ΛΥΠΗΜΕΝΗ
(Λος Άντζελες, 8741 Owensmouth
Canoga Park, L.A., 1989)

Φωτογραφία απέναντί μου
Στέκει στον τοίχο κρεμασμένη
Εκστατική κι αγαπημένη
Βάλσαμο σκέψης αποδήμου.
 
Ένα τοπίο νησιού πατρίδας-
Κομμάτι χώρας- το λιμάνι.
Όπου να δει το μάτι φτάνε
Φως απ’ το λύχνο της ελπίδας.

Όπου τ’ αυτί μπορεί ν’ ακούσει
Γέλια, χαρές, φωνές, τραγούδια  
Και ευωδιάζοντα λουλούδια
Που και σε πέτρες πάνω ανθούσι.
.
Σπίτια κατάσπρα από ασβέστη
Χρυσή λαμπράδα στον αέρα
Ηλιογιορτή κάθε ημέρα
Κάθε στιγμή Χριστός Ανέστη.

Μες ’το χαρτί χιλιάδες μάτια  
Μ’ αποζητούνε-με φωνάζουν.
…Αλλ’ αλμυρά νερά σκεπάζουν
του γυρισμού τα μονοπάτια…

Φωτογραφία κρεμασμένη
Στέκει στον τοίχο απεναντί μου.
Κα είν’ το τοπίο της ερήμου.
Κι ειν’ η θωριά της λυπημένη.