ΗΔΟΝΗ

Μέσα σου κράτησε με,
Ηδονή.
Από τα χέρια σου να μην μπορώ
όσο κι αν τραντάζομαι,
να ξεφύγω.

Να στροβιλίζομαι,
χαμένος,
στων κυμάτων σου τις κορυφές,
και να κυρτώνω,   
και να εκτείνομαι όπως με πας.

Σαν μαχαιριού λάμψη σχίσε το σκοτάδι μου.
Φωνή δώσε μου
να πω σε όλα τ' άστρα που
σαν τεράστια φλογερά μάτια με βλέπουνε:
«υπάρχω!"

Και σαν γιγαντιαία αράχνη
που πριν ακόμα το παιχνίδι τελειώσει,   
τον σύντροφο της με δόντια σκληρά
και τόσο γλυκά, κατασπαράζει,  
έτσι και συ αφάνισε με
Ηδονή!