ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΓΗΜΑ

Ολα σου τα γνωρίζω. Κάθε φλέβας
Το πιό τρεχάτο κύλισμα
Κάθε πτυχής του δέρματός σου
Τη μυστική ζωή και τους θανάτους.

Το κάθε ρούχο σου αν αγγίξω
έτσι καθώς χωρίς σκοπό, αδιάφορο
ασφυκτιά πάνω στη φθίνουσα κρεμάστρα-
Το κάθε ρούχο σου αν αγγίξω
Μου ιστορεί κάθε κρυμμένη πρόθεσή σου
μου τραγουδά κάθε τραγούδι σου γλυκό,
Κάθε πικρή σου ιστορία.

Πριν γεννηθείς ξέρω τι ήσουνα και τι
Σα θα πεθάνεις πάλι θε’ να γίνεις.
Κι από τις χίλιες καθημερινές φωνές
Των τριανταοχτώ  σου των στομάτων
Καμιάς το νόημα κι η ηχώ δεν μου διαφεύγει.

Κανένα ρούχο σου όμως και καμιά πτυχή  
Καμιά σου εικόνα και κανένα στόμα
Να μου εξηγήσει δεν μπορεί γιατί
στου κρεβατιού στεκάμενη την άκρη
κάθε μετά που θα πεζέψεις
από του έρωτα το φως και το ταξίδεμα
Γιατί στου κρεβατιού στεκάμενη την άκρη τότε κλαις-
Γιατί μετά από την αγάπη
Το πρόσωπο στα χέρια σου κρατώντας
Να κλαις με κλάμα σιγανό κι έτσι πνιγμένο
Προς τη νεκρή γωνιά του τοίχου γυρισμένη-
Τίποτα
Να μου ’ξηγήσει δεν μπορεί γιατί
Μετά τον έρωτα μοιρολογάς.