ΣΕΡΤΖΙΟ ΚΑΙ ΙΛΟΝΑ

Χρόνος: 2007, μεσημέρι μιας φθινοπωρινής μέρας.
Τόπος: Μικρή πόλη της Ρωσίας 
Πρόσωπα:
ΙΛΟΝΑ 
ΣΕΡΤΖΙΟ σύντροφος της Ιλόνας
ΑΛΙΟΣΑ και ΚΑΤΑΡΙΝΑ παιδιά της Ιλόνας


ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ

Ο Σέρτζιο καθιστός στην πολυθρόνα του γραφείου του γράφει σε μια κόλλα χαρτί. Όταν τελειώνει κοιτάζει στο χαρτί ενώ μια φωνή διαβάζει:
"Αγαπημένη
αν έχεις μια γλυκιά γυναίκα για ερωτικό σου ταίρι, μπορείς να δεχτείς να στερηθείς τον έρωτα. Όταν όμως έχεις για παρέα σου την ίδια τη Γλύκα, τον ίδιο τον Έρωτα, την ίδια  την Ομορφιά, αυτό δεν αντέχεται.
Ζωή χωρίς έρωτα μαζί σου είναι αδιανόητη
Καλλίτερος ο θάνατος.
Σ’ αγαπώ ασυγκράτητα.
Συγχώρησέ με.
Σου θυμίζω τον λογαριασμό μου στην Τράπεζα
που ποτέ δεν χρησιμοποίησες: ΖΗ 2903-44-58-SI
Τα παιδιά μεγαλώνουν, έχουν ανάγκες.
 Κατάλαβε με: Σ’ ΑΓΑΠΩ.»
(Βάζει την κόλλα σε ένα φάκελο, το κλείνει και το βάζει στο πορτοφόλι του.) 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
(ψιθυριστά)
Συγχώρησέ με-αν μπορέσεις.
(Σηκώνεται και βάλνεται να φτιάξει καφέ. Μπαίνουν ορμητικά και ξαναμμένα ο Αλιόσα και η Καταρίνα)

ΑΛΙΟΣΑ
Παππού, παππού, η Ρίνα όλο έκλαιγε στο σχολείο!

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αλιόσα, πού είναι το "γεια σου παππού";

ΑΛΙΟΣΑ
Γεια σου παππού, η Ρίνα όλο έκλαιγε στο σχολείο!

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
(με μάτια κόκκινα)
Ψέματα!
(στον Αλιόσα)
Προδότη! 
(στον Σέρτζιο) 
Γεια σου παππού.
(φιλάει τον Σέρτζιο)

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Τι μάθατε σήμερα στο σχολείο Αλιόσα; 

ΑΛΙΟΣΑ
Μέτρημα από το είκοσι μέχρι το τριάντα.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν το έμαθε όμως παππού. Στο δρόμο μού τα μπέρδευε. 

ΑΛΙΟΣΑ
Στο δάσκαλο το είπα φαρσί. Μου είπε μπράβο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μη θυμώνεις Αλιόσα. Και να το ξέχασες δεν είναι σπουδαίο. Θα το ξαναδιαβάσεις, θα το μάθεις. Για μέτρησέ μου. 

ΑΛΙΟΣΑ
Να! Εικοσιένα, εικοσιδύο, είκοσι τρία, εικοσιπέντε... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
(δυνατά επιτιμητικά)
Είκοσι τέσσερα!... 

ΑΛΙΟΣΑ
Εσύ να πάψεις. Με τον παππού μιλάω.
(δυνατά)
Και δεν είμαι ψεύτης. Έκλαιγε παππού! 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Λοιπόν εσείς τσακώνεστε χωρίς λόγο. Δουλειά δικιά της είναι της Ρίνας αν κλαίει, και δουλειά δική σου είναι αν ξέχασες να μετράς. Κάνετέ μου τη χάρη να ησυχάστε. Σε λίγο θα έρθει η μητέρα σας από τη δουλειά και δεν πρέπει να σας δει μαλωμένους. Θα στενοχωρηθεί-δεν τη λυπόσαστε την καημένη; Έλα Αλιόσα, πήγαινε να πλυθείς και να διαβάσεις. Και συ Ρίνα μη τον ξεσυνερίζεσαι τον αδερφό σου. Είναι μικρός ακόμα. Έφτιαξα λίγο καφέ. Σε παρακαλώ τον βάζεις σ’ ένα φλιτζάνι να μου τον προσφέρεις γιατί εγώ δεν νογάω και θα κάνω καμιά ζημιά; 

ΑΛΙΟΣΑ
(στην Καταρίνα)
Θα τα πω χωρίς κανένα λάθος στη μαμά όταν έρθει... θα το δεις...
(βγαίνει) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μα παππού, γιατί δεν περίμενες να σου φτιάξω εγώ καφέ; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τον ήθελα πολύ. Όπως ας πούμε θέλεις εσύ καμιά φορά εκείνη την πάστα στου Σεριόζα και δεν μπορείς να κρατηθείς. Πριν όμως έλα εδώ κοντά μου, κάτσε στην αγκαλιά μου… 

(Η Καταρίνα κάθεται στα γόνατα του Σέρτζιο) 

…και πες μου τι σε έκανε να κλαις. Ο μούργος ο Αλιόσα μπορεί να λέει κανένα ψέμα που και που, όμως τώρα έλεγε αλήθεια. Μα και τίποτα να μην έλεγε θα το καταλάβαινα εγώ. Τα ματάκια σου είναι κατακόκκινα. Και τα μάτια κοκκινίζουν έτσι μόνον όταν κλαίμε. Έλα, πες στον παππού τι σε έκανε να κλάψεις. Σε μάλωσε ο δάσκαλος; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
 Όχι. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τσακώθηκες με κανέναν; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Όχι παππού. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχασες καμιά μπογιά; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Όχι παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μη με κάνεις να σε ρωτάω συνέχεια για ένα ένα πράγμα. Έτσι θα κάτσουμε εδώ με τις ώρες χωρίς αποτέλεσμα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν έκλαιγα παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έλα Καταρίνα... δεν είπαμε;… έλα, πες μου... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(ξεσπώντας σε κλάματα και πέφτοντας στην αγκαλιά του Σέρτζιο)
Δε θέλω να πεθάνεις παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπα μπα μπα... και ποιος είπε παρακαλώ ότι θα πεθάνω; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(Ανάμεσα από αναφιλητά) 
Άκουσα χτες το γιατρό να λέει στη μαμά ότι είσαι άρρωστος και πρέπει να προσέχεις πολύ γιατί... η καρδιά σου... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
(σκουπίζοντας τα μάτια της Καταρίνας) 
Καλό μου κοριτσάκι, και επειδή πρέπει να προσέχω σημαίνει ότι θα πεθάνω; Δυο μήνες τα ίδια λέει ο γιατρός και όμως βλέπεις ότι δεν πέθανα… Όλοι πρέπει να προσέχουμε στη ζωή μας. Μην κλαις. Ύστερα οι γιατροί νομίζεις πως πάντοτε ξέρουν τι λένε; Δεν ξεχνάνε κι αυτοί κάποτε αυτά που έχουν μάθει; Να που ο Αλιόσα ξέχασε αυτά που έμαθε πριν από μόλις δυο ώρες. Αυτοί που ό,τι μάθανε το μάθανε πριν από χρόνια δεν ξεχνάνε νομίζεις και δεν κάνουνε λάθη; Πού ξέρει ο γιατρός τι έχω εγώ μέσα μου; Έλα, σταμάτα να μου στενοχωριέσαι. Και να σου πω κάτι; Όταν κλαις δεν είσαι το ίδιο όμορφη όσο όταν γελάς, και τ’ αγόρια δε θα σε θέλουνε όταν σε βλέπουνε κλαμένη. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ποιος τα λογαριάζει τα αγόρια παππού... Εγώ εσένα αγαπώ και δε θέλω να πάθεις τίποτα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ω! Το μικρό μου αγαπάκι! Ω! που όταν έρθει η ώρα ν’ αγαπήσεις τα αγόρια, ούτε θα θυμάσαι ότι έλεγες κάποτε έτσι στον παππού σου... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Όχι! Ποτέ δε θα προδώσω την αγάπη μου για σένα για όποιο αγόρι, ούτε ακόμα και για τον Εβγκένι!
 
ΣΕΡΤΖΙΟ
Ω! Σίγουρα. Σε πιστεύω μωρό μου. Και τώρα άκουσε κάτι που θα σου πω και να το θυμάσαι. Και βέβαια δεν το ’χω σκοπό να πεθάνω, όμως, κάποτε δε θα γίνει κι αυτό κοριτσάκι μου; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
 Όχι!..Όχι!.. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι αλλά... κανείς δε ζει για πάντα μωρό μου. Είσαι αρκετά μεγάλη και το ξέρεις αυτό. Άκουσε με λοιπόν σαν μεγάλη κοπέλα τώρα. Βλέπεις, δεν τα λέω αυτά στον Αλιόσα γιατί είναι μικρός ακόμα. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι αν κάποτε πεθάνω, αν, λέω, δε θα κλάψεις ούτε θα στενοχωρηθείς. Δε λέω καθόλου, όμως θέλω να σκεφτείς και τότε αυτό που σου είπα τώρα, πως για όλους έρχεται αυτή η ώρα. Πρέπει λοιπόν να σου περάσει γρήγορα η στενοχώρια σου, και μάλιστα εσύ, σαν μεγαλύτερη, πρέπει να παρηγορήσεις και τη μαμά σου. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Παππού, μιλάς σαν να πρόκειται να... να γίνει γρήγορα αυτό. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι κοριτσάκι μου, όμως για όλα πρέπει να είναι έτοιμος ο άνθρωπος. Ρώτα και τον Εβγκένι,-ίσως ξέρει περισσότερα πάνω σ’ αυτό-και δες τι θα σου πει. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Του το είπα όταν με ρώτησε κι αυτός γιατί κλαίω. Και, παππού, έχει πεθάνει η γιαγιά του πριν έξη μήνες. Μου είπε πως τώρα την έχει ξεχάσει. Δεν τον πίστεψα, μου το είπε για να μη με στενοχωρήσει. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Εμπρός λοιπόν τώρα, υποσχέσου πως θα θυμάσαι αυτά που σου είπα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Κι εσύ όμως θα μου υποσχεθείς ότι θα κάνεις ό, τι σου λέει ο γιατρός. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Στο υπόσχομαι. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Κι εγώ παππού. 
(τον φιλάει) 
Σ’ αγαπώ. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Εγώ να δεις… Εμπρός λοιπόν, δουλειά, διάβασμα ως την ώρα του φαγητού, για να μπορείτε να βγείτε να παίξετε το απόγεμα. Όμως μ’ αυτά και μ’ αυτά δε σε ρώτησα τι καινούργιο μου φέρνεις σήμερα από το σχολείο. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Να μη σου φτιάξω τον καφέ πρώτα παππού; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άστον αυτόν για αργότερα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Καλά. Να! Η γη παππού είναι στρογγυλή και μέσα της καίει φωτιά. Είναι αλήθεια στρογγυλή;

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Και βέβαια είναι. Αυτό μου είχαν μάθει και μένα στο σχολείο. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Και γυρίζει γύρω γύρω λέει με μεγάλη ταχύτητα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Κι αυτό είναι σωστό. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Και πώς δε ζαλιζόμαστε παππού; Και πώς δεν πέφτουμε;
(Μπαίνει η Ιλόνα. Σεμνή, ωραία, ζωντανή και γεμάτη αγάπη κι ενδιαφέρον. Φιλάει τον Σέρτζιο και την Καταρίνα) 

ΙΛΟΝΑ 
Γεια σας. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Καλώς τηνε. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Γεια σου μαμά. 

ΙΛΟΝΑ 
Διακόπτω τίποτα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Το που η γη που γυρίζει σα σβούρα γύρω από τον ήλιο. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ναι! Από τον ήλιο! 

ΙΛΟΝΑ 
Ο Αλιόσα; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Μέσα, διαβάζει. 

ΙΛΟΝΑ
Μπράβο του. Ρίνα, είσαι κλαμένη ή έτσι μου φαίνεται; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έτσι σου φαίνεται αγάπη μου. Κάτι είχε μπει στο μάτι της.
(Η Ιλόνα βγαίνει) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Λοιπόν Ρίνα, πήγαινε τώρα, κι εγώ θα ετοιμάσω ένα σχέδιο στο χαρτί, να προσπαθήσω να μαζέψω τις γνώσεις που απόκτησα μέχρι τώρα για το θέμα, και θα σου εξηγήσω αυτό που και μένα με παίδεψε πολύ ώσπου να το μάθω, δηλαδή πώς και δε  πέφτουμε αφού η γη γυρνάει.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ευχαριστώ παππού. Είναι δύσκολο; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Για σένα όχι εξυπνούλα μου.
(Μπαίνει η Ιλόνα) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Γεια σου παππού.
(βγαίνει. Η Ιλόνα και κάθεται στο πάτωμα μπροστά στον Σέρτζιο, παίρνει στα χέρια της και του φιλεί τα χέρια, αγκαλιάζει τα γόνατα του και ακουμπάει το κεφάλι της επάνω τους) 

ΙΛΟΝΑ
(ψιθυριστά)
Μου έλειψες καλέ μου. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
(το ίδιο κι αυτός) 
Σ’ αγαπώ.
(σιωπή) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έκλαιγε αλήθεια η Ρίνα.

ΙΛΟΝΑ
Το κατάλαβα. Γιατί; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άκουσε το γιατρό που σου μιλούσε πάλι χτες και κατάλαβε πολλά. Πρόσεχε σε παρακαλώ, τα παιδιά δεν πρέπει να ξέρουν όλη την αλήθεια. 

ΙΛΟΝΑ
Δεν ήξερα πως ακούει. Πήρες τα χάπια σου;     

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Και τα δύο. 

ΙΛΟΝΑ 
Θα σε βοηθήσουν. Μα πρέπει να προσέχεις και συ. Η Αλέξεβνα πέρασε; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Πέρασε, με ρώτησε αν ήθελα τίποτα, δεν ήθελα. Καλή γυναίκα. 

ΙΛΟΝΑ
Και δε θέλει να παίρνει τα λεφτά που της δίνω. "Για τον κύριο Σέρτζιο...", μου λέει, "όχι, δε θέλω λεφτά".  Σ' αγαπάει. Τι έχεις πάνω σου και σ’ αγαπάει όλος ο κόσμος; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπα, τώρα τελευταία μου συμβαίνει. Κάτι θα κόλλησα από σένα. Είναι καλή γυναίκα πράγματι. Σήκω να σε δω λίγο που χώθηκες εκεί...
(Η Ιλόνα σηκώνεται και κάθεται στα γόνατα του Σερτζιο με τα χέρια της γύρω στον λαιμό του)  
Πώς πήγε σήμερα η δουλειά; 

ΙΛΟΝΑ
Τα ίδια. Τίποτα νεότερο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άλλοτε όταν καθόσουνα στα γόνατα μου δεν ήτανε για ν’ αναπαυτείς. 

ΙΛΟΝΑ 
Άλλοτε. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Σ’ αγαπώ. 

ΙΛΟΝΑ
Σε λατρεύω.
(μικρή σιωπή) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τρία χρόνια μαζί κλείνουμε σήμερα. 

ΙΛΟΝΑ
Το ξέρω. Για την ακρίβεια τρία χρονιά θα είναι το απόγεμα στις έξη παρά τέταρτο. Την ώρα εκείνη έφτασες και ζήτησες να νοικιάσεις δωμάτιο… 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Και συ μ’ έβαλες μέσα στην καρδιά σου. 

ΙΛΟΝΑ
Πάντοτε ήσουνα εκεί. Την ημέρα εκείνη είναι που το κατάλαβα. Γιατί αναγνώρισα σε σένα την εικόνα που αυτή έκλεινε πάντοτε μέσα της. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Από τότε σ’ αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο. 

ΙΛΟΝΑ 
Περάσαμε ωραίες μέρες μαζί. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Και ωραιότερες νύχτες.-πόσο μου λείπεις!.. 

ΙΛΟΝΑ
Θα ’λεγα κι εγώ το ίδιο. Όμως η ευτυχία που μου έδωσες αυτές τις νύχτες φτάνει για να κάνει ευτυχισμένες δέκα ζωές μου. Σκέψου έτσι και συ και θα δεις πως δεν είναι δύσκολο να ζούμε χωρίς έρωτα. Μα και η αγάπη μας αυτή τι είναι αν όχι ένας διαρκής έρωτας; Όλος δικός μου εσύ και όλη δική σου εγώ. Μέσα στην καρδιά μου εσύ και μέσα στην καρδιά σου εγώ. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είσαι τόσο καλή! Δυο μήνες πέρασαν και ποτέ δεν παραπονέθηκες, ποτέ δεν μου ζήτησες κάτι που δεν πρέπει να κάνω. Όλα για σένα είναι όπως τότε... 

ΙΛΟΝΑ
Και πράγματι είναι αγάπη μου. Τι μας λείπει;  Όντας εσύ κοντά μου όλα είναι δικά μου. Το φως, ο παράδεισος. Τι άλλο θα ήθελα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Ο παράδεισος. Ναι. Ένας παράδεισος με απαγορευμένο το γλυκύτερο φρούτο του. 

ΙΛΟΝΑ
Ίσως έτσι να είναι οι παράδεισοι. Το ίδιο δεν ήταν και ο Παράδεισος του Αδάμ;.. Έλα Σερτζιο! Μη σκέπτεσαι έτσι. Και για μένα το ίδιο είναι μα δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο από το να σ’ έχω εδώ, κοντά μου, δίπλα μου, η ανάσα σου στην ανάσα μου, το χέρι σου στο χέρι μου. Ύστερα μην ξεχνάς πως ο γιατρός είναι αισιόδοξος. 

 ΣΕΡΤΖΙΟ
Ω! Οι γιατροί! Ό,τι τους κατέβει λένε. Από τη μια μου λέει να μη βγαίνω έξω, από την άλλη μου δίνει ελπίδες. 

ΙΛΟΝΑ
Αγάπη μου, κάτι πιο πάνω ξέρει αυτός από μας. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δυο μήνες χωρίς να μου επιτρέπεται να σε αγγίσω... 

ΙΛΟΝΑ 
Σ’ όλη μου τη ζωή θα καθόμουν κοντά σου όπως τώρα κάθομαι, χωρίς να ζητώ τίποτε άλλο. Είσαι ο άντρας μου, ο ερωτάς μου, η αγάπη μου η μεγάλη. Μη με κάνεις να λέω λόγια που τα ξέρεις, που σου τα έχω πει χίλιες φορές μέχρι τώρα. Τίποτα δε θα με κάνει ν’ αλλάξω. Όσο για να με αγγίζεις, κι αυτό τώρα άγγιγμα δεν είναι; Δεν με φιλάς και δε σε φιλώ; Ας μην είμαστε άδικοι με τη ζωή, μας έδωσε τόσα. Και κάθε βράδυ στο κρεβάτι αγκαλιασμένοι, δε χαιρόμαστε τη χαρά της αγάπης μας, και μεθυσμένους απ’ αυτήν δεν μας παίρνει ο ύπνος; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ναι, σαν μικρά παιδιά... όμως ξέρω τι σημαίνει ο έρωτας και για σένα. Και τι σημαίνεις εσύ για κείνον. Αλήθεια καλλίτερο πλασιέ δεν θα έβρισκε αυτός άλλον από σένα. 

ΙΛΟΝΑ
Πόσο θα κοκκίνιζα μ’ αυτό που είπες, αν όλο το κόκκινό μου δεν το είχα καταναλώσει τις ώρες του ερωτά μας... μα ξέρεις τι λέω; Ο καλλίτερος πλασιέ δεν μετράει, αν δε βρει τον κατάλληλο αγοραστή. Είσαι ο ιδανικός πελάτης μου φιλαράκο.
(χαμογελούν κι οι δυο) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τελευταία θ’ ακούς γκρίνιες πολλές από το αφεντικό σου. Μη σ’ απολύσει πρόσεξε. 

ΙΛΟΝΑ
Δεν το μπορεί πια. Παραιτήθηκα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Καλά. Μόνο, θα έλεγα, σήμερα, που είναι η επέτειος της γνωριμίας μας, ν’ αλλάξουμε ένα φιλί κι ένα χάδι παραπάνω από ό,τι κάθε μέρα. 

ΙΛΟΝΑ
Κι εγώ θα το 'θελα, μα όμως τίποτα πιο πάνω από αυτό-μου το υπόσχεσαι; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Ξέρω, ιατρικές εντολές. 

ΙΛΟΝΑ
Σε λατρεύω.
(Ό Σέρτζιο χαϊδεύει και φιλεί την Ιλόνα όπου μπορεί. Εκείνη δέχεται τα φιλιά και τα χάδια αυτά προσπαθώντας να κρύψει την ερωτική χαρά που της δίνουν κάτω από μικρά επιφωνήματα που όμως προσπαθεί να είναι τέτοια που να μπορούν να εκληφθούν και σαν επιφωνήματα μιας συνηθισμένης, άσχετης με τον έρωτα ευχαρίστησης. Σταθερά, αλλά ήπια και διακριτικά ξεφεύγει από το αγκάλιασμα του Σέρτζιο ) 
Έλα αγάπη μου… φτάνει… έλα… αρκετά… 
(σιωπή) 



ΣΕΡΤΖΙΟ 
Μισώ τη δουλειά σου που σε παίρνει μακριά από μένα. Μισώ τον εαυτό μου που μπόρεσε να χαρεί προτού να σε γνωρίσει. Μισώ τα χέρια μου που άγγιξαν άλλα χέρια. Αν μπορούσα να γίνω μια θάλασσα θα ’θελα συ να είσαι το μοναδικό νησί μου. Αν η ζωή ήτανε μια μόνο νύχτα, θα ήθελα να τηνε ζούσαμε μαζί. 

ΙΛΟΝΑ
Κρυφά θα ’ρχόμουνα κοντά σου αν δε μ’ ήθελες. Σκιά σου θα γινόμουν την ημέρα, φεγγαραχτίδα τις νυχτιές, και τις αφέγγαρες βραδιές αγέρα χάδι στα μαλλιά σου.
(Γλιστράει κάτω αγκαλιάζοντας τα πόδια του)
Άσε με ν’ αγκαλιάσω τα πόδια σου. Αυτά σε φέρανε σε μένα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Σα σκολιαρόπαιδα λέμε ερωτόλογα και σαν πρωτάρηδες από τα χάδια φυλαγόμαστε. Σ’ αγαπώ. 

ΙΛΟΝΑ
Όλα μετράνε στην αγάπη. Και τα μαλώματα και οι βρισιές ακόμα, είναι γλυκά όταν απ’ το αγαπημένο στόμα βγαίνουν. Μέσα στον κόσμο που ένα τίποτα μας διαφεντεύει, το μόνο που μετράει είναι το κάτι του έρωτα, Είσαι το δικό μου κάτι.  

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αν δεν υπήρχες εσύ, πόσο ατάραχη θα ήταν η ψυχή μου την άνοιξη! 

ΙΛΟΝΑ
Τα φεγγαρόφώτιστα βράδια δεν μου αρέσουν. Πολλά τέτοια φεγγάρια φέρνουνε το τέλος της ζωής, που σημαίνει το τέλος της αγάπης.  

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όταν να μου λες γλυκόλογα παύεις, κάνω πως δε σου δίνω σημασία ώστε να ξαναρχίσεις. 

ΙΛΟΝΑ 
Και χωρίς αυτό δεν θα σταματούσα.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μερικά άνθη πέφτουν ακόμα κι όταν αγέρας δεν φυσά. Η αγάπη μου, και λυσσαμένοι αγέρηδες να τη φυσήσουν, δε θα σβήσει. Ας μπορούσε ο κόσμος να ήταν πάντα τόσο όμορφος: καθισμένη εσύ εκεί χαρούμενα να μου γελάς… 


ΙΛΟΝΑ
Εσύ κρατάς τις φτερούγες της χαράς μου.

ΣΕΡΤΖΙΟ  
Ο ήλιος κόβει βόλτες πάνω από τη γη μας άδικα. Γιατί τον  κόσμο εσύ τόνε φωτίζεις. 

ΙΛΟΝΑ
Τα όνειρά μου περνάνε από μέσα σου όπως οι αχτίδες περνούν αχάλαστες μέσα από το κρύσταλλο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αγαπιόμαστε όπως αγαπιούνται τα σκοτεινά πράγματα μέσα σ’ ένα δωμάτιο μια νύχτα χειμωνιάτικη. 
Ποτέ δεν θα μπορέσω να προσπεράσω τη μορφή σου. 

ΙΛΟΝΑ
Τι είμαι για σένα λοιπόν; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είσαι μια γυναίκα με γλυκά χείλια. 
Σαν λάμψη αστραπής με φωτίζεις και με τρομάζεις.

ΙΛΟΝΑ
Χοροπηδώντας πάνω στα σύννεφα, πλέοντας πάνω στη θάλασσα θα ερχόμουν για να σε βρω. 


ΣΕΡΤΖΙΟ
Η καρδιά μου είναι το μαύρο του στήθους σου. 
(σιωπή) 

ΙΛΟΝΑ
Γεννηθήκαμε για να συναντηθούμε μέσα στη ζωή. Και η χαρά απ’ αυτή τη συνάντηση είναι όλη δικιά μας. Αυτό που ζούμε κάθε μέρα τι είναι αν όχι χαρά; Τι είναι να είμαστε μαζί; Τι είναι να σε βλέπω και να με βλέπεις; Τι είναι να μου ζητάς ένα ποτήρι νερό κι εγώ να σου το φέρνω; 
Ας μη μιλήσουμε άλλο. Ας χαθούμε στη σιωπή. Όλα τα έχουμε πει και όλα τα έχουμε κάνει. Νιώσαμε όλα όσα μπορεί να νιώσει άνθρωπος. Υπήρξαμε και μεις κάτω απ’ τον ήλιο.

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ  ΣΚΗΝΗΣ
 



ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ 
Χρόνος: Απόβραδο της ίδιας μέρας. 
Τόπος, Πρόσωπα: τα ίδια. 

(Ο Σέρτζιο και η Ιλόνα καθιστοί, ο Σέρτζιο στην πολυθρόνα του και η Ιλόνα στον καναπέ. Θόρυβοι του δρόμου. Μακρινές φωνές παιδιών που παίζουν) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Πάει κι άλλη μια μέρα. 

ΙΛΟΝΑ
Πάει κι άλλη μια ευτυχισμένη μέρα. Μια μέρα μαζί σου. 
(βάζει καφέ στο ποτήρι της)
Θα ήθελες λίγο καφέ ακόμα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι, αρκετός ήτανε αυτός. Και πάντα τον πετυχαίνεις. Ενώ εγώ…

ΙΛΟΝΑ
Έχω μάθει από τη μητέρα μου, αυτό είναι όλο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Άναψε ένα κεράκι στον τάφο της από μένα. Γιατί σε γέννησε. Μου αρέσει η συντροφιά σου, μου αρέσουν οι ιδέες σου, οι καθημερινές συνήθειές σου που είναι ίδιες με τις δικές μου, η καθαριότητα μέσα στο σπίτι... Ευγνωμοσύνη νιώθω μερικές φορές για σένα, όταν η αγάπη μού αφήνει κάποια περιθώρια. 


ΙΛΟΝΑ
Πρόσεξε! Μόλις ομολόγησες ότι υπάρχουν στιγμές που δεν μ’ αγαπάς. 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Χμ! Ας το πω τότε αλλιώς. Μέσα στην αγάπη μου στριμώχνονται μερικές φορές κι αισθήματα ευγνωμοσύνης, που προσπαθούν να βρούνε μια μόνιμη θέση. Καλά τώρα; 

ΙΛΟΝΑ 
(γελώντας)
Νομίζω ότι τα θαλασσώσαμε και οι δύο. Μέσα στην αγάπη χωράνε όλα τα άλλα όμορφα αισθήματα, άραγε και η ευγνωμοσύνη. Όταν με αγαπάς νιώθεις και ευγνωμοσύνη για μένα όπως κι εγώ για σένα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Μα έννοια πλατύτερη κι από την αγάπη είναι ο έρωτας. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος, αγαπάς οπωσδήποτε εκείνο με το οποίο είσαι ερωτευμένος. 

ΙΛΟΝΑ
Πρόκειται για τη θεωρία σου πως αγάπη υπάρχει ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα μόνο μέσω του έρωτα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ακριβώς. Σ’ αγαπώ γιατί είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Όταν είμαι ερωτευμένος μαζί σου δεν είναι δυνατό να θέλω να κακοπάθεις-να κακοπάθει το αντικείμενο του ερωτά μου. Κάποια αντίρρηση; 

ΙΛΟΝΑ
Κι αν εγώ πάψω να σε ενδιαφέρω ερωτικά τότε θα πάψεις να μ’ αγαπάς; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δε θα υπάρξει ημέρα που να μην είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Δε θα υπάρξει ούτε μια στιγμή που να μην είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Λοιπόν πάντα θα σ’ αγαπώ. 

ΙΛΟΝΑ
Φτάνει που είναι έτσι και που δε θ’ αλλάξει ποτέ. Φτάνει που μ' αγαπάς.
 (Πηγαίνει πίσω από την πολυθρόνα του Σέρτζιο και τον αγκαλιάζει τρυφερά, ακραγγίζοντας με τα χείλη της λατρευτικά τα μαλλιά του με ανάερα φιλήματα. Τέλος αγκαλιάζει με τα χέρια της το κεφάλι του, ακουμπώντας το μάγουλο της πάνω σ’ αυτό και στέκει εκεί για λίγο σιωπηλή. Ο Σέρτζιο παίρνει τα χέρια της και τα φιλεί.) 
Αγάπη μου τι λες, μήπως είναι ώρα να έρθουν μέσα τα παιδιά; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Νομίζω ναι. Αλήθεια σου μέτρησε ο Αλιόσα ως το τριάντα; 

ΙΛΟΝΑ 
(χαμογελώντας)
Όχι. Μ’ έχει προετοιμάσει όμως και το περιμένω... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Η Ρίνα θέλει να μάθει πώς και δεν πέφτουμε αφού η γη γυρίζει. Βοήθεια! Τι να της πω; Έχεις καμιά ιδέα; Θα με ρωτήσει. Τι θα της έλεγες εσύ; 

ΙΛΟΝΑ
(πηγαίνοντας προς την πόρτα) 
Ω! Οι απορίες των παιδιών! Σαν οι μεγάλοι να πρέπει να τα ξέρουν όλα! Τι να σου πω... Δοκίμασε με το πορτοκάλι κι ένα μερμήγκι επάνω του. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καλό μου μοιάζει.
( Η Ιλόνα βγαίνει) 

ΦΩΝΗ ΙΛΟΝΑΣ
Ρίνα! Αλιόσα! Ελάτε! Νύχτωσε πια!  
(μπαίνει η Ιλόνα)
Αύριο το απόγευμα πρέπει να πάρω τους ελέγχους. Νομίζω η Ρίνα δεν τα ’χει πάει καλά αυτό το τρίμηνο. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι έξυπνη. Θα πάει καλά. Δε σου είπα, της αρέσει ένα αγόρι!.. 

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Σώπα! Σου είπε τίποτα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι. Το κατάλαβα. Τα παιδιά! Πώς παίζουν με ό,τι εμάς μας καίει... 

ΙΛΟΝΑ
Δεν έχουν ανάψει καν τη φωτιά ακόμη αγάπη μου. Ξύλα μαζεύουν και θα μαζεύουν για καιρό ακόμα.
(μπαίνει τρέχοντας ο Αλιόσα, και πίσω του η Καταρίνα) 
Καλώς τους. Πώς πήγε το παιχνίδι; 

ΑΛΙΟΣΑ
Κέρδισα τρεις μπίλιες. Και η μία μεγάλη! 
(τις δείχνει)
Κοίτα παππού! 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπράβο σου. Από τον Νικήτα; 

ΑΛΙΟΣΑ 
Ναι. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(φιλάει τον Σέρτζιο)
Παππού! Γεια σου μαμά! Μαμά, θα έρθεις αύριο για τους ελέγχους; 

ΙΛΟΝΑ
Και βέβαια θα έρθω. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν ξέρω πόσο θα έχω πάρει. Θα δούμε… 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δεν έχει μεγάλη σημασία τι έχεις πάρει για βαθμό Ρίνα. Σημασία έχει τι έχεις μάθει. 

ΑΛΙΟΣΑ
Μαμά, να σου μετρήσω τώρα; 

ΙΛΟΝΑ
Ναι. Και μετά θα πάω να σας βάλω φαγητό. Ακούω. 

ΑΛΙΟΣΑ
(συγκεντρώνεται)
Είκοσι. Εικοσιένα, είκοσι δύο, είκοσι τρία, είκοσι τέσσερα, είκοσι πέντε, είκοσι έξι, είκοσι εφτά, είκοσι οχτώ, είκοσι εννέα, τριάντα!
(γυρίζει στην Καταρίνα. Χειρονομία ικανοποίησης)
Να! 

ΙΛΟΝΑ
Μπράβο αγόρι μου! Ήξερα πως θα το μάθαινες. Πάω να σας βάλω φαγητό.
(βγαίνει) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αλιόσα, πας μέχρι το μπακάλικο να μου φέρεις ένα κουτί μπισκότα; 

ΑΛΙΟΣΑ 
Ναι! Να πάρω και καραμέλες; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Πάρε με τα ρέστα.
(του δίνει λεφτά) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Να πάω μαζί του παππού; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι Ρίνα. Κάτσε εσύ.

ΑΛΙΟΣΑ  
(στην Καταρίνα)
Δε σε χρειάζομαι, ξέρω και μόνος μου.
(βγαίνει) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
 Έλα εδώ Ρίνα μου. Θέλω να σε παρακαλέσω να κάνεις μια δουλειά για μένα.
(βγάζει τον φάκελο από το πορτοφόλι του) 
 Θα σου δώσω αυτό τον φάκελο να τον δώσεις αύριο το πρωί στη μαμά σου. Ως τότε όμως δε θα το ξέρει αυτό κανένας άλλος εκτός από μένα και από σένα. Σύμφωνοι; 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Γιατί δεν της το δίνεις εσύ παππού; Τι έχει μέσα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι μυστικό. Δος της το αύριο σε παρακαλώ. Παρ’ το και κρυψ’ το. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Καλά παππού.
(κρύβει το γράμμα μέσα στη μπλούζα της) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ευχαριστώ κορίτσι μου. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Παππού, θα μου πεις για τη γη; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ναι Ρίνα... Κοίτα!.. Να! Δε ζαλιζόμαστε επειδή η γη είναι πολύ μεγάλη και εμείς πολύ μικροί. Να, βλέπεις αυτό το πορτοκάλι; Ας φανταστούμε πως επάνω του υπάρχει ένα μυρμηγκάκι. Θα ξέρεις πως αν γυρίσουμε ανάποδα το πορτοκάλι, το μερμηγκάκι δε θα καταλάβει τίποτα. Ούτε θα ζαλιστεί αν αρχίσουμε να γυρίζουμε το πορτοκάλι γύρω γύρω. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν κατάλαβα. Γιατί δεν πέφτει κι αυτό; Και γιατί δεν πέφτουμε κι εμείς να σπάσουμε τα μούτρα μας στη γη; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Γιατί... γιατί... επειδή μας τραβάει η γη σαν μαγνήτης. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ο μαγνήτης τραβάει το σίδερο παππού, δεν τραβάει τους ανθρώπους... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Να... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Παππού... 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Ναι... 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μου φαίνεται πως ούτε και συ ξέρεις πώς και δεν πέφτουμε, ούτε πώς και δεν ζαλιζόμαστε αφού η γη γυρίζει. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Ούτε καλά ξέρω, αλλά και το λίγο που ξέρω δεν μπορώ να το πω με λόγια. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Τώρα τι θέλεις να έκανα εγώ αν ήμουνα δασκάλα με σένα; Θα σου έβαζα ένα μεγάλο μεγάλο μηδενικό, αυτό θα έκανα. Και θα είχα δίκιο. Θα ρωτήσω αύριο τη δασκάλα να μου εξηγήσει, αν δε μας το πει από μόνη της. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Νομίζω είναι η καλλίτερη λύση. Αυτή σίγουρα θα ξέρει. Και θα μου πεις και μένα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ελπίζω να το καταλάβω.
(μπαίνει ο Αλιόσα) 

ΑΛΙΟΣΑ
Παππού, τα μπισκότα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ευχαριστώ Αλιόσα. Πάρτε τώρα αυτά τα λεφτά να πάρετε αύριο από μια πάστα εσύ και η Καταρίνα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μα είναι πολλά. 

ΣΕΡΤΖΙΟ    
Κεράστε και τον Εβγκένι και την Κατιούσκα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Τον Εβγκένι ναι. Όμως η Κατιούσκα έχει λεφτά να πάρει μόνη της. Θα πάρουμε κάτι άλλο με όσα μείνουν. Πάμε να φάμε Αλιόσα; 

ΣΕΡΤΖΙΟ 
(στον Αλιόσα)
Ρώτα τη μαμά, είναι έτοιμα; 

ΑΛΙΟΣΑ 
(δυνατά)
Μαμά, έτοιμα; 

ΦΩΝΗ ΙΛΟΝΑΣ
Ναι! Ελάτε!
(βγαίνουν ο Αλιόσα και η Καταρίνα ενώ μπαίνει
η Ιλόνα) 

ΙΛΟΝΑ
(δυνατά)
Και μετά ύπνο. Και χωρίς ζημιές Αλιόσα!
(στον Σέρτζιο)
Δεν είχε τυρί, εύχομαι να μη το αναζητήσουν. Ξέχασα να πάρω. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αν τους λείψει ας πάνε μια βόλτα να πάρουν. Τι θα ’λεγες να πάρει η Ρίνα μαθήματα πιάνου; 

ΙΛΟΝΑ
Καλά θα ήταν. Ή αν δεν της αρέσει το πιάνο, ίσως το μπαλέτο…

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ό,τι να ’ναι. Κάτι να κάνει, κάτι να μάθει παραπέρα. 

ΙΛΟΝΑ
Να ρωτήσω αύριο τη δασκάλα αν ξέρει κάτι εδώ κοντά. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Φαντάζεσαι τη Ρίνα μεγάλη χορεύτρια κάποτε; 

ΙΛΟΝΑ
Όλα μπορώ να τα φανταστώ πια, αφού βρήκα εσένα που ούτε μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ ότι θα έβρισκα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τόσο σπάνιος είμαι λοιπόν; 

ΙΛΟΝΑ
Έδωσες περιεχόμενο στη ζωή μου. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τι να πω εγώ τότε; 

ΙΛΟΝΑ
Το ίδιο ακριβώς με μένα. Δε χρειάζεται να ψάξεις. Εμπρός,  πες το να το ακούσω... 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Εσύ μου έδωσες την ίδια τη ζωή. Δεν ζούσα πριν σε γνωρίσω. 

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Α! Σέρτζιο!.. 
(τον φιλεί στο μάγουλο)
Δεν ξέρω γιατί σήμερα είναι σαν να σ’ αγαπώ  περισσότερο από ποτέ αλλοτε-ίσως επειδή είναι η επέτειος της γνωριμίας μας; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Κρίμα, κι εγώ νόμιζα φυσιολογικό να μ’ αγαπάς κάθε μέρα περισσότερο από την προηγούμενη. 

ΙΛΟΝΑ
Ω! Σέρτζιο! Πες μου πως ό,τι ζούμε δεν είναι κάποιο όνειρο που θα διαλυθεί ένα πρωί. Πες μου πως δε θα τελειώσει ποτέ ο,τι ζούμε τώρα. Πες μου πως όλα δεν τα καταπίνει ο χρόνος με το παμφάγο στόμα του. Πως μια τέτοια αγάπη δε γίνεται παρά να μείνει ζωντανή στην αιωνιότητα. Πες μου, θα χαθεί η αγάπη μας ποτέ; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καλή μου, ζήσε τις στιγμές αυτές που τόσο μας αρέσουν χωρίς να ρωτάς. Αυτό που ζεις, που ζούμε τώρα, αυτό είναι η αιωνιότητα. Άδραξε την ουσία της κάθε στιγμής-έτσι θα την έχεις αιώνια. Ποια άλλη αιωνιότητα θα μπορούσε να υπάρξει; 

ΙΛΟΝΑ
Πολλά που ζητάω! Δίκιο έχεις. Τι θα πει αιωνιότητα... μια λέξη ακόμα χωρίς κανένα νόημα. Λέξεις... λέξεις... προτιμότερη είναι η σιωπή. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Το βράδυ πάντα φέρνει μαζί του την τάση για βαθιές σκέψεις, μα και πάλι, η σιωπή, ναι, είναι πάντοτε το καλλίτερο. Κάθε σιωπή. Η σιωπή του δάσους τις νύχτες, η σιωπή του χωριού, η σιωπή του έρημου σπιτιού, η σιωπή του τάφου... 

ΙΛΟΝΑ
Όχι τέτοια πράγματα αγάπη μου στην επέτειο της γνωριμίας μας! Ας μη φιλοσοφήσουμε ποτέ αν εκεί μας οδηγεί η φιλοσοφία. Να δω τι κάνουν τα παιδιά;
(δυνατά)
Έτοιμοι παιδιά; 


ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Ναι μαμά. 

ΙΛΟΝΑ 
Εμπρός! Ύπνο! 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι καλά παιδιά. Και έξυπνα. Θα προοδέψουν στη ζωή τους. 

ΙΛΟΝΑ
Το εύχομαι γιατί το αξίζουν πραγματικά. 
(μπαίνουν η Καταρίνα και ο Αλιόσα) 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
καληνύχτα παππού, μαμά... 
(τους φιλεί) 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καληνύχτα, και μην ξεχάσεις αυτό που είπαμε Ρίνα. 

ΚΑΤΑΡΙΝΑ 
Όχι παππού. 

ΑΛΙΟΣΑ
(φιλεί τον Σέρτζιο και την Ιλόνα)
Καληνύχτα παππού, καληνύχτα μαμά. 

ΣΕΡΤΖΙΟ ΚΑΙ ΙΛΟΝΑ
Καληνύχτα.
(Αλιοσα και Καταρίνα βγαίνουν) 

ΙΛΟΝΑ
(δυνατά)
Και αφήστε ανοιχτά τα παράθυρα. Κάνει ζέστη απόψε! 

ΦΩΝΗ ΚΑΤΑΡΙΝΑΣ 
Ναι μαμά. 

ΙΛΟΝΑ
Να πέσουμε και μεις αγάπη μου; 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μα ναι, νομίζω είναι ώρα.
(σηκώνεται) 

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΗΣ



ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ
Τόπος: ο ίδιος.
Χρόνος: αργά το βράδυ της ίδιας μέρας.
Πρόσωπα: Σέρτζιο, Ιλόνα.  

(Η Ιλόνα με το νυχτικό της και ο Σέρτζιο με τις πιζάμες του. Πέφτουν στο διπλό κρεβάτι, στραμμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο. Φιλιούνται στο μάγουλο.) 

ΙΛΟΝΑ 
Καληνύχτα.  

ΣΕΡΤΖΙΟ 
Καληνύχτα.
(Η Ιλόνα σβήνει το φως. Σκοτάδι. Μικρή σιωπή) 

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
(ανήσυχη)
όχι... όχι… τι πας να κάνεις;.. Όχι... Όχι αγάπη μου... Δεν κάνει… Όχι... Μη Σέρτζιο… Σε παρακαλώ, μη... Όχι... 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΕΡΤΖΙΟ
(άγρια, βραχνή, αποφασισμένη, επιτακτική)
Σώπα! 

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Μη! Δεν πρέπει! Όχι αγάπη μου!.. όχι!... Όχι... 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΕΡΤΖΙΟ
(όπως πριν)
Θέλεις να σε βιάσω λοιπόν;.. 

(Η φωνή της Ιλόνας εξακολουθεί να λέει "όχι" όλο και πιο αδύναμα κάθε φορά, ώσπου το "όχι" της να γίνει ένας γλυκός απαλός βόγγος ταιριασμένος με τα ολοένα πιο δυνατά μουγκρητά του Σέρτζιο. Τέλος δεν ακούγονται παρά τα βαριά γλυκανασάσματά τους) 

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Δεν έπρεπε αγάπη μου... δεν έπρεπε... δεν έπρεπε... έλα τώρα, ησύχασε. Τίποτ’ άλλο πια αγάπη μου... Έλα Σέρτζιο... Ησύχασε τώρα…
(μικρή σιωπή. Ανήσυχη)
Σέρτζιο… Σέρτζιο...
(Σηκώνεται και ανοίγει το φως. Κοιτάζοντας με τρόμο το πρόσωπο του Σέρτζιο. Αδύναμα)
Σέρτζιο... αγάπη μου... Σέρτζιοοο!..
Φέρνει την παλάμη της στο στόμα. Κάθεται στο κρεβάτι δίπλα στον Σέρτζιο. Μένει για λίγο σ’ αυτή τη στάση. Παίρνει απαλά το χέρι του, το κρατεί για λίγο μέσα στα δικά της, το φιλεί και το αποθέτει πάλι απαλά στο κρεβάτι. Μένει εκεί για πολλή ώρα, κοιτάζοντας προς τον νεκρό Σέρτζιο και κλαίγοντας βουβά με τον πόνο ζωγραφισμένο στο ωραίο πρόσωπο της. Κατόπι σηκώνεται και κάθεται σε μια καρέκλα κρύβοντας το πρόσωπό της μέσα στις παλάμες της.) 

                                       ΑΥΛΑΙΑ

            ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ

Δεν είναι για να δρέψω δάφνης φύλλα
που ατέλειωτα μαυρίζω άσπρα φύλλα. 
Για να ’χω λίγο φως μέσα στον Άδη 
τρυπίτσες μόνο ανοίγω στο σκοτάδι.

Αν λίγο με την ποίηση ασχολούμαι
δεν είναι ποιητή για να με πούνε. 
Μ’ αυτoύς που ολοζωής τους στίχους γράφω
αλλάζω μόνο θέση μες στον τάφο.
                         -----

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
(ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΚΡΙΣΗΣ ΚΛΠ)

Ο ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ
Ιούλης 2014

Ο Κασιδιάρης προφυλακίστηκε.
Κεφάλαιο άλλο ένα κλείστηκε.
Συμφωνώ με τους δικαστικούς
τους αδέκαστους και γνωστικούς.
Είχε δύο καραμπίνες διασκευάσει
και τον έκριναν μέγα κουμάσι.
Συμφωνώ.  …γιατί εντός μου όμως
κάτι διαμαρτύρεται εντόνως;..

Χτύπησε την Κανέλλη λέει, κι ήταν και γι αυτό
Που μέσα τον εκλείσανε κι αυτόνε στον Κορυδαλλό.
Καλώς εκρίνανε. Σπουδάσει έχουν νομικά.
Η σπουδή, τις γνώμες των ανεύθυνων νικά.
Ενώ όμως το μυαλό με οτ’ είπαν συναινεί
γιατί τάχα η καρδιά μου κάπου διαφωνεί;..

Κλώτσησε λέει έναν δημοσιογράφο
κι έπρεπε στου Κορυδαλλού να μπει τον τάφο.
Σωστά. Γιατί όμως μ’ αυτά ενώ συμφωνώ
να χάσκει εντός μου νιώθω ένα κενό;..

Είπε ακόμα: «θα ’χουμε νεκρούς».
Βαρύ αλήθεια και να το ακούς.
Στους δικαστές και πάλι δίνω δίκιο.
Ό,τι είπε ήτανε πολύ ανοίκειο.
Μα διάβολε! ας μου πει κάποιος  γιατί
ενώ μαζί τους συμφωνώ διαρκώς
αισθάνομαι ο άθλιος σαν γατί
που το κατασπαράζει ποντικός;


ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΗΡΕ ΦΑΚΕΛΑΚΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΣΘΕΝΗ-10-7-14
(έσταξε η πυρά του γαϊδάρου στο πηγάδι…)

Πήγα προχτές την αναδεξιμιά μου
σ’ ένα νοσοκομείο εδώ κοντά μου
για μια σκωληκοειδίτιδα εκεί χάμου.

Και επειδή κι εγώ είμαι γιατρός
(αλλά χωρίς να ειμ’ έμπορος καλός)
νόμιζα εξαιρούμαι ασφαλώς.

Μα μου ψιθύρισε ένα γιατρουδάκι
(δείχνοντας πάντως και ντροπή λιγάκι)
…πως κι από μένα θέλουν φακελάκι…

Το ’δωσα. Γιατί διάκριση έστω μία,
θα ισοδυναμούσε με ατιμία:
Έχουμε ή όχι Δημοκρατία;..



Στον φίλο κύριο Δέδε, που με ρωτάει, από την Αλάσκα, 
«Τι δεν αγαπάτε στον καπιταλισμό τέλος πάντων».

Ναι. Τον μισώ πολύ αυτόν τον «καπιταλισμό»,
που η Ελλάς με τον «πολύν» έχει πολιτισμό…

Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που άλλοι τρώνε ψίχουλα και άλλοι το σκασμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που όλοι εκτιμούν του χρήματος μονάχα τον δεσμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που όλοι διψούν του σώματος μόνον καλλωπισμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που αδιαφορεί για ταπεινού ρυακιού κελαρυσμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
όπου κανένας δεν τηρεί τον Άγραφο Θεσμό.
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που κοινωνία οι άνθρωποι δε φτιάχνουν, αλλά εσμό. 
Ναι. Δε μου αρέσει τίποτα στον «καπιταλισμό»
που έχει αντί για συντροφιά τον συναγελασμό. 

Δε μ’ αρέσει που οι γυναίκες πόρνες έχουν όλες γίνει
δε μ’ αρέσει που κι οι άντρες μαστροποί γίναν κι εκείνοι.
Μου αρέσει οι γυναίκες να ’ν’ ελεύθερες υπάρξεις
και στον έρωτα να λείπουν «ηθικές», ταμπού και τάξεις.
Δε μ’ αρέσει που όλοι κλέφτες ειν’ ο ένας για τον άλλο
και στον κλέφτη απολογούνται  όλοι τους, τον πιο μεγάλο.
Μου αρέσει να γινόνται οι ανταλλαγές τιμίως
που σημαίνει να μην κλέβει ένας άλλονε αγρίως.
Διαπλοκή καμιά δε θέλω να ’χουν οι δημοσιογράφοι
και μελάνι, κι όχι αίμα, τα γραφτά τους να τα βάφει.
Να υπηρετούνε θέλω το σεπτό λειτούργημά τους
σαν να γίνονται όσα λένε, στα χωράφια τα δικά τους.
Δε μ’ αρέσει να με κλέβει των πολιτικών η φάρα
και να μη χωρά η βρωμιά τους να περάσει ουτ’ από σκάρα.
Θέλω να ’χει τίμιους άντρες της Βουλής μου η απόχη,
που να είναι ΝΑΙ το ναι τους-τ’ όχι τους να είναι ΟΧΙ.
Η Παιδεία θέλω να βγάζει μόνο ανθρώπους κι όχι ζώα.
και να διατηρεί η Υγεία και ψυχή και σώμα σώα.
Στην τιβί θέλω ν’ ακούω σοβαρές μόνο εκπομπές-
σοβαρό να ’ναι το κλάμα σοβαρές και οι χαρές.
Θέλω νιάτα για μπροστάρη στης πατρίδας τη βιοτή
θέλω Λαό πρώτον σε Χρέος, μα και πρώτον σε γιορτή.

Κύριε Δέδε με δυο λόγια: δε μ’ αρέσει ο φασισμός
που εσείς γι αυτόν μιλάτε σαν «ο καπιταλισμός».
Τι μ’ αρέσει; Δεν μαντεύεις; Η Δημοκρατία! Να!
Πού υπάρχει; Βρες το. Αν όχι, τότε ρώτα με ξανά.




ΑΘΛΗΤΙΣΜΌΣ

Πως θα γινόσουνα λαέ πρωταθλητής μεγάλος
Δεν το περίμενα ούτ’ εγώ ούτε κανένας άλλος.
Μα πρώτονε σε βλέπουμε σε κάθε συναπάντημα
Που οι αθλητές όλης της γης κάνουν για κάθε άθλημα.

Πρώτος στο άλμα επί κοντώ που με ορμή πηδάς
Όταν να φτάσεις τις τιμές τις υψηλές ζητάς.
Στων εκατό το τρέξιμο πάλι εκεί πρωτεύεις
Απ’ το ενοίκιο των σπιτιών σα να σωθείς γυρεύεις.

Στον Μαραθώνιο τρεις χρονιές ως τώρα αγκομαχάς
Το κάτι τι γυρεύοντας να έβρεις για να φας,
Και επιδόσεις άριστες κάνεις και στο τριπλούν
Ώστε αφού τρεις τη χώρα μας αισίως κυβερνούν,

Ήγουν τουτέστιν Σαμαράς, Κουβέλης, Βενιζέλος,
Κι εσύ τρεις πήδους να πηδάς-έναν για κάθε μέλος.
Ποδηλασία δεν μετρώ γιατί έτσι δα φτωχός
Θα ’τανε πολυτέλεια για σένα ο τροχός.

Επίδοση μόνο καμιά δεν έχεις εις τη σφαίρα
Και ούτε μια δεν έριξες που σκιώντας τον αέρα
Να πάει ευθεία να σφηνωθεί σε κλέφτικο κεφάλι
Ώστε κανένας έλληνας πια να μην κλέβει πάλι.




ΟΎΤΕ ΨΏΡΑ… 

Θάρρος καημένε μου ρωμιέ!
Μη τα όπλα παραδίνεις!
Κι αν όλα σου ’ρχονται στραβά
Εσύ παρά μη δίνεις!

Τον καναπέ μην παρατάς
Και την τιβί μην κλείνεις  
Κι ας πέφτουν όλοι γύρω σου 
Λιπόθυμοι εκ πείνης.

Το Γολγοθά σου ανέβαινε
Σέρνοντας το σταυρό σου
Και ας μην έχεις Σίμωνα
κανέναν στο πλευρό σου.

Κι αν κάποτε απ’ τα βάσανα  
Πάει να φύγει ο νους σου
Τράβα μια βόλτα στη Βουλή 
Και δες τους υπουργούς σου,

Που όλα τα βλέπουν όμορφα
Και όλο προσπαθούνε
Λεφτά να βρούνε και μ’ αυτά 
Έτσι να ψευτοζούνε,

με μια πισίνα κι όχι δυο
με μια οφσόρ και μόνο
και παίρνοντας χιλιάρικα 
τρακόσια κάθε χρόνο.

Και πια προσπάθησε και συ
με μια να ζεις ντομάτα,
με μια σαρδέλα, μια ελιά
κι αγγούρια δυο δροσάτα.

Και τότε πια όλα καλά 
Θα είναι μες στη χώρα
που πια θα είναι Κώσταινα
Χωρίς πια ούτε ψώρα.



ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ....


Μερικοί βγήκανε στην πιάτσα για να πούνε στο λαό ότι ο Μητσοτάκης, με τις συζητήσεις και με τις επισκέψεις του στην Τουρκία προετοιμάζει το έδαφος για να  δώσει στην Τουρκία «γην και ύδωρ».
Και ας πούμε ότι ο Μητσοτάκης θα το  σκεφτεί και θα πάψει να έχει την πρόθεση να «δώσει» ό,τι θέλει η Τουρκία. 
Θα το αφήσει να το κάνει κάποιος άλλος.
Γιατί κάποτε αυτό, με συνεχιζόμενη την καταλήστευση του Δημοσίου (από το… Δημόσιο), θα γίνει, θέλεις «με το καλό», θέλεις με πόλεμο.
Γιατί;
Να γιατί:

1. ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ
Η Τουρκία έχει πείρα κοσμοκράτειρας χώρας για τετρακόσια χρόνια.
Και έχει τον δεύτερο σε ικανότητες Υπουργό Εξωτερικών επί της γης-με πρώτο τον Εγγλέζο συνάδελφό του-ποιος έλληνας Υπουργός Εξωτερικών θα τον ανταγωνιζόταν με επιτυχία; 

2.
ΜΕ ΠΟΛΕΜΟ ή ΜΕ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ
Όσο για την περίπτωση του πολέμου, ποια Ελλάδα θα τολμούσε να τα βάλει με μια Δύναμη όπως την Τουρκία,
-Που έχει ενενήντα εκατομμύρια κατοίκους και όχι εννέα;
-Που έχει τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ;
-Που την σέβονται όλα τα κράτη της γης;
-Που έχει βιομηχανία-και φτιάχνει ό,τι φανταστείς;
-Που παράγει ό,τι χρειάζεται για να τρέφει το λαό της;
-Που μιλάει με Ανατολή και Δύση;
-Που έχει τη στρατηγική θέση που έχει;
-Που ελέγχει όλη τη Μέση Ανατολή και όλο τον ισλαμικό κόσμο;
Θέλετε κι άλλα;



ΕΛΛΑΔΑ!!!...
Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2012 
Κανέλλη-Κασιδιάρης

Λοιπόν καινούργια μια στο λαό ελπίδα
για να ξεδώσει από τα τόσα τα δεινά -
που φτάνουν ως ο δόλιος να πεινά-
κάτι πολύ δίνει κοινό: μια εφημερίδα!

Πάρτε την και καλά αφού την κλείστε
ώστε επιμήκης και παχιά να γίνει
με όπλο πια επιθετικό εκείνη
τους άθλιους μας πολιτικούς χτυπήστε.

Κι όχι στα χέρια ή στα πόδια ίσως
που αστείο μπορεί κανένας να το πάρει
αλλά στο πρόσωπο με ορμή και μίσος
καθώς η Λιάνα μας τον Κασιδιάρη.

Και αν o χτυπημένος θα θελήσει-
το χτύπημα να σας ανταποδώσει-
καθώς στη Λιάνα είχε αυτός τολμήσει-
πικρά ο βρωμερός θα το πληρώσει.

Γιατί όπως έγινε με την Κανέλλη, 
των ΜΜΕ και της Βουλής η κλίκα
σ’ αυτόν θα ρίχνει όλο φαρμάκι βέλη 
και με μελιού εσάς θα ραίνει γλύκα.

Κι ας ξέρει πια ο καθείς πως από τώρα
καθείς μπορεί τον άλλο να χτυπάει
κι ύστερα και τα ρέστα να ζητάει.
Ω! Mores! Και ω! Tempora! Ω! Χώρα!...




Σάββατο, 5 Απριλίου 2014
Πρωθυπουργός:"Για μας έκλεισε το θέμα Μπαλτάκου."

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Ανεμίζοντας το περιοδικό μου πέρασα ανενόχλητος από όλους τους φρουρούς του Μαξίμου και άνοιξα την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου. Ο Πρωθυπουργός ήτανε όρθιος μπροστά σε μια εικόνα της Μέρκελ προσευχόμενος. Γύρισε, με είδε και μου έκανε νόημα να καθίσω. Συνέχισε την προσευχή του που όπως φάνηκε τελείωνε όπου να ’ναι. Τον άκουσα να λέει: «Και όταν έρθεις Παντοδύναμη, πες έναν καλό λόγο για μένα και υποσχέσου ότι θα μας δώσεις χρήματα ώστε να παραμείνω στη θέση μου. Πάλι Παντοδύναμη, όχι όπως θέλω εγώ αλλά όπως είναι το δικό σου θέλημα. Όσο για μένα, προσπαθώ… Να! Κοίτα!..» Πήρε από πάνω από το γραφείο του ένα καουτσουκένιο ομοίωμα του Τσίπρα πάνω στο σώμα του οποίου ήταν μπηγμένες κάμποσες βελόνες, πήρε άλλη μία, πήγε πάλι κάτω από την εικόνα της Μέρκελ και της είπε καθώς τρυπούσε το κεφάλι του ομοιώματος με την καινούργια βελόνα: «Βλέπεις πόσο αγωνίζομαι. Γι αυτό σου λέω… Αμήν Πανάγια και Παντοδύναμη Κυρά.» 
Στράφηκε και κάθισε στην καρέκλα του βάζοντας το ομοίωμα μέσα σε ένα συρτάρι. Γύρισε σε μένα.
ΠΡΩΥΤΠΟΥΡΓΟΣ (ΠΡ)
Συνεντευξούλα κύριε Χολιαστέ;
ΛΟΓΙΑ (ΛΟ)
Ναι κύριε Πρόεδρε, Το περιοδικό δεν πάει καλά και πρέπει να βάλω κάτι δυνατό μέσα για να το σηκώσω.
ΠΡ
Εμένα ποιος θα με σηκώσει… Τέλος, αρχίζουμε-τι λέτε;
ΛΟ
Μάλιστα κύριε πρωθυπουργέ. Εσείς είστε έτοιμος;
ΠΡ
Κύριε Χολιαστέ ξέρετε πόσο σας εκτιμώ και σας και το περιοδικό σας. Μη λοιπόν κάνετε περιττές ερωτήσεις-για σας είμαι πάντα έτοιμος.
ΛΟ
Το γνωρίζω και σας ευχαριστώ . Κύριε πρωθυπουργέ είναι αλήθεια πως σε ένα τηλεφώνημά σας μιλήσατε για κάποιον «παναθηναϊκάκια» που το όνομά του τελειώνει σε –ακος; 
ΠΡ
Να σας πω, βέβαια η Ουκρανία είναι σχεδόν γειτονιά μας, όμως νομίζω ότι αφού ο Πούτιν σταμάτησε στην Κριμαία, δεν θα έχει συνέχεια το πράγμα. Όχι λοιπόν δε φοβάμαι ότι θα επηρεαστεί η πολιτική μας από αυτό.
ΛΟ
Σκοπεύετε ίσως να παραιτηθείτε λόγω της υπόθεσης Μπαλτάκου, όπως επίμονα σας το ζητάει η αξιωματική αντιπολίτευση;
ΠΡ
Ξέρετε, εδώ εκ πρώτης όψεως συμβαίνει κάτι παράξενο. Ο κύριος Τσίπρας κατεβάζει στην Αθήνα έναν άγνωστο. Ο Σπηλιωτόπουλος δηλαδή δεν θα έχει πρόβλημα. Βέβαια ο κύριος Τσίπρας έχει το σκοπό του που δεν επιμένει στους μεγάλους Δήμους και Περιφέρειες και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο σκοπός είναι να πριμοδοτήσει τον Βενιζέλο. Δεν το έκανε δηλαδή για τη Νέα Δημοκρατία αλλά για τον Βενιζέλο και εμμέσως για τον ίδιο.
ΛΟ
Κύριε Πρόεδρε, ο λαός-συγνώμη, ο κοσμάκης-έχει θυμώσει τολμώ να πω, επειδή νομίζει ότι η Δικαιοσύνη, που είναι η τελευταία του ελπίδα όπως λένε πολλοί, τραυματίστηκε από την συνομιλία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη. Το συμμερίζεστε αυτό;
ΠΡ
Μου κάνετε δύσκολη ερώτηση… δε θέλω να πω ότι γνωρίζω τι θα κάνει τώρα ο Ομπάμα, όμως όσον αφορά στο Ιράν πρέπει να είμαστε ήσυχοι ότι πλέον δεν θα επιτεθεί, αφού ο νέος ισχυρός άνδρας του Ιράν έβαλε νερό στο κρασί του. Γι αυτό εξάλλου αρχίσαμε κι εμείς τις βολιδοσκοπήσεις στο Ιράν για πιθανότητα επένδυσης στη χώρα μας από αυτό. Αλλά ας μη νομιστεί ότι θα εκτεθούμε πολιτικά στο Ιράν. Θα παρακολουθούμε την πολιτική της Αμερικής επί του θέματος και θα φερόμαστε ανάλογα.
ΛΟ
Πιστεύετε ότι μπαίνοντας στη φυλακή ο κύριος Κασιδιάρης θ βοηθηθείτε εκλογικά;
ΠΡ
Ξέρετε, δίκιο έχετε, επενδύσεις δεν είδαμε σημαντικές μέχρι τώρα, μα τολμώ να πω ότι σ’ αυτό φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί παντοιοτρόπως να τορπιλίσει κάθε προοδευτική κίνηση της κυβέρνησης. Να ξέρετε, δεν θα του περάσει παρά ταύτα. Γιατί οι έλληνες ξέρουν να ξεχωρίζουν καταστάσεις και να κρίνουν.
ΛΟ
Πιστεύετε ότι υπάρχουν κι άλλοι θύλακοι τύπου Μπαλτάκου που να μην έχουν θέση στην κυβέρνηση αλλά ακόμα δεν έχουν εκδηλωθεί; Και αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, αν κάποιος εκδηλωθεί θα έχει την τύχη του κυρίου Μπαλτάκου;
ΠΡ
Χαίρομαι που θίγετε το θέμα των μισθών και των συντάξεων. Θα δώσουμε όμως πεντακόσια εκατομμύρια στους έχοντες ανάγκη. Η θέση λοιπόν αυτών των αδυνάμων θα βελτιωθεί. Και του χρόνου αν έχουμε πάλι πλεόνασμα-που θα έχουμε-, θα τους ξαναδώσουμε. 
ΛΟ
Κύριε Πρωθυπουργέ δε θέλω να σας κρατώ άλλο από τις σοβαρές σας ενασχολήσεις. Σας ευχαριστώ και άλλη φορά θα πούμε περισσότερα.
ΠΡ
Όποτε θέλετε κύριε Χολιαστέ. Ο κοσμάκης πρέπει να ενημερώνεται.
ΛΟ
Σας ευχαριστώ και σας χαιρετώ κύριε Πρωθυπουργέ.
ΠΡ
Η ευχαρίστηση δική μου κύριε Χολιαστέ. Χαίρετε. Και μην ξεχνάτε να μου στέλνετε τα «ΛΟΓΙΑ».



ΤΙ ΚΑΚΟΣ Ο ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ 
ΚΑΙ ΤΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Βίαιος ο Κασιδιάρης χαρακτήρας.
Στους λοιπούς δεν ομοιάζει τους σωτήρας.

Με πράα όλοι εκείνοι μια φωνή
που με το υπουργιλίκι συμφωνεί,
με κινήσεις μεγαλόπρεπες, αργές,
και ματιές ρίχνοντας γύρω ευγενικές
Λέγουσιν σιγά: «Θα σας γ…….ν!»
ή: «από τον χάρτην θα σας σβήσωμεν!»

Ο τσεκουροφόρος υπουργός
ψιθυρίζει ήρεμος κι αργός:
 «Στο νοσοκομείον όχι μόνον βγαίνοντας,
αλλά θα πληρώνετε και μπαίνοντας!»

Λέει ο υπουργός Παιδείας
μετά πλήρους ευπρεπείας:
«Αν πειραχτεί ο Γεώργιος Παπανδρέου 
ΜΑΚΕΛΕΙΟΥ μάρτυς η Ελλάς θα γίνει νέου!»

Έτσι, με αβροφροσύνη και κοσμιότητα
με φινέτσα και διακριτικότητα
είπε  στον Κοροντή ο Μειμαράκης: 
«Αλήτη, περιθωριακέ, σκατομαλάκα, 
καραγκιόζη, έλε έξω, έλα έξω να σε γαμ...ω!..

Όλο γλύκα ο Καπερνάρος είπε στον Κωστόπουλο:
«Θα σε γαμ..ω!»
Κι ετοιμόλογος εκείνος σα μικρό λυκόπουλο:
«είσαι μικρός…»

Βίαιος ο Κασιδιάρης χαρακτήρας.
Στους λοιπούς δεν ομοιάζει τους σωτήρας.





ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Λυσσάξαν τα φερέφωνα της βρωμοπροπαγάνδας  
και λιβανίζουν συνεχώς την ελληνίδα χώρα.
Και αυστηρές εδόθηκαν σε κάθε μπράβο διάτες
για την ισχνή λόγια παχιά να λέει ψωροελλάδα.
«Κάθε σας λέξη και Ελλάς. Πρόταση και νησί.
Παράγραφος κι ακρογιαλιά. Νομός κάθε σας άρθρο.
Κάθε εκπομπή και θαυμασμός. Κάθε ειδήσεις και ύμνοι.
Λατρεία κάθε πρόταση. Κάθε σας φράση δέος. 
Κάθε σας κούνημα χειλιών διθύραμβος και αίνος.
Κάθε ανάπνια ψάλσιμο. Βλέμμα και λιγωμάρα.
Το κάθε καλημέρα σας εγκώμιο… υμνολογία…
Μικρόφωνο και θυμιατό. Πλατώ και κολακεία.
Πρωινάδικα κι εκθειασμός, γλύψιμο, υμνωδία.
Μιλήστε για τη διαφορά των πεύκων της ελλάδος
από των άλλων των χωρών που τόσο ειν’ εμφανής.
Τον ήλιο τον ελληνικό δοξάστε τον ωραίο 
που την Ελλάδα αγαπά, κι όλες του τις  ακτίνες 
εδώ τις ρίχνει ενώ αλλού μόλις που φέγγει κάπως.
Τις πέτρες τις ελληνικές υμνείστε και το χώμα
που ολοκάθαρο ειν’ εδω ενώ αλλού βρωμάει.
Για τα ηλιοβασιλέματα τα γραικικά ειπείτε
όπου ζωγράφου δεν μπορεί παλέτα ν’  αποδώσει.
Για το που ό, τι κι αν σκεφτείς, εδώ αν θα το βάλεις
ταιριάζει περισσότερο από αλλού στην Πλάση
έτσι ώστε όλα ταιριαστά μετάξυ του να στέκουν
παράδεισο ένα φτιάχνοντας για όλους τους τουρίστες.
Πέστε για την που έδειξε ο Θεός μεγάλη αγάπη
για την Ελλαδα κι έχει  εδώ την τέχνη του όλη βάλει
κι αλλού πεδιάδες έχουμε κι αλλού έχουμε όρη. 
Για κάθε μας ωραίο νησί ξεχωριστά μιλήστε
που γύρω γύρω έχει νερό ενώ τα ξένα πίσσα,
και για το χρώμα τ’ ουρανού που-θαύμα!-είναι γαλάζιο.
Πέστε ότι στη χώρα μας αντίθετα από άλλες
τα δέντρα είναι πράσινα και ο ασβέστης άσπρος-
πού τέτοια πράγματα θα δουν αλλού οι επισκέπτες;
Τέλος πέστε ότι θέλετε γιατί ότι και να πείτε 
αφού θα είναι ελληνικό πρωτόφαντο θα είναι. 
Υμνείστε ώστε να τ’ ακούν και οι τουρίστες όλοι,
αλλά κι οι χαζοέλληνες να δουν πως υποφέρουν 
στην πιο απ’ όλες όμορφη χώρα και πια να πάψουν 
όλο να διαμαρτύρονται για πείνα και για κρύο.
Και φράσεις βάλτε σε χαζών ή πληρωμένων στόμα
όπως αυτές:
-Ο έλληνας όπου και να πάει θέλει κάποια μέρα να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.
-Είμαι τυχερός που γεννήθηκα έλληνας.
-Οι έλληνες έχουν ψυχή. 
-Οι έλληνες είναι ο εξυπνότερος λαός του κόσμου.
-Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα.
-Δεν υπάρχει ομορφότερη χώρα στον κόσμο από την Ελλάδα.
-Ο Πούτιν έπρεπε να εξαιρέσει την Ελλάδα από το εμπάρκο.
-Οι έλληνες φιλάνε το χώμα της πατρίδας τους όταν γυρίζουν πίσω.
-Από δω και ύστερα δεν θα λέμε ότι οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες.
-Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
-Τέτοια ακρογιαλιά (για όλες τις ακρογιαλιές της) δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.
-Πας μη έλλην βάρβαρος.
-Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.
(Ρίτσος. Το είχε γράψει όταν υπόφερε από βαριά αρθριτικά)
-Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας.
(Τσώρτσιλ. Μη φοβάσαι Τσώρτσιλ. Οι ίδιοι φροντίζουν μόνοι τους να μην αποκτήσουν τίποτε από αυτά)
-Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον απολίτιστο νικητή. (Οράτιος. Του είπε η Λέα να το γράψει, αλλιώς δεν θα του καθότανε-όλα έχουν την εξήγησή τους)
-Ρωμιοί είναι αυτοί, ανάθεμά τους! Αν δεν μας τύχαιναν στη στράτα μας, θα ’χε φάει τώρα η Τουρκιά τον κόσμο. (Καζαντζάκης. Ο πασάς στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Πριν είχε γράψει «Αλβανοί είναι αυτοί…….» ,αλλά το άλλαξε για να μη τον αφορίσουν οι παπάδες) 
-Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. (Μελίνα Μερκούρη. Αν ζούσε ακόμα, σήμερα θα ήτανε η αρχιτσατσά και ο Σαμαράς νταβατζής όπως τώρα)
-Ή Ελλάς είναι, ακόμη καί σήμερα, στις τέχνες και στά γράμματα, το Σχολείον του κόσμου. (Κανέλη. Αν ο Κασιδιάρης στο «πάνελ» κρατούσε μαχαίρι αντί ποτήρι με νερό, θα είχαμε γλιτώσει από τέτοιες μαλακίες)”

Και από τότε η Νέριτ μας μάς έχει πια φλομώσει
με έλληνες από παντού κι Ελλάδα κάθε μέρα.



ΤΕΛΟΣ
Τσίπρας Σαμαράς και Βενιζέλος 
Αισιοδοξία κι ελπίδα τέλος.
Βενιζέλος Τσίπρας Σαμαράς
Κι η ελπίδα τέλος κι ο παράς. 
Βενιζέλος Σαμαράς κι Αλέξης
Σώζεσαι απ’ αυτούς μόνον αν τρέξεις.
Και τι μένει αν θέλεις κάπου να ποντάρεις;
(πριν απ’ τον Κουτσούμπα:)  ο Κασιδιάρης.
 



Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2023
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
(ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ)

(ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ 
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΕΛΙΔΑ, ΑΡΧΙΖΕΙ 
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΒΙΒΛΙΟ.» 2013)


Αγορά. Στα δεξιά βιβλιοπωλείο με την επιγραφή «ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΊΟ Η ΕΥΡΩΠΗ». Από το βιβλιοπωλείο βγαίνει ο Σαμαράς κρατώντας από το χέρι ένα μικρό κοριτσάκι, την Ελλάδα.

ΕΛΛΑΔΑ (ΕΛΛ)
Μπαμπά ζατί πήλαμε βιβίο με άσπλα όλα τα φύλλα;

ΣΑΜΑΡΑΣ (ΣΑΜ)
Παιδί μου μην αφήσεις κανέναν να το δει. Εντάξει;

ΕΛΛ
Εντάτσι.  Αλλά ζατί πήλαμε βιβίο χωλίς γάμματα μέσα;

ΣΑΜ
Για να νομίζουν οι άλλοι ότι έμαθες το προηγούμενο βιβλίο και ότι προχωράς στο επόμενο παιδί μου.

ΕΛΛ
Αλλά ζεν πλοχωλάω;

ΣΑΜ
Όχι κοριτσάκι μου.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί ο σείος Τσίπλας όλο σε κατηγολεί;

ΣΑΜ
Ο Τσίπρας δεν είναι θείος σου. Είναι γείτονας. Ο κύριος Μπαλτάκος είναι θείος σου… Ναι;

ΕΛΛ
Ναι μπαμπάκα.

(σιωπή)

Μπαμπάκα ζατί ο σείος Μπαλτάκος σε είπε πούτη;

ΣΑΜ
Σσσς! Θα μας ακούσουνε! Ποιος το είπε αυτό παιδί μου;

ΕΛΛ
Τα παιζάκια που μου τηλεφωνάνε. Να τη λέω κι εγώ αυτή τη λετσούλα;

ΣΑΜ
Μόνο για τον γείτονα τον Τσίπρα μωρό μου. 

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί είπε ο σείος ότι τηλεφώνησες σε ζικαστικό για να κλείσει στη φυλακή τον Κασιζιάλη;

ΣΑΜ
Γιατί ο Κασιδιάρης είναι κακός παιδί μου.

ΕΛΛ
Και ζεν το τσέλουνε ατό οι ζικαστές;

ΣΑΜ
Μπορεί να κάνουνε λάθος και να νομίσουν ότι είναι καλός μωρό μου.

ΕΛΛ
Εσύ ζεν κάνεις λάσος μπαμπάκα;

ΣΑΜ
Όχι παιδί μου.

ΕΛΛ
Μπαμπάκα ζατί ζεν πας στη Βουλά που λέει ο γείτονας ο Τσίπλας;

ΣΑΜ
Γιατί θα με αναγκάσουν να πω την αλήθεια παιδί μου.

ΕΛΛ
Και συ μπαμπάκα ζατί ζεν σέλεις να πεις την αλήσεια;

ΣΑΜ
Για το καλό σου παιδί μου.

ΕΛΛ
Μπαμπάκα ζατί πήλες τον θείο τον Μπαλτάκο στην κυβέλνηση αφού ήτανε φασίστας; Είσαι και συ φασίστας;

ΣΑΜ
Ναι παιδί μου αλλά μην το πεις πουθενά.

ΕΛΛ
Μπαμπάκα τι είναι τα πλέκια;

ΣΑΜ
Μη ξαναπείς αυτή τη λέξη παιδί μου. Είναι κακή.

ΕΛΛ
Εσύ ζατί είπες γαμώ τα πλέκια μου πατέλα; Είσαι κακός;

ΣΑΜ
Όχι παιδί μου, είμαι μεγάλος.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί όλο στλίβουμε ζετσιά; 

ΣΑΜ
Το δεξιά είναι το σωστό παιδί μου. 

ΕΛΛ
Σα στλίπσουμε ποτέ και αλισταλά;

ΣΑΜ
Όχι παιδί μου,Και μη την ξαναπείς αυτή τη λέξη.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί λες εγκληματική τη Χλυσή Αυζή αφού η ζικαιοσύνη ζεν τη λέει;

ΣΑΜ
Για να το πει και η δικαιοσύνη κορούλα μου.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί η ζικαιοσύνη κάνει ότι πεις εσύ;

ΣΑΜ
Γιατί με φοβούνται οι δικαστές παιδί μου.

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί λες ότι το σέμα του Μπατάκου έκλεισε ζα σένα αφού είναι ανοιχτό ζα όλους τους άλλους;

ΣΑΜ
Άμυνα μωράκι μου, άμυνα!

ΕΛΛ
Μπαμπά ζατί ζεν κάνεις Εκλοζές που σέλει ο ζείτονας ο Τσίπλας;

ΣΑΜ
Γιατί θα τις χάσω παιδί μου.

ΑΥΛΑΙΑ

 ΗΡΩΔΗΣ
(μονόπρακτο)


ΧΡΟΝΟΣ: 
1 μ. Χ. 

ΤΟΠΟΣ: 
Παλάτι   του  Ηρώδη.

ΠΡΟΣΩΠΑ: 
Ηρώδης-βασιλιάς της Ιουδαίας 
Δαμασκηνός-έλληνας δάσκαλός του 
Μάγοι 
Φρουρός.

ΗΡΩΔΗΣ 
(στον Δαμασκηνό)

Πες τους να κλείσουνε τις πόρτες όλες.
Να βλέπει και ν' ακούει κανείς δεν θέλω.
Για με και για τους άλλους βασιλιάδες
Υπάρχουν ώρες μέσα στη ζωή τους
Που πρέπει μάρτυρα άλλο να μην έχουν
Παρά τους εαυτούς τους -κι ούτε κείνους.
Τις ώρες κείνες πρέπει να ’μαστε άλλοι.
Ξένοι σε ότι ως τότε ήταν δικό μας.
Πες τους να κλείσουνε τις πόρτες όλες.
Γιατί βασιλική αδυναμία
Ν’ ακούσουνε αυτιά ξένα δεν πρέπει.
Και δάσκαλε, ειν’ αυτή μια τέτοια ώρα. 
Η ώρα που απολογισμό για όλες 
Τις βρωμερές τις πράξεις μου θα κάνω.
Η ώρα που να ξεχυθεί θ’ αφήσω
Απ’ τα κλειστά τα στήθια μου η μετάνοια.
Μη  με κοιτάς  με παραξένια τόση.
Ναι, άκουσες καλά. Μετάνοια είπα.
Πες τους  να κλείσουνε όλες τις πόρτες.
Κι  αν σε κρατώ απόψε εδώ κοντά μου
Δεν είναι για ν’ ακούσω από σένα
Για Ιστορία ή για Φιλοσοφία
Ή τη Ρητορική να με διδάξεις.
Είναι που για να είσαι έτσι κοντά μου
Ημέρα νύχτα για δεκάδες χρόνια,
Δεύτερος έχεις γίνει εαυτός μου.
Με τη σοφή σου τη διδασκαλία
Την αλλαγή έχεις φέρει στην ψυχή μου.
Μιαν αλλαγή, που αφότου εγίνη μοιάζω
πιότερο εσύ παρά εγώ να είμαι.
Τόσο βαθιά με πότισαν τα λόγια
Που από το στόμα σου σα μέλι βγαίναν
Και την καρδιά μου έρχονταν ν' αγγίσουν.
Και μοιάζω με δοχείο γεμισμένο
Με υγρό που μέσα μου συ έχεις ρίξει
Απ' την ακένωτη δεξαμενή σου.
Και είναι το υγρό που ’μαι γεμάτος
Η Αρετή κι ο Λόγος κι η Σοφία.
Και τώρα εγώ Ηρώδης πια δεν είμαι
Παρά ένα μικρό είμαι κομμάτι
Απ’ τον Δαμασκηνό τον δάσκαλό μου.
Γι αυτό και σένα απόψε έχω διαλέξει
Για μάρτυρα σ’ αυτή μου τη μετάνοια.
Μονάχα συ μπορείς αυτά να νιώσεις
Που έχω να πω, γιατί εσύ 'σαι κείνος 
Που δίχως να το πεις με γλώσσας λόγια 
Σ' αυτήνε τη βουλή σπρωγμένα μ' έχεις. 
Γι αυτό σου λέω: πες τις πόρτες όλες 
Να κλείσουν, κι έλα κάθισε κοντά μου. 

(Ο Δαμασκηνός βγαίνει και ξαναμπαίνει) 

Έτσι. Απόψε όλοι ας μακρύνουν.
Ούτε φρουρούς κοντά μου απόψε θέλω.
Να με φυλάξουν δεν μπορούν εκείνοι
Από εχθρό που μες στα στήθη κλείνω.
Να βλέπει και ν' ακούει κανείς δε θέλω.
Δάσκαλε πες μου το λοιπόν-την ξέρεις
Γιατί εσύ κάθε κρυφό μου ξέρεις-
Η τελευταία βδελυρή μου πράξη 
Ποια ήταν; Πες το μου να το ακούσω.
Και όπως έκανα μέχρι τα τώρα 
Κακή δε θα σου πω ότι δεν ήταν. 

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Να σου το πω ξανά φόβο δεν έχω. 
Μ' αφού όμως την ξέρεις την αλήθεια 
Γιατί να την ακούσεις κι από μένα; 
…Τον ίδιο σου το γιο έχεις σκοτώσει!

ΗΡΩΔΗΣ
Ναι! πες το πάλι! Πες το να τ’ ακούσω!
Μια μαχαίρια μου τρύπησε τα σπλάχνα
Σαν το ’πες. Και αλήθεια αυτό τ’ αξίζω.
Κι όσες φορές να μου το πεις ακόμα
Την ίδια μαχαιριά πάλι θα νιώθω
Να μου τρυπάει ως μέσα την καρδιά μου.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Εσύ ως χτες το έλεγες γελώντας.
Πώς  τώρα ξαφνικά έχεις αλλάξει
Και το ίδιο πράγμα πόνο σε γεμίζει; 

ΗΡΩΔΗΣ
Η νύχτα η χτεσινή τα 'κανε όλα.
Το μάτι μου δε σφάλισε χτες βράδυ.
Κι όλα περάσανε από μπροστά μου
Όσα κακά στη ζήση μου έχω κάνει.
Γιατί, ποιος ξέρει, τέτοια μία νύχτα
Να φτάνει κάποτε σε ζήση ανθρώπου…
Έτσι απρόσκλητη ποιος τηνε στέλνει;
Ή πρόσκληση γι αυτήν ήταν ο τρόπος
που τη ζωή μου έζησα ως τα τώρα;
Μην ήρθε γιατί γέρασα-πλησιάζω
το ξέρεις, τα εβδομήντα-και οι γέροι
Το θάνατο κοντά τους βλέπουν να ’ναι
Και να λογαριαστούν ζητούν μαζί του; 
Κι αν άλλοι γέροι δάσκαλους δεν είχαν
Για να τους μάθουνε πως κόσμος άλλος
Κάτω από τα πόδια μας υπάρχει
Και πως σ' αυτόν οι άδικοι υποφέρουν 
Όμως εγώ από σένα έχω μάθει,
Για του Άδη τα φρικτά βασανιστήρια 
Που  τους κακούς παιδεύουν σαν πεθάνουν- 
Γιατί έτσι έχουνε αποφασίσει 
Οι δικαστές οι δυο που τέλεια κρίνουν 
Κι αλάθητα, τις πράξεις των ανθρώπων, 
Όταν αυτοί στον Άδη κατεβαίνουν. 
Για τον Αιακό μιλώ και για τον Μίνω 
Που πάνω σε χρυσούς καθόντας θρόνους 
Ολημερίς ακούραστα δικάζουν. 
Κι άδικα εγώ πολλά έχω καμωμένα. 
Κι ο πόνος που μου δίνουν είναι τόσος 
Που μόνος δεν μπορώ να τον σηκώσω. 
Τ’ ομολογώ αυτό μόνο σε σένα 
Γιατί έτσι ίσως ο πόνος μου λιγέψει…
Έκανα με τη δύναμη που έχω 
Τόσες μεγάλες δάσκαλε αδικίες
Που σ' όποιους θεούς όσες θυσίες κι αν κάνω 
Εξαγνισμό δε θα ’βρω από κανέναν. 
Βασάνισα κι έχω σκοτώσει ανθρώπους
Χωρίς να μου ’χουνε καθόλου φταίξει. 
Εσκότωσα παιδιά, γυναίκες, γέρους. 
Την ίδια τη γυναίκα μου, την κόρη 
Του Υρκανού του μέγα, εγώ με χέρια 
Σκληρά κι ανάλγητα έχω θανατώσει. 
Και τον Προφήτη σταύρωσα Εζεκία, 
Μεγάλο ήρωα λαού μεγάλου. 
Κι έχω αυλικούς μου σφάξει για το λόγο 
πως υποψίες γι αυτούς είχα μονάχα 
Πως όσο έπρεπε πιστοί δεν μου ήσαν. 
Έκλεψα βιος μεγάλων μας αρχόντων, 
Και άρπαξα γυναίκες και αδερφές τους 
Για να ’χω συντροφιά την κάθε νύχτα 
Καινούργια στ’ άνομό μου το κρεβάτι.  
Πικρά για όλα τούτα μετανιώνω. 
Ντροπή αυτά για βασιλιά μεγάλη. 
Ας ήτανε να μη τα έχω κάνει…
Χάλασα τη ζωή μου. Έχω σκοτώσει 
Την ίδια την ψυχή μου πριν εκείνους 
Με χέρι δολοφόνο θανατώσω. 
Βιάζοντας, κλέβοντας και αδικώντας
Στη δυστυχία δεν έχω κι άλλους ρίξει
Μα και τον ίδιονε τον εαυτό μου.
Ξέρω, αυτά τα πράγματα τα κάνουν
Ίδια του κόσμου όλου οι βασιλιάδες,
Δίχως ποτέ γι αυτά να νιώσουν πόνο.
Κι ως χτες κι εγώ ίδια μ’ αυτούς σκεφτόμουν.
Μα σήμερα, μετά απ’ αυτή τη νύχτα,
Που άλλη όπως αυτή να μην ξανάρθει,
Αλλιώς τα ίδια πράγματα τα βλέπω.
Δάσκαλε τη σοφή σου πες μου γνώμη:
Στον κάτω κόσμο αυτή η μαύρη νύχτα
Θα κάνει αλαφρότερα να γίνουν
Τα κρίματά μου στο ζυγό επάνω
Των δύο δικαστών του άθλιου Άδη;
Οι δικαστές μου ίσως μαλακώσουν
Σα δουν ότι εγώ πριν από κείνους
Τον ίδιο μου εαυτό έχω δικάσει,
Και τ' άδικα που έχω καμωμένα
Σκληρούς μου τιμωρούς τα έχω κάνει;

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Όταν στον κάτω θα βρεθείς τον κόσμο
Οι άνθρωποι που έχεις αδικήσει
Αλλιώς θα σ’ αντικρίζουν τώρα που ’χεις
Πόσο κακό τους έχεις κάνει νιώσει,
Και που τιμώρησες τον εαυτό σου
Με μια καθώς η χτεσινή σου νύχτα. 
Και τελεσφόρα πιο πολύ θα είναι
Αυτή σου η μετάνοια, όταν στο μέλλον
Δεν κάνεις κάποιες πράξεις ίδιες πάλι.
Γιατί αν κάνεις θα ήτανε σημάδι
Πως αλλαγή σε σε δεν έχει έρθει.

ΗΡΩΔΗΣ
Δάσκαλε τόσο αφού πολύ με ξέρεις, 
Πρέπει να νιώθεις πως η αλλαγή μου 
Ειν' αλλαγή που γυρισμό δεν έχει. 
Και τέτοια πράξη όχι καμία μόνο 
Δεν πρόκειται να κάνω, αλλ' ακόμα 
Έχω σκοπό καλές να κάνω πράξεις 
Που θ’ αλαφρώσουν το μεγάλο βάρος 
Που κλείνω ακόμα μέσα μου, κι ας έχω
Σε σένανε ανοίξει την καρδία μου. 
Στη ζυγαριά σωστές αν αποφάσεις 
Και δίκιες πράξεις πάνω της αν βάλω 
Ίσως το άδικο να λιγοστέψω. 
Μονάχα δάσκαλε κανείς δε θέλω 
Να μάθει πως μετάνιωσα για ό,τι 
Η δύναμή μου μ' έσπρωχνε να κάνω. 
Γιατί αδύναμος θα πουν πως είμαι. 

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Τόσα κακά που έχεις καμωμένα
Καλό για σε θα είναι βασιλιά μου
Κακό έστω άλλο πάλι να μην κάνεις.

ΗΡΩΔΗΣ
Με κρύα καρδιά μ' αυτό θα συμφωνήσω  
Κι ας είσαι ο σοφός ο δάσκαλός μου. 
Μα πίστεψέ με, ο,τι καλό ως τα τώρα 
Δεν έκανα, την ευκαιρία αν είχα   
Θα το ’κανα μια κι έξω μαζεμένο.
Ναι, θέλω το καλό τώρα να κάνω.


ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Ξέχειλο τέτοιο απόφασης ποτήρι 
Πρώτη φορά αντικρίζω στη ζωή μου. 
Και μα το Δία, μ’ όσα έχω ακούσει- 
Με όσα εσύ θυμήθηκες μαζί μου- 
Αν και χαρούμενα, μ’ έχουν βαρύνει. 
Γι αυτό ν’ αλλάξουμε για λίγο λέω 
Τη διάθεσή μας με παρέα μία  
Που σχέση με αυτά διόλου δεν έχει.
Χωρίς να ξεχαστεί η υπόσχεσή σου
ρούχα ας της δώσουμε χαράς να βάλει.
Για λίγο οι ψυχές μας ας λαφρύνουν.
Κι έχω γι αυτό να σου προτείνω κάτι. 
Χτες βράδυ έχουν φτάσει στο παλάτι 
Τρεις μάγοι που τραβάνε για τη Δύση. 
Μπορούν αν θέλεις να σε διασκεδάσουν.
Ξέρουν να κάνουν όμορφα παιχνίδια, 
Ταχυδακτυλουργίες φέρνουν νέες, 
Και παραμύθια ξέρουνε να λένε
Που κουβαλούν μαζί τους και τα πάνε 
Στη Δύση, με χρυσάφι να τ’ αλλάξουν.

ΗΡΩΔΗΣ
Το μέλλον ξέρουνε να το διαβάζουν;

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Ο ένας απ’ τους τρεις ξέρει το μέλλον
Καθώς εσένα εγώ κι εσύ εμένα.

ΗΡΩΔΗΣ
Λοιπόν ας έρθουν δάσκαλε οι μάγοι
Τα θάματα τους να μας αραδιάσουν. 

(Βγαίνει ο Δαμασκηνός) 

Ας έρθουν. Θα ’ναι ό, τι και να κάνουν
Καλλίτερο απ' το να ’μαι μοναχός μου.
Ψηλότερα η κάθε τους η λέξη
Στη σκάλα της χαράς θα μ’ ανεβάζει.
Κι αφού στο πρώτο είμαι σκαλοπάτι
Όσο ν' ανέβω κέδρος μου θα είναι.
Όμως το πρώτο που θα τους ζητήσω
Θα ’ναι παιχνίδια όχι, μάγια όχι,
παρά το μέλλον να μου πουν ποιο θα ’ναι.
Γιατί αυτή η μεγάλη αλλαγή μου 
Του τώρα μου δεν είναι μόνο κόρη 
Αλλά μητέρα και του Μέλλοντός μου. 
Θέλω να ξέρω τι μου ετοιμάζει 
Αυτή η μεγάλη μεταμόρφωσή μου. 
Και ποιος να μου το πει ικανός ειν’ άλλος 
Παρά εκείνοι που από της μαγείας 
Τα μέρη έρχονται γεμάτοι γνώση; 
Του Χρόνου ίσως τα πέπλα να ξεσχίσουν 
Και ό,τι στέκει πίσω του να δούνε.
Ίσως κρυμμένο εκεί μου δείξουν κάτι. 

(Μπαίνει ο Δαμασκηνός με τους τρεις
μάγους που κουβαλούν και τα σύνεργά τους) 

ΒΑΛΤΑΣΑΡ
Μεγάλε Ηρώδη βασιλέα χαίρε. 
Περαστικοί εγώ κι οι σύντροφοί μου 
Είμαστε από εδώ. Τραβάμε νότια 
Των αστεριών το δρόμο ακολουθώντας. 

ΗΡΩΔΗΣ
Καλωσορίσατε. Λοιπόν στο μέλλον,
Ανοίξτε τα πανιά. Και αρμενίστε.
Κι αφού από κει γυρίστε με τα πλοία
Γεμάτα μ' άγνωστο για με χρυσάφι, 
Τότε και τις φλογέρες ξεδιπλώστε
Και της χαράς απλώστε την παντιέρα 
Και διασκεδάστε μας όσο μπορείτε.
Μα πρώτα αυτό: το μέλλον να μου πείτε!

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Μεγάλε βασιλιά ως χτες ακόμα
Μας βασανίζαν και τους δυο οι φήμες
Ότι το χρόνο αυτόν μέσα στη χώρα
Ο βασιλιάς γεννιέται των Ιουδαίων.
Δώσε τη διαταγή σ' αυτούς τους μάγους
Να δουν τις σφαίρες τους και τα χαρτιά τους
Και να μας ξεδιαλύνουν αν η φήμη
Πως βασιλιάς προφτάνει στους Εβραίους,
Πετάει με τα φτερά της φήμης μόνο,
Ή έχει και πόδια που γερά πατάνε.

ΗΡΩΔΗΣ
Σήμερα δεν με νοιάζει αυτό καθόλου.
Δάσκαλε ας γεννηθεί ο βασιλιάς τους. 
Ας δουν κι αυτοί ξανά καλές ημέρες. 
Λαός μεγάλος είναι-τους αξίζει. 
Και ούτε βλάφτουνε τη Ρώμη έτσι.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ 
Αλήθεια βασιλιά μου έχεις αλλάξει 
Και μεγαλόψυχος αλήθεια εγίνεις.
…Τη Ρώμη όχι βασιλιά μου. Όμως
Κάθε στον κόσμο κέρδος των Εβραίων
Στους Έλληνες χαμό μεγάλον φέρνει. 
Και συ τους Έλληνες πάντα αγαπούσες.
Εκείνους είχες μέσα στην καρδιά σου.

ΗΡΩΔΗΣ
Οι Έλληνες κι οι Εβραίοι θα υπάρχουν 
Κι όταν τ’ αγγόνια μας θα ’χουν πεθάνει. 
Και θ’ αντιμάχονται οι δυο τους πάντα. 
Ας λύσουν μόνοι τα προβλήματα τους.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Τότε σα χάρη κάντο βασιλιά μου
Για μένα-τον σοφό το δάσκαλό σου.
Άσε να δω σ' αυτήν εδώ τη μάχη
Σε ποιου η πλάστιγγα το μέρος κλίνει
Προτού τα μάτια μου για πάντα κλείσω. 

ΗΡΩΔΗΣ
Καλά λοιπόν. Διατάζει η σοφία.
Αρχίστε απ' αυτό καλοί μου μάγοι.

ΒΑΛΤΑΣΑΡ
Αντίπαλό μου ως χτες είχα το Χρόνο. 
Σ' όλη μου τη ζωή τον πολεμούσα 
Πασκίζοντας τη χάρη ν' αποκτήσω 
Να τόνε κάμω υποταχτικό μου 
Και να με παίρνει όταν Του λέω μαζί Του 
Και να μ' αφήνει μέσα Του να βλέπω 
Ό,τι κρατεί κρυφό από τους άλλους. 
Πόλεμος δύσκολος. Είχα στρατιώτες 
Βιβλία που σοφία ήταν γεμάτα, 
Ακοίμητες για όπλα μου είχα νύχτες, 
Και στρατηγό το ακούραστο μυαλό μου. 
Κι όλη μου η ζήση εδόθη στον αγώνα. 
Τις χάρες που η ζωή μέσα της κλείνει 
Ποτέ δεν πάσκισα να τις γνωρίσω. 
Καιρός γι αυτό δε μου ’μενε-το μέλλον 
Έδιωξε το παρόν απ' τη ζωή μου. 
Στο μέλλον μέσα ζω. Γι αυτό και κείνο 
Χάρη καμιά σε μένα δεν αρνιέται. 
Κι έχω ό,τι θέλω. Μόνον μία σφαίρα 
Μπροστά μου βάζω γυάλινη και κρύα, 
Δυο λόγια λέω, χαϊδεύω το γυαλί της 
Κι η σφαίρα τότε παίρνει και ζεσταίνει 
Και μέσα της ζωής εικόνες φέγγουν 
Που μόνο εγώ τις βλέπω και που μόνο 
Εγώ μπορώ απ’ όλους να διαβάσω.

ΗΡΩΔΗΣ
Ρώτα λοιπόν τι θέλει ο δάσκαλός μου
Κι απάντησε του σ' ότι σε ρωτήσει. 

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ 
(στον Βαλτάσαρ)
Από καιρό διαδίδουν οι Εβραίοι
Ότι θα γεννηθεί ανάμεσά τους
Ένας Μεσσίας όπως τόνε λένε
Που βασιλιάς θα γίνει των Εβραίων-
Που των Εβραίων τη φυλή θα υψώσει
Και κάθε άλλη φυλή θα τηνε σβήσει.
Και λένε ότι τώρα, να, όπου να ’ναι
Γεννιέται ο βασιλιάς τους. Και γυρεύω 
Ν’ ακούσω από τα χείλη σου, Βαλτάσαρ,
Ό,τι γι αυτόνε τον εβραίο μπορέσει 
Η γυάλινή σου σφαίρα να σου δείξει.

ΒΑΛΤΑΣΑΡ
(βλέποντας τη σφαίρα)
Αλήθεια μέρες λίγες πριν ’γεννήθη
Ένας Εβραίος στα μέρη τα δικά σας
Που μια θρησκεία καινούργια θα ξανοίξει.

ΗΡΩΔΗΣ
Θρησκεία; Βασιλιάς λοιπόν δε θα’ ’ναι;

ΒΑΛΤΑΣΑΡ
Μία θρησκεία καινούργια θα διδάξει.
Θρησκεία μίσους, αίματος, και βίας.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Θα είναι βασιλιάς των Ιουδαίων; 

ΒΑΛΤΛΣΑΡ
Η σφαίρα μου η αλάθητη μου λέει 
Πως οι Εβραίοι θα τόνε σταυρώσουν 
Και ότι βασιλιάς τους δεν θα γίνει.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Οι Έλληνες λοιπόν δεν κινδυνεύουν.
Ως για θρησκεία έχουμε δικιά μας
Που γέννημα είναι Αρετής και Κάλλους.
Άλλο ν' ακούσω βασιλιά δεν θέλω.
Συμπάθα με που θέλησα να μάθω
Κι έκανα τη διασκέδαση ν' αργήσει
Που τόσο σήμερα έχεις ανάγκη. 

ΗΡΩΔΗΣ
Όχι. Ο μάγος μας ας συνεχίσει.
Το ενδιαφέρον μου κέντρισε τούτος
Για μίσος λέγοντας μας και για αίμα.
Γιατί αυτά πολύ γνωστά μου είναι.
Ολόκληρη ζωή τα υπηρετούσα
Κι απάνου που άλλαξα για κείνα γνώμη
Κι όπου τα βρω να τα χαλάσω θέλω,
Να τα! Μου βγαίνουνε πάλι μπροστά μου.
Συνέχισε λοιπόν καλέ μου μάγε!

ΒΑΛΤΑΣΑΡ
Θα γίνει αφού το θέλεις βασιλιά μου.
Μόνο που σας ζητώ να μη διακόψτε
Το λόγο μου, ώσπου όλα να διαβάσω
Που μέσα η μαγική μου σφαίρα κλείνει.
Έχει κι η τέχνη μου τα μυστικά της
Και διακοπές στο Χρόνο δεν αρέσουν.
Αυτός λοιπόν ο Εβραίος θα ’ναι μάγος
Απ’ όσους έχουν γίνει ο πιο μεγάλος.
Τους ισχυρούς και πλούσιους θα τους κάνει
Πιο ισχυρούς και πλούσιους απ’ ότι είναι
Και πιο πολύ τη φτώχεια θα φτωχύνει.
Και τους αρχόντους όλους θα τους σπρώξει
Σε πιο φριχτά και πιο απαίσια  έργα 
Μ’ αντάλλαγμα υπόσχεσες μονάχα
Που από μακριά βοούν πως είναι φαύλες.
Πλήθος πολύ θα τον ακολουθήσει.
Δώδεκα έμπιστους δικούς του θα ’χει
Που θ' απατούνε των φτωχών τα πλήθη
Για να τους πάρουν ό,τι απομείνει
Απ’ τ’ άρμεγμα που οι πλούσιοι τους εκάμαν. 
Κι έτσι ο λαός ως θα ’ναι τυφλωμένος
Θα κάνει επανάσταση να ρίξει
Την εξουσία της Ρώμης και να γίνουν
Οι δώδεκα εκείνοι κυβερνήτες.
Θα προδοθεί το κίνημα τους όμως
Κι ο Εβραίος αρχηγός τους θα πεθάνει
Απάνω σε σταυρό σαν τόσους άλλους
Χωρίς το μίσος του καρπούς να δώσει.

ΗΡΩΔΗΣ
Αυτό θα ’ναι το αίμα και η βία;

ΒΑΛΤΑΣΑΡ
Όταν αυτός πεθάνει, τότε η Ρώμη
Δικά της τα κηρύγματα θα κάνει
Που εκείνος όσο ζούσε είχε κηρύξει.
Και θα τα γράψει μέσα σε βιβλία
Και σ' όλους τους φτωχούς θα τα μοιράσει.
Θα τους ειπεί: «Ορίστε, όλα δικά σας
Είναι τα λόγια που είναι εδώ γραμμένα 
Και που γι αυτά στραφήκατε ενάντιά μας.
Τώρα και λόγια γίνανε δικά μας. 
Μ’  αυτά από δω και πέρα οδηγό μας 
Σοφά τον κόσμο εμείς θα κυβερνάμε.» 
Κι απ' τους Ρωμαίους θ’ απλωθεί η θρησκεία 
Σ’ ολόκληρο τον κόσμο η καινούργια 
Και όπλο κάθε ισχυρού θα γίνει, 
Και κάθε πλούσιου στήριγμα για νίκη. 
Κι αφού έτσι τους φτωχούς τους υποτάξουν 
Οι πλούσιοι θα παλεύουν μεταξύ τους. 
Και αφορμή οι πόλεμοί τους θα ’χουν 
Τα λόγια του Εβραίου που 'σταυρώθη. 
Για μία διάφορη εξήγησή τους 
θα σφάζονται άνθρωποι εκατομμύρια. 
Για κατοχή του τόπου που εγεννήθη 
Ο αιματοστάλαχτος αυτός Εβραίος 
Η ανθρωπότη θα ’ματοκυλιέται . 
Οι πιο αισχρές στην πλάση ετούτη πράξεις 
Θα γίνονται με όρκο στ' όνομά του. 
Ναοί που τον τιμούν θα ιδρυθούνε 
Και τόσο θα μαζεύουνε χρυσάφι 
Που μπρος του θα ’ναι ασήμαντη πραμάτεια 
Όποιου μαντείου άλλου σας ο πλούτος. 
Και τόσα θα ’χει πει αυτός ο Εβραίος 
Που όποιος άνομος θα θέλει να ’βρει 
Βοήθεια κάποια στα μιαρά του έργα 
Σίγουρα μες σε κείνα θα την έβρει.
Κι όλο τον κόσμο θα τον δυναστεύει 
Η απελπισιά κι ο φόβος και ο τρόμος 
Που η νέα η θρησκεία θα ’χει απλώσει 
Μες στην ψυχή των δόλιων των ανθρώπων.
Κι οι ήρωες του κόσμου αυτού θα είναι-
Που άγιους τότε θα τους ονομάζουν-
Όσοι θα έχουν θύματα μπορέσει
Πιότερα να μαζέψουνε στη στρούγκα
Για να τ' αρμέγει πιο εύκολα ο πλούτος.
Αυτά η σφαίρα βασιλιά μου δείχνει
Διαβάζοντας του χρόνου το βιβλίο
Ως δυο χιλιάδες χρόνια πιο μπροστά μας.

ΗΡΩΔΗΣ
Α! Έκανα κι εγώ κακά μεγάλα
Μα τούτα που άκουσα χειρότερά τους.
Και όσο μια ζωή δεν θα κρατήσουν,
παρά σωστές χιλιάδες χρόνια δύο.
Ω! Δία! Έφτασες στην ώρα πάνω 
Και άλλαξες τον δρόμο της ζωής μου.
Παρακαλώ αγαπητοί μου μάγοι
Τα σύνεργα σας πάρτε και τραβάτε.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Μα βασιλιά μου τίποτα δεν είδες
Απ’ τα πολλά που ξέρουνε να κάνουν
οι τρεις αυτοί οι εξαίσιοι οι μαγίστροι.
Ας μείνουν λίγο να σε διασκεδάσουν.

ΗΡΩΔΗΣ
Όχι, ας πάνε τώρα οι καλοί μου. 
Αύριο μπορεί να τους καλέσω πάλι.
(στους μάγους)  
Για τώρα όμως να φύγετε προστάζω. 

(Βγαίνουν οι μάγοι) 

Δάσκαλε άκουσες τι δυστυχία 
Την ανθρωπότητα την περιμένει;

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Όσο οι άνθρωποι μυαλό δεν έχουν
Ο κόσμος έτσι πάντα θα υποφέρει.

ΗΡΩΔΗΣ
Οι άνθρωποι ανόητοι λες πως είναι;

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Να 'ξηγηθεί αλλιώς πώς θα μπορούσε 
Όταν σηκώνουν οι άνθρωποι αγώνα 
Στην ευτυχία τους την ίδια ενάντια;

ΗΡΩΔΗΣ
Κουτοί ή έξυπνοι δεν ξέρω τ' είναι.
Μα ξέρω πως ανθρώπους έχω κάνει 
Εγώ, εγώ ο ίδιος, να υποφέρουν.
Και να! Μου δίνεται η ευκαιρία 
Εγώ, ανθρώπους τώρα να γλιτώσω 
Από τη δυστυχία που τους προσμένει. 
Αυτός ο Εβραίος πρέπει να πεθάνει 
Προτού προλάβει όλα αυτά να κάνει. 
Κι αυτός ο θάνατος καλό θα φέρει 
Στα εκατομμύρια των ανθρώπων κείνων 
Που απ’ αυτόν φρικτά θα δυστυχούσαν 
Αν θα τον άφηνα εγώ να ζήσει.
Κι έχω τη δύναμη και θα το κάνω.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Μα βασιλιά πριν μόνο λίγην ώρα 
Έλεγες ότι έχεις μετανιώσει  
Για τα κακά που έχεις καμωμένα. 

ΗΡΩΔΗΣ
Αυτή την πράξη αν παραλείψω απόψε 
μετάνοια πια καμιά δεν θα μου πρέπει, 
όσο πολλοί θεοί κι αν μου την δώσουν. 
Ποιον συγχωρούν οι θεοί που ’χει επιτρέψει 
Γενιές να δυστυχήσουνε ανθρώπων;
Άξιος κατάκρισης κι όχι μετάνοιας 
Είναι ο άνθρωπος που έχει αφήσει 
Άνθρωπο σαν και κείνονε να ζήσει. 

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Κι ακόμα ούτε ξέρεις ποια οικογένεια 
Το τέρας έχει αυτό στον κόσμο φέρει-
Και πώς θα το ’βρεις για να το σκοτώσεις;

ΗΡΩΔΗΣ
(σκεφτικός)
Τι ειρωνεία! Για να κάνω εκείνο
Που ευτυχία θα φέρει στους ανθρώπους
Πρέπει στη δυστυχία να βυθίσω
Άλλους ανθρώπους. Μα τον κόπο αξίζει.
Πλήθος πολύ αυτοί που θα σωθούνε.  

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ 
Τι έβαλες με το νου σου βασιλιά μου;

ΗΡΩΔΗΣ
Φέτος ας πούμε πως παιδιά ούτε ένα
Δεν εγεννήθηκε σ’ αυτή τη χώρα.
Κόβω ένα δάχτυλο, κρατώ το χέρι. 
Χαλώ τους σπόρους του, κρατώ το δέντρο.
Αύριο κιόλας τον στρατό μου στέλνω
Στα σπίτια που στο κράτος μου είναι μέσα
Με διαταγή τα βρέφη να σκοτώσουν
Όλα όσα φέτος είναι γεννημένα.
Μαζί μ' αυτά στα σίγουρα θα πάει
Και το εβραιόπουλο που η τύχη γράφει
Πως η ζωή του θα ’ταν το μαστίγιο
Αν δε χαθεί, για του άλογου το άτι.
Δάσκαλε τώρα όμως άφησέ με.
Όλα στην ώρα πάνω έχουν έρθει:
Τ' ωριμασμένο φρούτο και η πείνα
Ο πόθος ο άκρατος και η γυναίκα
Η νύχτα και τ’ αστρόφωτα τα ουράνια.
Όλα στην ώρα πάνω έχουν έρθει:
Οι μάγοι αυτοί και η λαμπρή μου ιδέα. 
Δάσκαλε, τη σοφή τη συντροφιά σου 
Δεν τη χρειάζομαι άλλο γι απόψε. 
Κι ούτε να προσπαθήσεις να μου αλλάξεις 
Την που ’χω απόφαση κιόλας παρμένη. 

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Καλή σου νύχτα βασιλιά.  
(Βγαίνει)

ΗΡΩΔΗΣ
(μόνος)
Αλήθεια
θα είναι η νύχτα η αποψινή μου 
Τόσο καλή όσο πιο άσχημη ήταν 
Η ως τα τώρα ζωή μου..
(Χτυπάει το σήμαντρο-Μπαίνει ένας φρουρός) 

ΦΡΟΥΡΟΣ
Βασιλιά μου! 

ΗΡΩΔΗΣ
Να ’ρθούν ευθύς εδώ οι στρατηγοί μου!
(Ο φρουρός υποκλίνεται και βγαίνει)

ΑΥΛΑΙΑ 

  Η ΣΦΑΙΡΑ
(ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ)


Τοπος: επαρχιακή πόλη της Αγγλίας.
Χρόνος: 1948
Πρόσωπα: Ντέιβ Μπάρινγκτον
Αμέλια (σύζυγός του)
Κρις (γιος τους)
Νικ Πρεστον-φίλος της οικογένειας
Έλβις (ο θεληματάρης του χωριού)
Γιατρός-φίλος του κυρίου Μπάρινγκτον
Νοσοκόμα
Φωνή νοσοκόμων στο τηλέφωνο.



Η σκηνή στο σπίτι των Μπάρινγκτον


ΑΜΕΛΙΑ (ΑΜΕ)
(Καθισμένη στην αναπηρική της πολυθρόνα, χαρούμενα)
Ο γιος μας μπαμπάς!
(στον Ντέιβ)
Θυμάμαι εσένα όταν γεννήθηκε ο Κρις-πετούσες από τη χαρά σου.

ΝΤΕΙΒ (ΝΤΕ)
Ήταν ο ίδιος μήνας. Τριάντα χρόνια πριν…

ΝΙΚ
Αλήθεια, ήτανε χαζομπαμπάς ο Ντέιβ;

ΑΜΕ
Δεν μπορώ να το πω. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι πως τώρα δεν είναι. Έχει αφήσει το γιο μας μόνον του στην κλινική.
(στον Ντέιβ)
Ίσως προλάβεις να είσαι εκεί πριν τη γέννα. Δε θα πάθω τίποτα μόνη καλέ μου. Ύστερα είναι και ο Νικ εδώ.

ΝΤΕ
Αγάπη μου δεν μπορώ να σε αφήσω μόνη. Ύστερα ο Κρις έχει παρέα. Αμφιβάλλεις ότι όλο το σόι της Κλάρας είναι εκεί;
Όμως να, θα πάρω πάλι τηλέφωνο να ρωτήσω πού βρίσκεται ο εγγονός ή η εγγονή σου-ήρθε ή ακόμα;

ΑΜΕ
Δεν είπαν πως θα μας πάρουν αμέσως αυτοί;

ΝΤΕ
Μέσα στη χαρά τους δεν ξέρεις…

ΝΙΚ
Αν δεν ήρθε ακόμα, εγγονή θα είναι-θα βάφεται!


ΝΤΕ
(σχηματίζει έναν αριθμό στο τηλέφωνο)
Εμπρός! Είμαι ο Ντέιβ Μπάρινγκτον

ΦΩΝΗ ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ (ΦΩΝ. ΝΟΣ.)
Ο κύριος Μπάρινγκτον-ο φίλος του γιατρού μας;

ΝΤΕ
Μάλιστα. Μήπως ξέρετε, ο τοκετός άρχισε; Ή είχαμε κιόλας το ευτυχές γεγονός;

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Ο γιατρός είναι μέσα στην αίθουσα των τοκετών κύριε Μπάρινγκτον. Απ’ ό,τι ξέρω από στιγμή σε στιγμή θα υπάρξει το ευτυχές γεγονός κύριε Μπάρινγκτον. Ο γιατρός μού είπε αν πάρετε να σας πω ότι θα σας ενημερώσει αμέσως όταν τεκλειώσει ο τοκετός κύριε Μπάρινγκτον.

ΝΤΕ
Ευχαριστώ πολύ.
(κλείνει το τηλέφωνο. Στην Αμέλια)
Όπου να ’ναι έρχεται! Ο γιατρός είναι στην αίθουσα των τοκετών.  Θα μας τηλεφωνήσει ο ίδιος όταν τελειώσει.

ΑΜΕ
Να είναι γερό παιδί και ας είναι είτε αγόρι είτε κορίτσι.

ΝΙΚ
Στο σόι σου Ντέηβ όλο αγόρια γεννιούνται. ΔεΝ θα παρασπονδήσει ο Κρις.

ΝΤΕ
(στην Αμέλια)
Αγάπη μου να σου ρίξω τη μπέρτα σου; Κάνει ψύχρα εδώ μέσα.

ΑΜΕ
Νομίζω πως τη χρειάζομαι. Και το ποτήρι του Νικ άδειασε.

( Ο Ντέιβ ρίχνει τη μπέρτα στην πλάτη της Αμέλιας)
Ευχαριστώ

ΝΤΕ
(βάζοντας ποτό στο ποτήρι του Νικ)
Καλό δεν είναι;

ΝΙΚ
Και βέβαια είναι. Αυτό έλειπε να μην άνοιγες καλό πιοτό τέτοια μέρα.

ΝΤΕ
Απόψε πράγματι αξίζει και να πιούμε ένα καλό ποτό και να πιούμε κάπως παραπάνω. Ένας άνθρωπος ακόμα στο σπίτι… ένα νέο μέλος στην οικογένεια…

(Διστακτικοί χτύποι στην πόρτα. Ο Ντέιβ ανοίγει. Στην πόρτα στέκει ο Έλβις)

ΕΛΒΙΣ (ΕΛΒ)
(Υποταχτικά)
Αφεντικό είδα φως στο παράθυρο σας, κρύο κάνει, ξύλα δεν έχετε πάρει ακόμα, να σας κουβαλήσω μια ζαλιά γι απόψε;

(στην Αμέλια και στο Νικ)

Καλησπέρα σας…

ΑΜΕ
Γεια σου Έλβις. Αλήθεια κάνει κρύο έξω-ναι;

ΕΛΒ
Πολύ κυρία Μπάρινγκτον. Γι αυτό είπα στο αφεντικό…
(χτυπάει το τηλέφωνο)


ΝΤΕ
Συγνώμην Έλβις.
(στο τηλέφωνο)
Εμπρός!

ΦΩΝΗ. ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ.
Ο κύριος Μπάρινγκτον;

ΝΤΕ
Ο ίδιος. Είστε η δεσποινίς-σε σας τηλεφώνησα πριν λίγο;


ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μάλιστα κύριε Μπάρινγκτον.

ΝΤΕ
Λοιπόν, έχουμε νέα;

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μάλιστα κύριε Μπάρινγκτον. Ο γιατρός μου είπε να σας πάρω. Έρχεται να σας μιλήσει ο ίδιος κύριε Μπάρινγκτον.

ΝΤΕ
(σκεπάζει το ακουστικό με το χέρι του)
Τελείωσε. Έρχεται στο τηλέφωνο ο γιατρός…

ΓΙΑΤΡΟΣ (ΓΙΑ)
(φωνή του στο τηλέφωνο)
Ντέιβ…

ΝΤΕ
Ναι Ντέιβ… Εντάξει;

ΓΙΑ
(φωνή του στο τηλέφωνο-διστακτική)
Τελείωσε…

ΝΤΕ
Όλα καλά;

ΓΙΑ
(φωνή του στο τηλέφωνο)
Ναι Ντέηβ…Έρχομαι από κει…


ΝΤΕ
Αγόρι ή κορίτσι γιατρέ;

ΓΙΑ
(φωνή του στο τηλέφωνο. Βιαστικά)
Έρχομαι Ντέιβ…

ΝΤΕ
Η Κλάρα είναι καλά;

ΓΙΑ
(φωνή του στο τηλέφωνο)
Υπέροχα. Έρχομαι.
(Ήχος κλεισίματος του τηλεφώνου)

ΝΤΕ
(κατεβάζει το ακουστικό)
Όλα καλά λέει, η Κλάρα είναι υπέροχα…

ΑΜΕ
(με αδημονία)
Αγόρι ή κορίτσι Ντέιβ;

ΝΤΕ
(σιγά)
Δεν είπε.

ΑΜΕ
Μα τον ρώτησες δυο φορές-τι απάντησε;

ΝΤΕ
Τίποτα. Έρχεται λέει από δω..

ΝΙΚ
Ντέιβ, δε σου είπε αν είναι αγόρι ή κορίτσι;

ΝΤΕ
(εκνευρισμένος)
Δεν μου είπε…

ΑΜΕ
Δε θα άκουσες καλέ μου.
(στον Νικ)
Νικ πάρε σε παρακαλώ την κλινική. Να το νούμερο! Ζήτησε τον Κρις.
(Ο Νικ σχηματίζει τον αριθμό)

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μάλιστα.

ΝΙΚ
Τηλεφωνώ εκ μέρους του κυρίου Ντέιβ Μπάρινγκτον. Σας τηλεφώνησε ο ίδιος πριν λίγο…

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Η Τζέην είναι με το γιατρό. Εγώ ανέλαβα μόλις τώρα. Πέστε μου σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω παρακαλώ.

ΝΙΚ
Μπορώ να μιλήσω στον κύριο Κρις Μπάρινγκτον; Η σύζυγός του γέννησε πριν λίγο…

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μια στιγμή παρακαλώ… Ο κύριος Κρις Μπάρινγκτον πηγαίνει με το γιατρό στο σπίτι του πατέρα του, μου λένε.

ΝΙΚ
Μπορούμε να μάθουμε από κάποιον τι διάβολο-ζητώ συγνώμη, θα είχατε την καλοσύνη να με πληροφορήσετε ποιο είναι το φύλο του παιδιού που γέννησε η κυρία Κλάρα Μπάρινγκτον;

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Δεν είμαι ενήμερη. Δώστε μου δυο λεπτά παρακαλώ. Θα μάθω και θα σας πάρω αμέσως. Από το σπίτι του κυρίου Μπάρινγκτον τηλεφωνείτε;

ΝΙΚ
Ναι, ευχαριστώ.
(κλείνει το τηλέφωνο. Στην Αμέλια)
Τα ζώα! Κάποια χαζή έχει αναλάβει. Η Τζέην είναι λέει με το γιατρό. Όμως το σίγουρο είναι ότι ο γιατρός έρχεται εδώ με τον Κρις.

ΑΜΕ
Είναι εξωφρενικό! Να μην μπορούμε να μάθουμε τι παιδί έκανε ο γιος μας!
(κοιτάζει προς τον Έλβις που ακόμα στέκει μπρος στην εξώπορτα.  Στον Ντέιβ, δείχνοντάς του με μια κίνηση του κεφαλιού τον Έλβις) Ντέιβ!... κάνε κάτι…

ΝΤΕ
(στον Έλβις)
Με συγχωρείς Έλβις. Έλα μέσα, ακόμα εκεί στέκεις καημενούλη μου; Όπως άκουσες έχουμε γεννητούρια απόψε. Μέρα γιορτής για την οικογένεια. Πέρασε και κάτσε να πάρεις ένα ποτό μαζί μας και να μας ευχηθείς.

ΕΛΒ
(διστακτικά)
Δεν ξέρω αφεντικό… εγώ να πιω ποτό στο σπίτι σας…

ΝΤΕ
Έλα Έλβις, σήμερα είπαμε, είναι μέρα γιορταστική.
(ο Έλβις μπαίνει, ο Ντέηβ κλείνει την πόρτα και κερνάει ένα ποτό τον Έλβις. Ο Έλβις το παίρνει, φέρνει το ποτήρι ως τα χείλη του χωρίς να πιει. Ο Ντέιβ του δείχνει μια καρέκλα)
Κάθισε Έλβις.
(Ο Έλβις κάθεται στην άκρη της. Στην Αμέλια)
Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί έρχεται από δω ο ίδιος ο γιατρός.

ΝΙΚ
Φίλος σου παιδικός είναι, έρχεται να σε συγχαρεί και από κοντά. Τι το παράξενο;
(στον Έλβις)
Καλά δε λέω Έλβις;

ΕΛΒ
Εμένα δε μου πέφτει λόγος αφεντικό, όμως μπορεί και να είναι έτσι.

ΝΙΚ
Πώς πάνε οι δουλειές σου Έλβις;

ΕΛΒ
Πού δουλειές αφεντικό…τίποτα. Αν θελήσετε όμως να σας κόψω πάλι τα χόρτα του κήπου σας να μου το πείτε. Και δε θέλω λεφτά από σας αφεντικό, που δείχνετε τόσο ενδιαφέρον για τις δουλειές μου και για μένα…

ΑΜΕ
Έλβις, αν πεινάς έχω μέσα φασολάκια έτοιμα.

ΕΛΒ
Όχι, ευχαριστώ κυρία Μπάρινγκτον, εμένα μου αρέσει να κάθομαι εδώ και να σας βλέπω όλους σας…

(σιωπή)

ΑΜΕ
(σκεπτική και ανήσυχη)
Ας είναι καλά η Κλάρα και είτε αγόρι είτε κορίτσι δεν με νοιάζει. Μόνο που ο Κρις ήθελε αγόρι…

ΝΤΕ
Θα δούμε αγάπη μου.

ΝΙΚ
(στον Ντέιβ)
Όταν έρθει να ρωτήσεις το γιατρό και για έναν καλό ωτορινιλαρυγγολόγο να πας να σε δει. Και στη δεύτερη γέννα της Κλάρας θ’ ακούσεις το γιατρό όταν σου πει το φύλο του παιδιού.

ΝΤΕ
(νευριασμένος)
Νικ, σου είπα, δεν μου είπε!
(ακούγεται θόρυβος αυτοκινήτου)

ΑΜΕ
Ήρθαν!

ΝΤΕ
(ανοίγει την πόρτα)
Αυτοί είναι!
(στο γιατρό που πλησιάζει)
Έλα γιατρέ!
(μπαίνουν ο γιατρός και πίσω του ο Κρις αμίλητος)

ΓΙΑ
Γεια σας.

ΝΤΕ
Καλώς τους. Κρις, αγόρι;.. Γιατρέ…

ΚΡΙΣ
Ο γιατρός θα σας πει.

ΝΤΕ
Τι συμβαίνει Έρνι; Τι φέρσιμο είναι αυτό και από τους δυο σας; Μιλήστε!

ΓΙΑ
Ντέιβ, κυρία Μπάρινγκτον, συμβαίνει κάτι παράξενο πράγματι, γι αυτό και ήρθα ο ίδιος εδώ να σας το ανακοινώσω.

ΝΤΕ
Η Κλάρα είναι καλά;

ΚΡΙ
Καλά είναι πατέρα.

ΑΜΕ
Το παιδί…τι συμβαίνει γιατρέ;

ΓΙΑ
(στην Αμέλια)
Κυρία Μπάρινγκτον…
(προς όλους)
Πολλές φορές οι γιατροί βλέπουμε παράξενα, αφύσικα πράγματα στη δουλειά μας. Όμως στην περίπτωση της Κλάρας… τι να πω…

ΑΜΕ
(φέρνοντας τις παλάμες στο στόμα)
Θεέ μου! Ένα τέρας;..

ΝΤΕ
Προχώρα γιατρέ!

ΓΙΑ
Ντέιβ, η Κλάρα γέννησε, όμως δε γέννησε παιδί…

ΑΜΕ
Δε γέννησε παιδί;..

ΝΤΕ
Δε γέννησε παιδί;..

ΓΙΑ
Η Κλάρα Ντέιβ γέννησε…γέννησε…μία σφαίρα!

ΑΜΕ
(στον εαυτό της)
Μία σφαίρα;

ΝΤΕ
(τονίζοντας τις συλλαβές)
Μία σφαίρα;..

ΝΙΚ
(στο γιατρό)
Τι παραμύθια είναι αυτά γιατρέ; Τι θα πει η Κλάρα γέννησε μία σφαίρα;

ΚΡΙ
Σωστά τα λέει ο γιατρός κύριε Νικ, η Κλάρα έκανε μία σφαίρα. Μια ολοστρόγγυλη σφαίρα.

ΑΜΕ
Θεέ μου! Δεν αισθάνομαι καλά.

ΝΤΕ
(παίρνει από ένα μπουκαλάκι ένα χάπι και το δίνει στην Αμέλια)
Πιες και το δεύτερο χάπι σου αγάπη μου.
(Η Αμέλια το παίρνει)
Να ξαπλώσεις. Να σε πάω μέσα;

ΑΜΕ
(κάνει προσπάθεια να συνέλθει)
Όχι, θα μείνω.
(πίνει το χάπι. Στον γιατρό)
Γιατρέ, πείτε πάλι αυτό που μόλις είπατε.

ΓΙΑ
Είπα κυρία Μπάρινγκτον, ότι η νύφη σας γέννησε… όπως σας το είπα: μια σφαίρα.

ΝΤΕ
Μια σφαίρα-τι εννοείς γιατρέ;

ΓΙΑ
Αυτό ακριβώς που άκουσες Ντέιβ. Μια σφαίρα χρώματος σταχτί, σύστασης μαλθακής, που καλύπτεται από έναν, δερμάτινο θα έλεγα, υμένα.

ΝΙΚ
Δηλαδή γιατρέ εννοείτε…

ΓΙΑ
Δεν εννοώ άλλο από αυτό που είπα κύριε Πρέστον-μια σφαίρα. Ολοστρόγγυλη όπως όλες οι σφαίρες.

ΑΜΕ
(στον Κρις, ερωτηματικά)
Κρις…

ΚΡΙΣ
Κι εγώ δεν το πίστευα μητέρα ώσπου μου το-μου την έδειξαν...

ΑΜΕ
Θεέ μου!

ΝΤΕ
Αυτό είναι τελείως γελοίο.

ΝΙΚ
Ακατανόητο.

(σιωπή)

ΝΤΕ
Και πού είναι τώρα αυτό το… αυτή η σφαίρα;

ΓΙΑ
Στο αυτοκίνητο, με μια νοσοκόμα να την προσέχει. Αν το θέλετε μπορείτε να τη δείτε. Ήθελα να σας προετοιμάσω πρώτα.

ΝΙΚ
Μπορούμε να πάμε εγώ κι εσείς μέχρι το αυτοκίνητο γιατρέ;

ΓΙΑ
Βεβαίως, κάποτε έπρεπε να γίνει αυτό.
(βγαίνουν ο γιατρός με τον Νικ)

ΚΡΙΣ
Έτσι όπως σας το λέει είναι μητέρα. Δεν ξέρω τι να πω.

ΝΤΕ
Είπες το είδες;


ΚΡΙ
Ναι πατέρα.

ΝΤΕ
Δεν πρόκειται λοιπόν για μια κακόγουστη φάρσα, για ένα άσχημο αστείο. Μια σφαίρα λοιπόν.

ΚΡΙ
Μια σφαίρα.

ΑΜΕ
(σιγά, στον εαυτό της)
Θεέ μου…
(στον Κρις)
Η Κλάρα το ξέρει;

ΚΡΙ
Όχι, της είπαν πως δεν μπορεί να δει το παιδί ακόμα.
(μπαίνουν ο γιατρός με τον Νικ)

ΝΙΚ
(στέκει ορθός κοιτάζοντας για λίγο αμίλητος τους γύρω. Κατόπιν)
Πράγματι. Μία σφαίρα.

ΝΤΕ
Πώς… πώς είναι;

ΝΙΚ
Όπως όλες οι σφαίρες. Στρογγυλή. Και μεγάλη σχεδόν όσο μια μπάλα ποδοσφαίρου..
(στο γιατρό)
Φέρτο μέσα γιατρέ να το δουν.

ΓΙΑ
Νομίζετε πως θα πρέπει να είναι εδώ όλοι; Μήπως η κυρία Μπάρινγκτον θα έπρεπε ν’ αποσυρθεί πρώτα;

ΑΜΕ
Ευχαριστώ γιατρέ. είμαι καλλίτερα. Εξάλλου θέλω να το δω κι εγώ. Παρακαλώ φέρτε το.

(Ο γιατρός ανοίγει την πόρτα και κάνει νόημα στη νοσοκόμα να φέρει μέσα τη σφαίρα. Μέσα σε γενική σιγή η νοσοκόμα μπαίνει βιαστικά και αδημονώντας αφήνει στο πάτωμα την σφαίρα, πάνω σε ένα άσπρο πανί που απλώνει ο γιατρός. Κατόπιν στέκει παράμερα, φανερά ανακουφισμένη. Όλοι κοιτάζουν από μακριά τη σφαίρα. Ο Ντέιβ πλησιάζει, σκύβει και ακουμπάει πάνω της το δάχτυλό του. Σηκώνεται αναστατωμένος)

ΝΤΕ
Κύριοι νομίζω πως είμαστε όλοι θύματα μιας ομαδικής παράκρουσης. Πως ζούμε μια παραίσθηση-ένα κακό όνειρο.

ΓΙΑ
Εγώ έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο Ντέιβ. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σφαίρα την οποία γέννησε η νύφη σας. Και το ερώτημα, αφού πρώτα χωνέψουμε ότι αυτό είναι αληθινό, είναι τι θα κάνουμε μ’ αυτήν. Το ξέρει μόνον η Λίζα (δείχνει τη νοσοκόμα) από όλους στο νοσοκομείο.
Το θέμα είναι δικό σας.

ΚΡΙΣ
…και ο πατέρας της Κλάρας.

ΝΙΚ
(στον Ντέιβ)
Το θέμα είναι νομικό. Αυτό το πράγμα βγήκε από την κοιλιά της Κλάρας, άραγε είναι παιδί της-παιδί σας.

ΑΜΕ
Μη λες ανοησίες Νικ-είναι παιδί αυτό;

ΝΙΚ
(αγγίζει τη σφαίρα από παντού)
Ένα κρύο σαν πλαστικό δέρμα πράγμα. Αν είχε μαύρα και άσπρα τετράγωνα θα την έλεγα μπάλα ποδοσφαίρου.

ΓΙΑ
Αν προσέξετε θα δείτε μια μικρή τρυπούλα πάνω της. Είναι το σημείο στο οποίο ενώνονταν με τον πλακούντα.

ΝΤΕ
Ένας πραγματικός τοκετός δηλαδή.

ΑΜΕ
Γιατρέ, υπάρχει περίπτωση να πρόκειται για κάποιο ανθρώπινο πλάσμα, που για κάποιο λόγο πήρε τη μορφή αυτή; Σας έχει τύχει ποτέ κάτι παρόμοιο;

ΓΙΑ
Έχω δει παιδιά χωρίς πόδια, χέρια, έχω δει και έχετε ακούσει για παιδιά σιαμαία, έχω δει τερατογενέσεις, ετούτο όμως ποτέ.

ΝΙΚ
Με λίγη φαντασία μπορεί κανείς να πει ότι αυτή η σφαίρα δημιουργήθηκε από ένα έμβρυο που δεν είχε χέρια και πόδια και που όλα τα άλλα μέρη του πιέστηκαν από κάποια δύναμη ώσπου να πάρουν τέλος τη μορφή αυτή. Και ας μην ξεχνάμε ότι το σφαιρικό είναι το τέλειο σχήμα. Είμαστε τέλειοι εμείς με όλα αυτά τα παρακλάδια που πετάμε πάνω, κάτω, δεξιά αριστερά;

ΑΜΕ
Νικ δεν είναι ώρα για φιλοσοφίες…


ΝΙΚ
Τι να πω Αμέλια;..

(Σιωπή)

ΝΤΕ
Γιατρέ, είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτή τη σφαίρα να υπάρχουν τα όργανα που έχουν και οι άλλοι άνθρωποι;

ΓΙΑ
Τα όργανα και να υπήρχαν, θα έπρεπε να ήσαν σε μια λειτουργική σχέση μεταξύ τους. Τώρα πώς αυτό το σώμα θα τρέφονταν, ας πούμε, πώς θα ανάπνεε, πώς θα μετακινούνταν;

ΚΡΙ
Τι θα κάνουμε πατέρα; Τι θα έκανες στη θέση μου;

ΝΤΕ
Γιατρέ, η απάντηση είναι δική σας. Πάρτε αυτό το πράγμα από εδώ και κάντε το ό,τι θέλετε.
(στον Κρις)
Φυσικά και δεν πρόκειται να κρατήσεις αυτό το αντικείμενο παιδί μου.

ΑΜΕ
Τι θα πούμε στον κόσμο;

ΝΙΚ
Το παιδί πέθανε στη γέννα, να τι θα πείτε. Και το φύλο του, κορίτσι-έχει που έχει και μιαν εσοχή…

ΝΤΕ
(επιτιμητικά στον Νικ)
Νικ!

ΝΙΚ
Καλά…καλά… Μα τι άλλο μπορείτε να πείτε εκτός από αυτό;

ΚΡΙ
Έτσι όλα βρίσκουν μια λύση. Τι λέτε γιατρέ;

ΓΙΑ
Θα συνεννοηθώ πρώτα με το διευθυντή της κλινικής και θα σας πω ύστερα. Πριν δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα. Βλέπετε υπάρχει και το επιστημονικό ενδιαφέρον για ένα τέτοιο θέμα. Πρόκειται για σπάνιο-τι λέω σπάνιο, για ένα μοναδικό στα διεθνή ιατρικά χρονικά περιστατικό.

ΚΡΙ
Σαν πατέρας που είμαι, έχετε την άδειά μου προκαταβολικά να κάνετε ό,τι θέλετε μ’ αυτό γιατρέ. Αρκεί να το πάρετε από δω.
 
ΝΤΕ
Τι λες Αμέλια;

ΑΜΕ
Ό,τι είπε ο Κρις είναι καλά ειπωμένο. Και τώρα καλέ μου θα μπορούσες να με πας στο δωμάτιό μου; Νιώθω πολύ κουρασμένη με όλα αυτά απόψε. Και ξέρω πως θα κάνετε το καλλίτερο.

ΓΙΑ
Μπορεί η Λίζα να αντικαταστήσει τον Ντέιβ σ’ αυτή τη μικρή δουλειά απόψε και να σας συνοδέψει αυτή στο δωμάτιό σας κυρία.

ΝΤΕ
Αν δεν έχει αντίρρηση…

ΝΟΣ
Με μεγάλη μου ευχαρίστηση κυρία Μπάρινγκτον.
(πηγαίνει προς την κυρία Μπάρινγκτον)

ΑΜΕ
(στη νοσοκόμα)
Ευχαριστώ παιδί μου.
(βγαίνοντας)

Με συγχωρείτε κύριοι.
(βγαίνουν Αμέλια και νοσοκόμα)

ΕΛΒ
Εμένα μού αρέσει αυτό το πράμα.

(όλοι γυρίζουν και κοιτάζουν τον Έλβις, ενώ η σφαίρα την ίδια στιγμή παίρνει ένα έντονο ροζ χρώμα).

ΝΤΕ
Τι είπες Έλβις; Σε είχα ξεχάσει καημενούλη μου εκεί μακριά που κάθεσαι.

ΕΛΒ
Είπα αφεντικό και να με συμπαθάτε, πως αυτό το πράμα μού αρέσει.

ΝΙΚ
Ωραία, βρέθηκε γαμπρός για το παιδί σου Κρις.

ΝΤΕ
Έλβις, μπορώ να σου ζητήσω να μην πεις τίποτε σε κανέναν για ό,τι είδες και άκουσες εδώ μέσα απόψε;

ΕΛΒ
Τίποτα αφεντικό. Σε κανέναν.

ΝΤΕ
Ευχαριστώ Έλβις.

ΝΙΚ
Τι εννοείς Έλβις όταν λες ότι σου αρέσει αυτό το πράγμα;


ΕΛΒ
Να, λέω αφεντικό μοιάζουμε σε πολλά εγώ κι αυτό.

ΓΙΑ
Ποιος είναι ο κύριος, Ντέηβ;

ΝΤΕ
Είναι ένα καλό παιδί για όλες μας τις δουλειές. Όλοι στη γειτονιά αυτόν φωνάζουμε για θελήματα. Και όλοι τον αγαπάμε-ε Έλβις;

ΕΛΒ
Μάλιστα αφεντικό.

ΝΙΚ
Και σε τι σου μοιάζει Έλβις;

ΕΛΒ
Να αφεντικό, και μένα και κείνη δεν τη θέλει κανείς. Όπως και μένα, έτσι και κείνη δεν έχει πού να πάει. Οι γονέοι της την απαρνιούνται-με το συμπάθιο κύριε Κρις-,σπίτι δεν έχει… και ακόμα και μένα πολλοί μού λένε πως δεν έχω μυαλό και ότι δεν είμαι άνθρωπος αφεντικό.

ΝΤΕ
Όχι Έλβις, ποιος λέει τέτοια πράγματα για σένα;


ΕΛΒ
Όχι εσείς αφεντικό, φωτιά θα πέσει να με κάψει αν πω κακό λόγο για σας. Εσείς όλοι με αγαπάτε. Και η κυρά σας και ο κύριος Κρις και ο κύριος Πρέστον…

ΝΤΕ
Αυτή η σφαίρα όμως δεν έχει ούτε πόδια, ούτε χέρια, ούτε κεφάλι, ούτε τίποτε. Σε αυτά δε σου μοιάζει καθόλου.

ΕΛΒ
Αυτά αφεντικό και να με συμπαθάτε, δεν είναι που σας πάω κόντρα, όμως αυτά είναι κομμάτια κρέας αφεντικό.

ΓΙΑ
(δείχνοντας τη σφαίρα)
Κύριοι είναι η ιδέα μου ή αυτή η σφαίρα άλλαξε χρώμα;
(όλοι βλέπουν τη σφαίρα)

ΚΡΙ
Είναι οι ανταύγειες του ηλεκτρικού. Το ίδιο νόμισα κι εγώ στο νοσοκομείο όταν την πρωτόδα.

ΝΤΕ
Τι εννοείς κομμάτια κρέας Έλβις;

ΕΛΒ
Να, εργαλεία για να πιάνουμε και να περπατάμε. Αυτό!

ΝΙΚ
Γιατρέ μιας κι έχουμε εδώ τον Έλβις, δεν του δίνουμε αυτή τη σφαίρα να πάει να την πετάξει και να τα ξεχάσουμε όλα σαν να μην είχαν συμβεί;

ΕΛΒΙΣ
Δεν θα την πετάξω αφεντικό…

ΓΙΑ
Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα κύριε Πρέστον

(Σιωπή)

ΕΛΒ
Τη σφαίρα αυτή την αγαπάω αφεντικό.

ΝΙΚ
Να ’τα μας… ειδύλλιο…
(στον Έλβις)
Να ζητήσω το χέρι της για σένα από τον Κρις Έλβις; Μα ούτε χέρι δεν έχει. Θεέ μου, τι κουταμάρες!

ΚΡΙ
(με ξαφνικήν ελπίδα)
Έλβις, μήπως θέλεις να την πάρεις στο σπίτι σου;

ΕΛΒ
Ναι αφεντικό. Αν δεν έχετε αντίρρηση αφεντικό…
(δείχνει τον Ντέηβ με το κεφάλι)
Και συμφωνεί και το αφεντικό… και όλοι….
(στον Ντέηβ)
Μπορώ να την πλησιάσω αφεντικό;

ΝΤΕ
Μα ναι Έλβις.

ΕΛΒ
(πλησιάζει στη σφαίρα)
Φέγγει ολόκληρη!
(σκύβει και τηνε βλέπει από κοντά. Τήνε σκέπει με τις παλάμες του. Κοιτάζει όλους και τέλος απευθυνόμενος προς τον Ντέηβ)
Και είναι ζεστή αφεντικό.
(διστακτικά)
Μπορώ…

ΝΤΕ
(ενθαρρυντικά)
Ναι Έλβις…

ΕΛΒ
…μπορώ να την σηκώσω αφεντικό;

ΝΤΕ
Με προσοχή όμως Έλβις.

ΕΛΒ
(σηκώνει τη σφαίρα. Τηνε χαϊδεύει, τη βλέπει με προσοχή και με αγάπη)
Είναι όμορφη και ζεστή.

ΓΙΑ
(βάζει το χέρι του πάνω στη σφαίρα)
Αυτό το παγωμένο πράγμα το βρίσκεις ζεστό;
(Μορφασμός συμπάθειας για τον Έλβις προς τους άλλους)

ΕΛΒ
(φέρνει τη σφαίρα στο αυτί του)
Και χτυπάει όπως η καρδιά μας! Άκου την αφεντικό
(πλησιάζει τη σφαίρα στο αυτί του Ντέηβ)
Ε;

ΝΤΕ
Δεν ακούω τίποτα Έλβις…
(ματιά με σημασία στους άλλους)

ΕΛΒ
Εγώ την ακούω. Είναι χτύπος που έρχεται από πολύ μακριά. Σαν από τα αστέρια να πούμε. Ίδια όπως η καρδιά μας.

ΝΤΕ
Έλα τώρα Έλβις, άφησέ την τώρα κάτω ήσυχα ήσυχα.
(Ο Έλβις αφήνει κάτω τη σφαίρα και πηγαίνει στη θέση του)

ΝΤΕ
Γιατρέ, μπορεί-μπορεί λέω, μια ερώτηση κάνω, μπορεί αυτή η σφαίρα να έχει αισθήματα;

ΓΙΑ
Ντέηβ, δεν είμαι σοφός ούτε μάγος. Είμαι γιατρός και μ’ αυτή μου την ιδιότητα δεν μπορώ να δώσω ανθρώπινες ιδιότητες σε μια σφαίρα, που μάλιστα ακόμα δεν έχει αποφανθεί η επιστήμη γι αυτήν… Ούτε μπορώ να ξέρω αν υπάρχει πιθανότητα από αυτό το... αντικείμενο να δημιουργηθούν αύριο-μεθαύριο συνθήκες που θα δικαιολογούσαν την από άνθρωπο προέλευσή του.

ΕΛΒ
(δυνατά)
Δεν είναι άνθρωπος!

ΝΙΚ
Το ξέρουμε ότι δεν είναι άνθρωπος Έλβις. Τι είναι όμως δεν ξέρουμε.

ΕΛΒ
Πράμα αφεντικό! Πράμα!

ΝΙΚ
Να και κάτι σωστό από τον Έλβις.
(μπαίνει η νοσοκόμα)

ΝΟΣ
Η κυρία Μπάρινγκτον ξάπλωσε κύριε Μπάρινγκτον.
(κάθεται κοιτάζοντας τη σφαίρα)

ΝΤΕ
Ευχαριστώ Λίζα.

ΓΙΑ
Λίζα, βλέπεις κάτι διαφορετικό στη σφαίρα από ό,τι πριν;

ΝΟΣ
(βλέποντας τη σφαίρα προσεκτικά)
Ναι, έχει αλλάξει θέση.

ΝΤΕ
(αποφασιστικά)
Γιατρέ πρέπει να τελειώνουμε κάποτε μ’ αυτό το θέμα. Είπες ότι θα συνεννοηθείς με τον διευθυντή σου πρώτα.
(δείχνει τη σφαίρα)
Τι θα γίνει ως τότε αυτό;

ΚΡΙΣ
Να το κρατήσουμε μέσα στο βαρέλι στον κήπο;..

ΝΤΕ
Δεν νομίζω ότι πρέπει. Γιατρέ θα μπορούσε να το αναλάβει η Κλινική ως την τελική απόφαση, που όλοι θα θέλαμε να είναι ότι θα ξεφορτωθούμε οριστικά αυτό το πράγμα χωρίς σκάνδαλα και ψιθύρους;

ΓΙΑ
Πώς θα δικαιολογούσα την παρουσία του εκεί, αν πρώτα δεν το ξέρει ο κύριος Διευθυντής, την ώρα μάλιστα που απόλυτη μυστικότητα πρέπει να καλύπτει την όλη υπόθεση; Ως τώρα το ξέρουμε εσείς και δυο έμπιστοί μου άνθρωποι. Μα αν…

ΝΤΕ
(στον Κρις)
Ο πατέρας της Κλάρας δε θα μιλήσει βέβαια;

ΚΡΙ
Όχι μόνο δε θα μιλήσει σχετικά, αλλά είναι ο πρώτος που μου ζήτησε να ξεφορτωθώ αυτό το πράγμα όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο αθόρυβα.

ΝΤΕ
(στο γιατρό)
Καλά Έρνι, θα το αναλάβουμε εμείς για απόψε και για όσον καιρό χρειαστεί να πάρετε μία απόφαση. Αν ο Διευθυντής σου θέλει να μιλήσει μαζί μου κι εγώ θα το ήθελα. Και πραγματικά Έρνι σ’ ευχαριστώ για όσα κάνεις για μένα. Δε θα το ξεχάσω.

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ
Έλβις…

ΕΛΒΙΣ
(Κοιτάζοντας με αγάπη τη σφαίρα)
Ναι…
(όλοι γυρίζουν και βλέπουν με απορία προς το μέρος του Έλβις)

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ
Δεν θέλω να μείνω σ’ αυτό το σπίτι.

ΕΛΒ
Το ξέρω.
(στρέφει στον Ντέηβ)
Αφεντικό άκουσες, το είπε και η ίδια, δεν θέλει να μείνει άλλο εδώ.

ΝΤΕ
(κοιτάζει με νόημα τους άλλους)
Δεν άκουσα τίποτα Έλβις…
(Μετά από μικρό δισταγμό)
…όμως λίγο πριν μιλήσεις, σκέφτηκα αυτό που είπες
(στους γύρω)
Τι θα λέγατε κύριοι αν γι απόψε έπαιρνε αυτή τη σφαίρα ο Έλβις στο σπίτι του;

ΕΛΒ
Όχι γι απόψε μόνον αφεντικό-για πάντα
(πηγαίνει κοντά στη σφαίρα και στέκει εκεί περιμένοντας )

ΓΙΑ
Είναι μια λύση. Και για αύριο βλέπουμε.

ΕΛΒ
(στον γιατρό)
Δε θα δείτε τίποτα αφεντικό. Δε θα σας αφήσω να μου πάρετε τη σφαίρα μου.
(ταπεινά, στον Ντέηβ)
Με όλον το σεβασμό που σας έχω αφεντικό…

ΚΡΙ
Πάρτην Έλβις. Όμως θα την κρατήσεις στην καλύβα σου και κανείς δε θα μάθει τίποτα γι αυτό, έτσι Έλβις;

ΕΛΒΙΣ
Βέβαια αφεντικό. Κανείς.  
(παίρνει τη σφαίρα στα χέρια του)

ΚΡΙ
Νομίζω πως θα βρίσκεται σε καλά χέρια.
(ερωτηματικά στον Ντέηβ)
Ε, πατέρα;

ΝΤΕ
Ναι. Σίγουρα θα είναι σε καλά χέρια, ώσπου να δούμε τι θα κάνουμε μ’ αυτήν. Έτσι Έλβις;

ΕΛΒ
Σε πολύ καλά χέρια αφεντικό.

ΓΙΑ
Ντέηβ, είσαι σίγουρος ότι η σφαίρα θα είναι ασφαλής με τον Έλβις;

ΝΤΕ
(Καθησυχαστικά στο γιατρό)
Ναι γιατρέ, ο Έλβις είναι άνθρωπος που μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη.
(στον Έλβις)
Και προπαντός κουβέντα σε κανέναν, Έλβις!

ΕΛΒ
Τάφος αφεντικό!
.(Βγαίνει υποκλινόμενος)

ΝΤΕ
Είναι μια καλή προσωρινή λύση. Και μπορεί να είναι και σαν μόνιμη η καλλίτερη…

ΝΙΚ
Νομίζω ότι όλα κανονίστηκαν γι απόψε.

ΚΡΙ
Κι εγώ έτσι νομίζω κύριε Νικ.
(στο γιατρό)
Πάμε γιατρέ; Η Κλάρα θα ανησυχεί.

ΓΙΑ
Πάμε. Θα τα πούμε αύριο Ντέηβ αφού μιλήσω με τον διευθυντή της Κλινικής. Γεια σου.

ΝΙΚ
(στον Ντέηβ)
Να πηγαίνω κι εγώ. Φίλησέ μου την Αμέλια. Καληνύχτα Ντέηβ. Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.

ΚΡΙ
Γεια σου μπαμπά
(τον φιλάει)

ΝΤΕ
Γεια σας. Σας ευχαριστώ όλους. Κρις φίλησέ μου την Κλάρα. Αύριο πρωί θα έρθω να τη δω.
(Βγαίνουν όλοι πλην του Ντέηβ. Κάθεται. Μένει για λίγο σκεπτικός. Κοιτάζει προς το μέρος όπου πριν ήταν απιθωμένη η σφαίρα. Βλέπει το άδειο δωμάτιο εναγύρω. Τείνει μπροστά τα χέρια σε μια κίνηση απορίας και μιλώντας στον εαυτό του)
Μια σφαίρα!;..
(Σηκώνεται, κλείνει το φως και με βαριά βήματα πηγαίνει προς την κρεβατοκάμαρα)

ΑΥΛΑΙΑ