ΕΒΡΑΙΟΙ! ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ!


Εβραίοι αδέρφια μου!..
Χωρίς πατρίδα...
Άστεγοι κάτω από τον ουρανό…
Μόνοι στον κόσμο...

Και ποιος θα δέσει ης πληγές σας;
Και τόπος ποιος καλόγνωμος θα σας δεχτεί;
Ποια πέτρα πα' στη γη
δε θα κυλήσει κάτω από τα πόδια σας;
Ποιο σύγνεφο για σας
την καταιγίδα δε θα φέρνει στα φτερά του;

Σε τόπο ποιον το σπίτι σας θα θεμελιώστε;
Σε μπαλκόνι ποιο
το χελιδόνι θα φωλιάσει;
Και πώς-πώς αδερφοί μου
θα ονομάστε ένα βουνό από το σχήμα του;

Τα ρυάκια την πορεία τους αλλάζουν
όταν τα πλησιάζετε διψώντας.
Ο αγέρας γύρω γύρω σας ένα κενό αφήνει-
δεν σας ξέρει.
Και το ψωμί πικρό-πέστε-δεν είναι
αφού δεν ψήθηκε σε φούρνο του χωριού σας;

Εβραίοι αδέρφια μου!
Βαθύ το χάσμα ανάμεσα καρδιάς και
χτύπου.
Τα βήματά σας δεν αφήνουνε στο χώμα
χνάρια.
Φρούδα τα δάκρυα σας πάνε-ποιο χώμα να τα πιει;
Και ξένα βλέμματα
θωρούν τα μάτια σας στης γης τους δρόμους.

Στου άπειρου το κρύο το ζοφώδες μόνοι.
Απ' το πρωί ως το βράδυ της ημέρας μας
και της ζωής μας μόνοι.
Για μας καμία καλημέρα.
Αμέτοχοι σ' όλα τριγύρω.
Μ' αιστήματα όχι μίσους (και για ποιον;)
Με υποκρισία όχι (να κερδίσουμε τι;)
Με πίστη όχι σ' εφήμερους θεούς.

Ω! Ανθρωποτρόφα μοναξιά!
Ω! Μοναξιά γεμάτη φως!
Ω! Μοναξιά πέρα απ' τον ουρανό ανυψώτρα!
Ο ήλιος μάς φωτίζει όπως σκιές.
Όμοια η σελήνη απ' όπου κι αν τη βλέπουμε.

Εβραίοι αδέρφια μου
παντού ξενιτεμένοι!
Εβραίοι αδέρφια μου, τίποτα δικό μας...
Εβραίοι αδέρφια μου, όλα δικά μας...
Η ειρήνη ανθεί μέσα στο πνεύμα μας.
Οι ρίζες της στον πόλεμο των άλλων.
Σημαίες, άρματα, τραγούδια,
μικρών παιδιών για μας παιχνίδια πια.

Κι αφού η γη μας διώχνει ο ουρανός μας
μένει.
Κι αφού το κάτω δε μας θέλει, πάνω όλο
πάμε.
Κι αφού για τους ανθρώπους ξένοι,
για το θεό πολύ δικοί αλήθεια.
Γι αυτό και τον πλησιάσαμε (ή μη
Εκείνος είναι που κοντά μας ήρθε;)

(Λος Άντζελες 1991)