ΤΗ ΜΑΤΩΝΟΥΝ
(του Γουσταύου Φλωμπέρ)

Μια γυναίκα μεθυσμένη
πα’ στο δρόμο ξαπλωμένη
ξερατά στο φόρεμά της
άνω κάτω τα μαλλιά της.

Α! Στη σκέψη μου δε θέλω
την εικόνα της να φέρνω
τέτοιες μνήμες με πληγώνουν-
με δονούν, μ' αναστατώνουν.

Απ’ το χέρι το δεξί της
την τραβούσε το παιδί της
που πνιγμένο μες στο κλάμα
εβογγούσε: σήκω μάννα!"

Τέτοιες μνήμες-α-δε θέλω
στο μυαλό μου να τις φέρνω
είμαι γέρος-με πληγώνουν
την καρδιά μου τη ματώνουν.