Η ΧΛΟΗ

Η χλόη είναι πράσινη.

Τη μύρισα όταν ξάπλωσα επάνω της`
μια πράσινη λαμπρή οσμή
αναμφισβήτητη.

Η χλόη είναι πράσινη.
Την άκουσα να ψιθυρίζει μες στ' αυτί μου μικρά,
πράσινα ευτυχισμένα μυστικά.

Έτσι καθώς στο χώμα είχα σκύψει
έκοψα με τα δόντια μου και μάσησα
και γεύτηκα το άγιο χρώμα της.

Τα χέρια μου έτριψα επάνω της
τούφες έκοψα
και σαν μικρό ένα θησαυρό κρατώντας τες
το πράσινό της βάραινε στο χέρι
σαν κούπα με πολύχρονο κρασί.

Η χλόη είναι πράσινη`
ένα πράσινο σκοτεινό, βαρύ, βαθύ σαν μαύρο-
σαν κήπος, Άνοιξη, χωρίς ανθούς ακόμα.

Και τώρα που ένιωσα ότι η χλόη είναι πράσινη
κι ότι το πράσινό της
δεν είναι χρώμα αλλά το γέρας της ζωής
δεν είναι χρώμα αλλά ποτάμι υπομονής
δεν είναι χρώμα παρά χάλκινο προανάκρουσμα χρυσού παιάνα,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο
δεν είναι χρώμα μα πηγή αείρροη
και νύχι σουβλερό δράκινης θλίψης
δεν είναι χρώμα αλλά ευθύβολο όπλο πυροβόλο,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο της χλόης
είναι κλειδί στο δώμα το κλειστό
αντίδοτο στην άδικη επίκριση
και πλήκτρο άσπρο στης χαράς το κλειδοκύμβαλο
το πάντοτε ασυντόνιστο,
πως είναι γλάρος σε νεκρή ακρογιαλιά
και μ’ όλον τούτο ήσυχη ανάμνηση νερού,
πως είναι πέτρα αστραφτερή την ώρα που αυτή
μες σε βαθύ κενό πηγάδι πέφτει,
πως είναι προϋπάρχουσα μήτρα ερώτων,
πως είναι φως που κυβερνά τον ήλιο,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο
είναι ανθών ανίερων παθών
κάκτος αποθηκεύων διάχυση και ικεσία
σπέρμα ξερό πάνω σε γυναικείο εσώρουχο φρεσκοπλυμένο
οχτάγωνο παχύπλευρο με κάθε του πλευρά να καθρεφτίζει
τη χλόη των αντιπόδων
ανυπέρβλητα μεθυστικό άρωμα και άκουσμα
και άγγιγμα και γέψη
βιβλίο φλογερό με κέρινες λεξούλες
αναντίρρητο βέλος καρφωμένο στο κέντρο της ακοής μας
η δυνατότητα των πλανητών να γράφουν κύκλους στο στερέωμα
και βλέμμα λάγνας τίγρεος ανήμερης,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο της χλόης
δεν είναι παρ' ανοιγοκλείσιμο τυφλών ματιών,
παράθυρο στον τοίχο του συμπαγούς σκότους,
γέφυρα απ' το "ναι" ως τ’ "όχι" του χαμαιλέοντος,
στεναγμός υπόκωφος ανακουφίζων`
φαύλος εκπρόσωπος ανίκανου αστερία,
διάτρητος πίθος και απύθμενο λαγήνι,

τώρα που εκατάλαβα ότι' η χλόη είναι πράσινη
δε θα ’χα αντίρρηση να ζήσω λίγο ακόμα.