ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ 

Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη.
Για τετρακόσα χρόνια, δηλαδή για δεκάξη γενιές ήμασταν κάτω από τους τούρκους. 
Δεν είχαμε κράτος, μόνον είχαμε κοτζαμπάσηδες, δηλαδή υπαλλήλους των τούρκων για να μας κυβερνάνε. Εκείνοι είχαν τους δικούς τους ντόπιους ανθρώπους που καλοπερνούσαν κάτω από την προστασία του τούρκου αφέντη, στον οποίο και έδιναν αναφορά-κάτι ανάλογο της Κατοχής του 1940-44.
Αλλά και πριν από τα τετρακόσα χρόνια είχαμε διάφορους αφέντες, και είχαμε μάθει ότι όποιος και να είναι το αφεντικό, εμείς θα επιβιώναμε μόνον όταν υπακούαμε τυφλά σε αυτό. Αυτό για πολλούς αιώνες, με πρώτα μας αφεντικά τους Μακεδόνες. 
Κράτος με τη σημερινή σημασία του όρου, έχουμε από διακόσα χρόνια πριν. Ο προπάππος μου γεννήθηκε λίγο πριν την επανάσταση του εικοσιένα. Θέλω να πω ότι τόσο λίγα μόνον χρόνια μας χωρίζουν από την τούρκικη κατοχή.  
Μα και μετά, μήπως φτιάξαμε κράτος εμείς; Όχι. Το κράτος μάς το έφτιαξαν και μας το πούλησαν (με τίμημα την υποταγή μας) οι Μεγάλες Δυνάμεις της τότε εποχής (Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι). 
Εξ ου και τα κόμματα που φτιάξαμε τότε οι έλληνες ήταν το γαλλικό, το ρωσικό, το αγγλικό, δηλαδή ίδια όπως ως τα σήμερα, που μόνον τα ονόματά των αφεντικών έχουν αλλάξει
Και πάντοτε έκτοτε υπακούμε σε όποιον από τους τρεις είχε και έχει το πάνω χέρι κάθε περίοδο. 
Αυτό μέχρι και σήμερα, που ισχύουν τα ίδια, με άλλα ονόματα κάθε φορά: η Αγγλία μας ας πούμε σήμερα είναι η Αμερική και  η Ρωσία μας είναι η Ρωσία ως τα σήμερα,  και αν θέλουμε να προχωρήσουμε λίγο, και  το τότε αγγλικό κόμμα δεν είναι σήμερα η ΕΟΚ;
Τώρα όταν σήμερα λέμε κράτος τι εννοούμε; 
Το κράτος σήμερα είναι καινούργιο φρούτο. Είναι φρούτο του δέντρου της διάσπασης των αυτοκρατοριών. Πριν, κάθε σύνολο ανθρώπων που είχε τη δύναμη, έφτιαχνε μια δική του οντότητα. Στην οντότητα αυτήν περιλάβαινε όσα μέρη είχε τη δύναμη να επιβάλει σε αυτά την ισχύ του. 
Η διαφορά από την πριν κατάσταση είναι ότι τα μεγάλα κράτη φτιάχνουν πλέον κυβερνήσεις στα μικρά κράτη, τους δίνουν τους νόμους που αυτοί θέλουνε, και βάζουν αρχηγούς των κρατών αυτούς που θέλουνε. 
Και τώρα αντί κοτζαμπάσηδες τα μικρά αυτά κράτη έχουν υπουργούς και αντί πασάδες έχουν πρωθυπουργούς. 
Και πάλι στα μικρά κράτη γίνεται ότι θέλουν οι ιδρυτές τους (τα μεγάλα κράτη). 
Ένα τέτοιο κράτος είναι και η Ελλάδα. Όπου ο πρωθυπουργός έχει τη δύναμη που του δίνουν οι ξένοι οι οποίοι τον έκαναν πρωθυπουργό, ο πρωθυπουργός διορίζει τους υπουργούς-κοτζαμπάσηδές του, και όλοι αυτοί αρχίζουν να κλέβουν το λαό ελέω των ισχυρών που τους χρησιμοποιούν και που τους εξουσιάζουν. 
Πολλά από τα μεγάλα ονόματα της τουρκικής εποχής κρατάνε ακόμα το κοτζαμπασιλίκι. Άλλοι κοτζαμπάσηδες-υπουργοί αναδείχτηκαν αργότερα-είναι οι μοντέρνοι κοτζαμπάσηδες. Είναι αυτοί που απόκτησαν οικονομική δύναμη χάρη στις νέες οικονομικές συνθήκες που δημιούργησαν οι νέοι καιροί, αλλά που και αυτοί έχουν δώσει γην και ύδωρ στους έξω Μεγάλους, των οποίων παίρνουν την ευλογία και την άδεια για κάθε τι που σκαρώνουν να κάνουν στο κράτος που πρόκειται να διοικήσουν ή να δραστηριοποιηθούν γενικότερα. Στην Ελλάδα ας πούμε, για να γίνει κάποιος αρχικοτζαμπάσης, δηλαδή πρωθυπουργός σήμερα, πρέπει να έχει δώσει γην και ύδωρ στην Αμερική. Και αυτό το ξέρουν και οι ίδιοι, αλλά και όλοι οι έλληνες, όμως για το τυπικό του πράγματος, κάθε αρχικοτζαμπάσης έλληνας πρν αναλάβει τα ηνία του κράτους, κάνει τη βόλτα του στην Αμερική, από όπου παίρνει και τυπικά την σχετική ευλογία. (Τελευταία συνηθίζεται να παίρνουν και την ευλογία και την συναίνεση και του Πάπα) 
Και από κει και πέρα κάνει πια ότι θέλει ο αρχικοτζαμπάσης, αρκεί με αυτό να συμφωνεί και το Μεγάλο Αφεντικό.  Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτόν, αυτό το ξέρουν όλοι, και όλοι υποτάσσονται στους ορισμένους από αυτόν τοπικούς άρχοντες αμίλητα, με αντάλλαγμα  να ψευτοζούν.

Και για όλα τα μικρά κράτη έτσι είναι.
Μα το θέμα με την Ελλάδα έχει μια ιδιαιτερότητα που την κάνει να είναι η χειρότερη περίπτωση κράτους όπου ο κοτζαμπασισμός και σήμερα ακόμα εξακολουθεί να υφίσταται σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, χωρίς να αφήνει περιθώρια για κάποια μεταβολή προς το καλύτερο όλα αυτά τα χρόνια.
Και αυτή η ιδιαιτερότητα είναι η γεωγραφική θέση και κατάσταση της Ελλάδας-αυτού που αποκαλούμε σήμερα Ελλάδα. 
Δέστε την στο χάρτη. Δεν είναι σαν ένα νησί που από κάτω, δεξιά και αριστερά έχει θάλασσα και πάνω βουνά, δηλαδή ένα απομονωμένο μέρος;
Όποιος λαός και να ζούσε εδώ, ίδιος με τους έλληνες θα ήταν, δηλαδή τα ίδια χάλια θα είχε. 
Οι έλληνες βράζουν με το ζουμί τους, ξεκομμένοι από τους πολιτισμένους λαούς. 
Μένουν όπως ήταν ανέκαθεν, όπως τους έπλασε και τους διατήρησε η (για χιλιετηρίδες φυσικά)  απομόνωσή τους αυτή.
Από ποιούς να διδαχτούν; 
Ποιών άλλων τις προόδους να ακολουθήσουν;
Πώς να συμπορευτούν με άλλους λαούς; 
Ενώ δέστε την Ευρώπη.
Λαοί που δεν τους χωρίζουν ούτε βουνά ούτε θάλασσες. Και άραγε ό,τι καλό συμβαίνει στον ένα λαό, (ή, τα τελευταία χρόνια, στο ένα κράτος), είναι θέμα λίγων χιλιομέτρων ώσπου να το δει και να το υιοθετήσει ο άλλος λαός (ή κράτος). 
Οι έλληνες με ποιον να επικοινωνήσουν; Και έστω ότι με τα καράβια τους πάνε προς τα κάτω. Τι θα συναντήσουν εκεί; Την Αφρική. 
Να κάνουν προς τα πάνω, περνώντας έστω τα βουνά; Τότε θα βρεθούν σε Βούλγαρους και Αλβανούς.
Και αν πάνε προς τα ανατολικά; θα συναντήσουν τους λαούς της Ασίας. 
Ποιος θα τους έκανε ανθρώπους;
Να κάνουν δυτικά; Θάλασσα! Μα, θα μου πείτε: Η Ιταλία; Ναι, αφού περάσουν τη θάλασσα, θα έβρισκαν την Ιταλία. Μα ποια Ιταλία; Τη Νότια, που λίγο διέφερε για αιώνες από εμάς, αλλά που διαφέρει από την βόρια πολιτισμένη Ιταλία. 
(Εδέησε να πάρουν τα νησιά μας οι Ιταλοί για κάμποσο, ώστε να δώσουν μια ιδέα πολιτισμού στα Ιόνια νησιά και από αυτά να την μυρίσουν καιτα δυτικά μας παράλια.) 
Πουθενά δεν είχαν ούτε έχουν να πάνε οι Έλληνες ώστε να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Στα ίδια και στα ίδια θα μένουν. Στην αμορφωσιά και στον ραγιαδισμό τους. 
Γι αυτό είμαστε ό,τι είμαστε. Γγι αυτό έχουμε τα ίδια χάλια που πάντα είχαμε, και θα τα έχουμε για πάντα και γι αυτό θα βράζουμε με το ζουμί μας.
Αλλά δεν έφταναν αυτά. Είμαστε ο πάτος της κατσαρόλας Ευρώπη, που πάνω του μένει ό,τι δεν τρώγεται, ή είναι καμένο.
Αλλά και αυτό: κατά καιρούς, όσους ήθελαν να ξεφορτωθούν οι βασιλιάδες του Βυζαντίου, εδώ το έστελναν, κατά εκατοσταριές χιλιάδες μάλιστα. Και βέβαια δεν τους έστελναν εδώ γιατί ήσαν πολιτισμένοι.
Για να μην παρομοιάσω την Ελλάδα με το υπόγειο ενός σπιτιού, στο οποίο έχει μαζευτεί κάθε σαβούρα (το ολιγότερο…) των «απάνω»…
Αυτά, για να μην έχουμε απορίες όπως οι παρακάτω:
«Γιατί να μην είμαστε πολιτισμένοι κι εμείς;»
«Γιατί να μην έχουμε Παιδεία και Υγεία;»|
«Γιατί να κλέβουν οι πρωθυπουργοί μας, οι υπουργοί μας, και όλοι μας ο ένας τον άλλονε;»
«Γιατί να μην προοδεύουν οι άξιοι; Γιατί να μας ορίζει το ρουσφέτι; Γιατί να …..» 
Αυτα, για όσους δεν τα ήξεραν.

                                   ---------------