ΑΣΕΒΕΙΑ

Ακόμα και την ώρα εκείνη ο πόθος σε κατείχε.
Μα δεν είσαι άνθρωπος εσύ;
Άλλο από ηδονήν δεν ξέρεις;

Στο τέλος ήτο σύζυγός σου. Ώφειλες
έστω τυπικώς
λίγο να δείξεις θλίψιν.

Τώρα ο κόσμος τι θα πει
που σ’ έβλεπε να μου γελάς
την ώρα που τον θάφταν-
με σημασία να μου γελάς
και μ’ ένα βλέμμα να με βλέπεις
πάθος γεμάτο...