ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ

Δυο μέρες τώρα
Τον συνέπαιρνουν θύελλες,
που από το αίμα του μέσα ξεκινούνε
και στα μάτια του μπρος,
πέπλα μύθων απλώνουν
που σαν διαφανείς καθρέφτες
τρομαχτικά όλα παραμορφώνουν.
 
Τα μικρά και ευτελή
μεγάλα και σοβαρά γίνονται
και, δράκοι, ορμούν να τον σπαράξουν-μια λέξη
που σε κάποιον είπε, ένα,
δικαιολογημένο άλλωστε,
αργητό προσώπου αγαπητού το βράδυ…

Όλα αυτά αλλάζουνε τη θολή κιόλας μορφή
Του σύμπαντος
Και καταιγίδας πρόσωπο του δίνουν.