ΧΙΟΝΙ
(παιδικό)

Α! Καλό μου εσύ χιονάκι!
Τι ωραία να σε πιάνω
και μια μπάλα να σε κάνω
και να σε πετώ επάνω
σ’ ένα φίλο μου παιδάκι!

Τι ωραία να κυλιέμαι
στ’ απαλό σου πάνω τ’ άσπρο
το λαμπρό σα φάτνης άστρο!
Ή με σε να χτίζω κάστρο
και απ’ όλους να παινιέμαι!

Και να πλάθω μια μπαλίτσα,
πάνω σου να την κυλάω,
κι όταν κάμποσο την πάω
πια να μη τήνε χωράω
στη μικρή μου αγκαλίτσα...

Μα η τρέλα μου η μεγάλη
είναι ο χιονάνθρωπός μου
που ειν’ ο πιο όμορφος του κόσμου
και που είναι όλος δικός μου
από νύχια ως κεφάλι.

Να κρατάει μες στο χέρι
μία σκούπα του περνάω
και μια σκούφια του φοράω,
μάτια, μύτη δεν ξεχνάω
...και του φτιάχνω κι ένα ταίρι.

Όμως αχ! Νιώθω έναν πόνο
σαν ο ήλιος όταν βγαίνει
αρχινάει να τον φυραίνει
κι ο χιονάνθρωπος πεθαίνει
και μ’ αφήνει πάλι μόνο...

Μα θα ρίξει πάλι χιόνι
και ξανά θα φτιάξω άλλον
πιο καλόν και πιο μεγάλο
και στη σκιά θα τονε βάλω
να μη γρήγορα μου λιώνει!