ΠΕΡΕΣΤΡΟΪΚΑ

Τη βαριά τους περπατησιά και το σοβαρό πρόσωπο
δεν ξέρουν πού, τώρα, να στρέψουν.
Στις πόρνες, που κάθε βήμα, πάνω τους, τυφλό,
σκοντάφτει;
Στα ζεστά καταστήματα, τα πλούσια αγαθά γεμάτα
που δίχως οίκτο προκαλούν και προσκαλούν
        ενώ  κενά μένουν;

Μόνο στις εκκλησιές να πάνε βρίσκουνε το δρόμο.

Μα ξέρουν ότι εκεί, προσωρινά μόνο θα μείνουν.
Γιατί μέσα στη σκοτεινιά, όλα, το φως
που από μέσα τους, έρχεται,
σωστά τα δείχνει:
πιο γνοιαστική από του θεού την ψυχή έχουν
πιο πολύ απ' αυτόν πονάνε για τον άνθρωπο.

Κι αίμα δεν τρέχει από την πλευρά τους
την ώρα του θανάτου τους,
 αλλά (τώρα που η Επανάστασή τους, σκυμμένη λίγο,
τα ματωμένα πόδια της ιαίνει, και μπροστά
το διαπεραστικό βλέμμα της δεν βλέπει)
μέρα και νύχτα από παντού αιμορραγούν.