Ο ΧΑΜΌΣ ΤΗΣ ΕΛΛΆΔΑΣ

Είδα πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου
προς το χαμό τους να τραβούν΄
αδύναμους κι αβόηθητους καθέναν
στην άβυσσό τους να ορμούν.

Είχαν αρχίσει ν΄ακουγόνται κιόλας
Τα βογγητά τους κι οι οιμωγές-
πρόλογος του άκρου του αφανισμού τους
μες στου Απείρου τις σκιές.

Μα πρώτη μου φορά βλέπω πατρίδα
να τρέχει προς το Χαλασμό.
Άψυχη κι άζωη και σπαρταρώντας
σαν αχνιστοαίματο σφαχτό.

Σταυρό γι αυτήν να κάνω δε φελάει
ούτε κι ευχή καμιά να πω
μόνο την πείρα μου πλουταίνω
που έτυχε κι αυτό να δω.