ΙΣΩΣ
 
Κάποια μέρα θα φύγω προδομένος
και η πόρτα ξοπίσω μου θα κλείσει
κι ό,τι μέσα μου πάσκιζε να ζήσει
θα μισέψει μαζί μου ορισμένως.

Ίσως να 'ναι ο άγνωστος-ο ξένος
που 'χε μες στην ψυχή μου φτερακίσει.
ίσως να 'ναι τ' ατέλειωτα τα μίση
ή ο που μόνο σε μένα έπρεπε αίνος.

Μα ό,τι άθελα σβήσει μαζί μου
δε μετράει-θ' αναζήσει και πάλι
κάπου αλλού μες στης Πλάσης τη ζάλη.
Ίσως σπήλιο υγρό γίνει ερήμου
και σε κάποια γωνία κρυφή του
η ψυχή μου σαν βρύο να θάλλει.