Όχι Φάνη, δεν νομίζω ότι η αντικατάσταση ανθρώπων με ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε σχήμα ανθρώπου (ας τους λέμε καλύτερα ρομπότ) είναι δυνατή.
Ας πούμε η ερώτηση: «Μπορεί να σκεφτεί ένα ρομπότ;», για την οποία σπαταλήθηκε πολύ μελάνι, το πρόβλημα είναι απλώς σημασιολογικό. Αν η «σκέψη» οριστεί σαν η ενέργεια της εξαγωγής συμπερασμάτων με την ακριβή μέθοδο που χρησιμοποιεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος,  τότε η απάντηση είναι σαφώς αρνητική. Αν πάλι η σκέψη οριστεί πρακτικά, το να φτάσουμε δηλαδή στο αποτέλεσμα που φτάνουμε με ότι αποκαλούμε σκέψη, μέσα από οποιονδήποτε δρόμο, η απάντηση είναι καταφατική.
Όμοια, αν ένα ρομπότ δεν «αισθάνεται», είναι πολύ δύσκολο να πούμε τι κάνει.
Και αν πολλά «ανθρώπινα» μπορεί να κάνει ένα ρομπότ, δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι ένα ρομπότ μπορεί να αγαπήσει ή να αγαπηθεί.
Ένα από τα στοιχεία που  συχνά προτείνεται για διάκριση των ρομπότ από τους ανθρώπους, είναι ότι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με ελευθερία
βούλησης.
Η μόνη πρακτική δοκιμασία της ελεύθερης βούλησης , είναι ότι το αποτέλεσμα από την άποψη της διαγωγής είναι απρόβλεπτο. Δεν υπάρχει καμιά δυσκολία να προικιστούν τα ρομπότ με οδηγούς τυχαίας επιλογής που θα καταστήσουν τελείως απρόβλεπτη την αντίδραση σε μια δεδομένη κατάσταση. Μιας και οι υπολογισμοί τους είναι τόσο γρήγοροι, οι απαντήσεις τους είναι πραγματικά και εν πάση  περιπτώσει απρόβλεπτες.
Οι υποστηρικτές της δοκιμασίας αυτής πιθανόν ν' απαντήσουν ότι, παρ' όλο που δεν μπορούν να το  καθορίσουν, αισθάνονται μέχρι το κόκαλο πως η ελευθερία της βούλησης συνεπάγεται κάτι παραπάνω απ’ αυτό. Σε τούτο δεν υπάρχει λογική απάντηση εκτός από το να τους προκαλέσει κανείς να προτείνουν δοκιμασία που να μπορεί να εφαρμοστεί σ' ένα ρομπότ και ν’ αποδείξει ότι αυτό δεν αισθάνεται ευχαρίστηση από την ελεύθερη βούληση
Υποστηρίζεται ακόμα πως οι άνθρωποι «καταλαβαίνουν» ένα πρόβλημα όταν τους το εξηγήσουν, πράγμα που δεν το μπορούν τα ρομπότ. Εδώ πάλι αναγκαζόμαστε να εξετάσουμε προσεκτικότερα τι συνηθίζουμε να κάνουμε και τι εννοούμε μ' αυτή τη δήλωση. Πραγματικά μοιάζει να σημαίνει ότι, όταν συλλάβουμε την αρχή, μπορούμε να εφαρμόσουμε τη μέθοδο που συνεπάγεται σε ανάλογες περιστάσεις. Κι αυτό όμως δεν είναι πέρα από τις ικανότητες των ρομπότ.
Τα ρομπότ, από την κατασκευή τους, είναι πολύ καλά προσαρμοσμένα για τέτοιες συγκρίσεις.
Το αναπόφευκτο στοιχείο είναι πως δεν υπάρχει λογικά επαρκής όρος, που να μπορεί να καθορίσει κατά πόσον μια ομάδα αντιδράσεων δίνεται από ανθρώπινο ον ή από κατάλληλα σχεδιασμένο ρομπότ. Έτσι το παλιό φιλοσοφικό πρόβλημα του Νου απέναντι στον Εγκέφαλο, έχει λάβει μια επείγουσα τροπή.  Το συμπέρασμα είναι ότι, αν έρθει μια μέρα που ένα ρομπότ (υπό την προϋπόθεση ότι καταλαβαίνει τη γλώσσα στην οποία θα ερωτηθεί και ότι είναι ανίκανο να πει ψέματα), θα απαντήσει στην ερώτηση: «Είσαι πρόσωπο;» καταφατικά, θα είμαστε υποχρεωμένοι να το πιστέψουμε…
Γεια. Τα λέμε.