γόνατά του.
-κρεμάσει πάνω του μία ταμπέλα που να λέει: «ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ».
-στους κώνους που εκτοξεύονται από το κεφάλι του δώσει τέτοιο ύψος, που να θυμίζει τον Μίδα που ό,τι έπιανε μετατρεπόταν σε σκατά.
-έκανε τις τριπλάσιες κινήσεις ή εκτινάξεις στο δευτερόλεπτο εκτός από τις δύο που τώρα κάνει.
-αν οι θεατές βαθμολογούσαν όχι την φωνή του, αλλά την φωνή της Κοζάκου-αλήθεια, κανείς δεν σκέφτηκε να βάλει στη θέση της, αντί αυτής, μία που να μιλάει σαν να την πιάνουν απ’ τον λαιμό; Τόσες υπάρχουν στην ΕΡΤ. 
Γ. 
Τα ΜΜΕ λένε: «Θα έπαιρνε την πρώτη θέση αν δεν υπήρχαν τα φαβορί που μας απειλούν.» Ώστε τολμούν να υπάρχουν κι άλλα φαβορί εκτός από το μεγαλειώδες «ΦΈΡΤΟ»;
Και όχι τίποτε άλλο, αλλά εξ αυτού στην κοινωνία έχει παρεισφρύσει μια υποψία υποψίας ότι μπορεί και  να μην πάρουμε την πρώτη θεση!...
Οπότε…. Αλλά ας μην σκεφτούμε την δυστυχία που τότε θα βρει τότε τον ελληνικό λαό…

Δ.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ  ΥΠΟΘΕΣΗΣ
-Οι μικροσυνταξιούχοι ζήτησαν από την Κυβέρνηση ένα (ακόμη) επίδομα, ώστε να μπορέσουν να πάνε στην Αυστρία για να θαυμάσουν τον φερτόν τραγουδιστή σε όλο το ζωντανό μεγαλείο του, και πια υπόσχονται ότι δεν θα ζητήσουν ποτέ και τίποτε άλλο από την Κυβέρνηση.
-Το Ιράν δήλωσε ότι αν βγει πρώτο το «ΦΈΡΤΟ», παραιτείται από την προσπάθεια κατασκευής ατομικής βόμβας.
-Το ΚΚΕ προσφέρθηκε να τηρήσει την τάξη στην όλη διαδικασία του Διαγωνισμού, ώστε να μην υπάρξει καμία παρατυπία, καμία ενόχληση στην τελετή. 
Και διευκρίνισε: «Όπως ακριβώς οι πορείες του ΠΑΜΕ».


Ε.
Τα παραπάνω όμως τα έγραφα πριν δω τα λόγια του τραγουδιού.
Όμως όταν τα είδα και αυτά, τότε άλλαξα πια γνώμη για την υπόθεση ΦΕΡΤΟ.
Οι ξένοι λατρεύουν την Ελλάδα-δεν θα λατρέψουν επομένως ένα τραγούδι που λέει αυτά που θα έλεγε η Ελλάδα αν μπορούσαν οι χώρες να μιλούν;
Ε! Λοιπόν, το ΦΕΡΤΟ θα κερδίσει πράγματι το πρώτο βραβείο.
Γιατί, να! τα λόγια του:
-«Πρέπει να παίξω δεν θα πάω πάσο»
Χαριτωμένο. 
Σαν να παίζει πόκερ…

-«Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω.»
Θα έλεγε κάποιος ότι αυτό σημαίνει ιδέες μεγαλείου.
Όμως όχι! Μόνον θέλει, σαν γνήσιος έλλην, να αναβιώσει την Μακεδονική και την Βυζαντινή παράδοση . Γιατί γνωστόν τοις πάσι είναι πως και οι Μακεδόνες και οι Βυζαντινοί ήσαν έλληνες.

-«Ένα μπλοκ επιταγών και τσεκ σε όλους να γράψω.»
Το  «Δαιμόνιο» του Έλληνα που τα θέλει όλα δικά του-ας το μάθουν όλοι λοιπόν : ο  Έλληνας δεν αρκείται στα λίγα!
Όμως, όμως…  Ο έλληνας είναι γενναιόδωρος και ελεήμων, δεν τα θέλει αυτά για τον εαυτό του- τα θέλει για να τα μοιράσει στους άλλους. 
Σε όλους τους άλλους μάλιστα!

-«Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω»
Κυνηγάει «τα πάντα»!
Γιατί όλα τα κυνηγάει ο έλληνας.  
Όπως το δίκιο του ας πούμε.
Κι αν δεν πιάνει τίποτα στο τέλος, ας όψονται οι άλλοι που……..(το «που» το συμπληρώνει κάθε έλληνας με ό,τι νομίζει)

Τα θέλει όλα λοιπόν ο ΦΕΡΤΟΣ (ο τόνος όπου τον θέλει ο καθένας).

Εδώ όμως γεννάται μία απορία: αφού αυτά που ζητάει είναι ήδη μοιρασμένα στους άλλους, ποιος ο λόγος να τα πάρει, αν πρόκειται να τα ξαναμοιράσει σ’ αυτούς τους ίδιους; 
Ίσως για να μην μένει αργός; Μπορεί. Άγνωστοι αι βουλαί του φερτομασκαρά.

Μα ούτε και μας ξεκαθαρίζει πώς θα γίνουν όλα δικά του. Μας μένει αναπάντητη και αυτή η ερώτηση. 
Όμως τι λέω; Η απάντηση είναι το «ΦΕΡΤΟ»
Κάποιος θα τα ΦΈΡΕΙ όλα σε αυτό το στοιχειό. 

-«Φέρε μου ένα ποτό που θέλω να ξεδιψάσω» 
Ανθρώπινο. Και οι  βασιλιάδες δεν πίνουν; 
Αν το  καλοεξετάσεις, άνθρωποι είναι κι αυτοί.
Όμως, αναρωτιέται κανείς-ούτε το ποτό δεν μπορεί ο παλιάτσος να το πάρει μόνος του;

-«Φέρτα μου όλα όλα  πάλι δεν θα χορτάσω»
Μεγάλο λάθος. Αυτό το «χορτάσω» δεν έπρεπε να γραφτεί, γιατί φέρνει στο νου-των παλαιότερων έστω-τον «ΑΧΟΡΤΑΓΟ»…

-«Designer… και escargot!...»  
Εδώ πια φαίνεται όλη η εκλεπτυσμένη καλλιτεχνία αλλά μαζί και η γαστριμαργική ευαισθησία του άδοντος. 
Θα μπορούσε εδώ να σταματήσει γιατί τα έχει πει όλα πια.

Όμως όχι!

-«Θέλω δόξα αιωνιότητα και λεφτά»
Η σούμα.
Ο έλλην σε όλο το μεγαλείο του: τα θέλει όλα.
Τι δίνει όμως αυτός για να τα πάρει όλα; 
Δεν δίνει τίποτα. Γιατί και το τίποτα-μας λένε οι φιλόσοφοί μας- είναι κι αυτό μέσα στο «όλα».

Και εξειδικεύει (;): ρούχα ακριβά,  να τον υμνούν όλοι, θέλει αιωνιότητα, λεφτά,  θέλει τον ουρανό (!), θέλει ό,τι υπάρχει «εντός και εκτός πλανήτη»-θέλει το Σύμπαν!

Τα θέλει όλα αυτά βέβαια.
Όμως: 
-«Κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά
Νιώθω πως θα καταφέρω  να προσφέρω
Μη μας λείψει κάτι ξανά.»
Και τελειώνει με … νόημα: 
-«Βέβαια… αν κερδίσω… οπότε ΦΈΡΤΟ……….»
Τον πονηρούλη! Από δω το πήγε από κει το πήγε, μας το είπε ξεκάθαρα στο τέλος: Για τη μητέρα του τα θέλει όλα!
Τώρα εξηγούνται όλα.
Για την μητέρα του τα θέλει όλα το παιδί.
Μας μπερδεύει λιγάκι όμως. Γιατί αν δωρίσει με τσεκ όλα όσα ζητάει στους άλλους, τι θα μείνει για τη μητέρα;
Αλλά ας τελειώσει εδώ το παραμύθι και ας πάμε στην μεγάλη μεταφορά και αναφορά-και ας πάμε στην πραγματικότητα. 
Ο Ακύλας είναι ο ελληνικός λαός, το ΦΕΡΤΟ  είναι το γραπτό κείμενο  της ζητιανιάς μας, η Γιουροβίζιον είναι η Ευρώπη. 
Και εδώ, ο Ακύλας-ελληνικός λαός ζητιανεύει από τους Ευρωπαίους. 
Η αιώνια ζητιανιά του Έλληνα ΠΟΥ ΕΝΩ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ!

Από τους υπόλοιπους λαούς της γης, άλλοι έλληνες θα ζητιανέψουν. (Υπουργοί, Πρωθυπουργοί και παρόμοιοι.).
 

 Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

(Ο Άντρας και η Γυναίκα στέκουν μπρος από ένα τραπεζάκι που πάνω του έχει ένα κουτί με  πράγματα μέσα. Ξεχωρίζουν ποιο πράγμα θα πάρει ο καθένας, μιας και έχουν αποφασίσει να χωρίσουν.)
 
ΑΝΤΡΑΣ 
Έφτασε το τέλος λοιπόν. 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Το οριστικό τέλος αυτή τη φορά.
 ΑΝΤΡΑΣ
Όλα κάποτε τελειώνουν.
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Κοινότυπο, όμως αληθινό. ..Αυτός  ο κάπρος... ωραίος...  ζωντανός... τον θέλεις;  Παρ’ τονε, σου πρέπει.
ΑΝΤΡΑΣ
Όχι. Πράγματα εκεί… μπορείς όλα να τα πάρεις... 
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Αυτό το πέταλο;... στο χάρισα την ημέρα που πήγαμε στο σπήλαιο... 
ΑΝΤΡΑΣ
...Κάτι θυμάμαι...
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Τότε που έχασα την πιάστρα των μαλλιών μου. ..
ΑΝΤΡΑΣ
Τη χτενούλα σου είχες χάσει.
ΓΥΝΑΙΚΑ
Ναι, σωστά. Όμως τη χτένα μου-όχι τη χτενούλα μου!.. 
(τρίβοντας τα μάτια της) 
Κι αυτός ο Νίκος... σήμερα βρήκε να κάψει τα χόρτα του...  όλο μου δακρύζουν τα μάτια...
ΑΝΤΡΑΣ 
Απ’ αυτό είναι;.. Μια στιγμή... έχω εδώ ένα χαρτομαντηλάκι-να στα σκουπίσω... γύρισε...  έτσι... Αλήθεια έχεις δει τα χειλάκια σου στον καθρέφτη από κοντά; Έχουν τόσες πολλές μικρές χαραγματίτσες... 
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Αγάπ... Σάκη! Σε παρακαλώ καλέ μου! Βρεθήκαμε εδώ για ν’ αποχαιρετιστούμε. Αγαπάς μιαν άλλη, αγαπώ έναν άλλον. Χωρίζουμε! Και συ με τα υποκοριστικά σου... αφού το ξέρεις ότι... σε παρακαλώ αγά... σε παρακαλώ καλέ μου...
ΑΝΤΡΑΣ 
Μωρό μου, εσύ ξέρεις το πάθος μου με τις λέξεις: Πρέπει να λένε ό,τι εννοούν! 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Κι όταν αυτές λένε ό,τι εννοούν, εγώ τότε δεν νοώ τι λέω και τι κάνω... Μόνον για σήμερα δεν θα μπορούσες να παρατούσες το συνήθειο σου αυτό; Όχι υποκοριστικά, σε παρακαλώ... Πρέπει να χωρίσουμε Σάκη!
ΑΝΤΡΑΣ
Όμως σωστό είναι όπως το είπα. Δεν είναι ούτε χαράδρες ούτε χαραγματιές. Είναι ακριβώς αυτό: χαραγματίτσες! 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Σάκη!... Λέω να πάρω κι αυτή σου τη φωτογραφία... 
ΑΝΤΡΑΣ
Κι εγώ ετούτη...
ΓΥΝΑΙΚΑ
Να και το ρουζ μου που το είχα χάσει! Αυτό πια είναι δικαιωματικά δικό μου! 
ΑΝΤΡΑΣ... 
Θυμάσαι που έβαφες μ' αυτό και τις ελίτσες σου; 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Αγάπη μου! Αγάπη μου! Αγάπη μου!... τι σε παρακάλεσα μόλις; 
ΑΝΤΡΑΣ
Συγνώμη. Ήδη τρέμεις... συγνώμη... μα γιατί στέκεις έτσι… κάτι σκέπτεσαι; 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Να…ξέρεις... ξαφνικά νιώθω πως δεν τον αγαπώ και πάρα πολύ αυτόν τον άντρα... 
ΑΝΤΡΑΣ
Χμ! Κι εγώ... θα έλεγα... δηλαδή νομίζω... πως ναι, θα μπορούσε να ένιωθα κάτι παραπάνω γι αυτή τη γυναίκα...
ΓΥΝΑΙΚΑ… 
Ας συνεχίσουμε όμως. Πάρε συ το κασετόφωνο. Κι αυτές τις κασέτες βέβαια. 
ΑΝΤΡΑΣ
Θα ’θελα μόνο τούτο το κορδελάκι... 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Πάλι;!;!..
ΑΝΤΡΑΣ
Γλυκιά μου, κάνω ήδη πολλή προσπάθεια, το ξέρεις.... Δε σου μίλησα καθόλου τόσην ώρα για τα ποδαράκια σου, για κείνο το δαχτυλάκι σου, για τη μεσούλα ή τ’ αυτάκια σου. Ούτε για το περιστεράκι… 
(Η Γυναίκα σβήνει το φως)
τι κάνεις;.. 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Σβήνω το φως. Αναβάλλουμε το χωρισμό μας μέχρι να πάθεις λαρυγγίτιδα. Αγαπημένε μου!
ΑΝΤΡΑΣ
Γλυκιά μμμμμμμμμμμμμμ  

                   ----- 

 ΒΑΦΤΙΣΙΑ ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Τα μάτια της γεμίσαν την εκκλησιά.
Τα δάκρυα της θα φέρναν κατακλυσμό.
Και οι πιστοί απορήσαν που ξαφνικά
ενιώσαν τέτοιον μέγα συνωστισμό.

Ντυμένη το φουστάνι το γιορτινό
τα βλέμματα τραβούσε όλων εκεί.
Όμορφη αυγούλα εγίνει το δειλινό
κι η σκοτεινή φωτίστηκε Αμερική.

Σε λίγη ώρα μόνο ήταν νουνά. 
Ο μπούστος ο σφιχτός της είχε βραχεί.
Και έρρεε ακράτηγο στα βουνά
το σπέρμα του Πανάγαθου σαν βροχή…