(σε μια γρηά που είδα μια μέρα
στους δρόμους του Λος Άντζελες)

Βγηκ' η γρηά ν’ αγοράσει τσιγάρα.
Δόντια σαν ξεδοντιάρα τσατσάρα
Κλαρωτό ένα φουστάνι φοράει
Και καθένας μαζί της γελάει.

Βρε γρηά, γιατί ακόμα καπνίζεις
Και Μελεάγριο δαυλί μας θυμίζεις;
Και γιατί σαν να ήσουνα νέα
Περπατάς,και σαν νάσουν ωραία;

Μα κοντά στα κουσούρια της όλα
Η γρηά μας κουφή είναι κιόλα
Κι όσο φτάνει στον Όλυμπο ο μπάτης
Τόσο φτάν' η φωνή μου στ’ αυτιά της..

Νάτην τώρα που στέκοντας κάπου
Με μανία τραβά προς τα κάτου
To φουστάνι της που ’χει ανέβει
Και δεινά για το σύμπαν χαλκεύει.