ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ

Α! Ομορφιές!..

Α! Ομορφιές και θάματα που 'χει ο απάνου κόσμος!
Του σπίνου το κελάδημα, το κύμα τ' αφρισμένο,
τη ματωμένη αναχολή, το μάτι το κλαμένο,
τ' άρωμα που στο πότισμα σκορπάει το γιόμα ο
δυόσμος...

Τα μούσμουλα, τις φράουλες, τα πρωινά τα σύκα,
το κρύο νερό, του έρωτα τα πείσματα τα πρώτα,
στην κρύα νύχτα τα ζεστά της ερωμένης χνώτα,
της γάτας το γουργούρισμα, των κοριτσιώγ τη
γλύκα...

To χελιδόνι του Μαρτιού, του Αυγούστου το
φεγγάρι,
του ρυακιού το μούρμουρο, του λιόντα την
περφάνια,
το θαλασσοφουρτούνιασμα, τα ήσυχα λιμάνια,
της μυγδαλίτσας τ' άνθισμα, των κοριτσιών τη
χάρη…


Των σταφυλιών των ώριμων την τραγανή τη ρόγα
τα ρόδι, τα φραγκόσυκα,τα μυρωδάτα μήλα,
του πόθου την ανείπωτη φρίκη κι ανατριχίλα,
των κοριτσιών το ξάναμμα, των κοριτσιών τη
φλόγα...

Των ευωδάτων των δεντρών και των ανθών τα
πλήθη,
τα όρη τα ψηλόκορφα, τον καθαρόν αέρα,
το πρωινό, τ' απόβραδο, τη νύχτα, την ημέρα,
το μυστικό του έρωτα στων κοριτσιών τα στήθη...

Κι έχει και μια μικρή μικρή δεκαπενταχρονούλα
που όλα κάνει και γελούν με το χαμόγελό της.
Κι έχει και μια μικρή μικρή που με το δάχτυλό της
βάζει σε ό,τι ακουμπά του Χάροντα τη βούλα.

Α! Ο απάνω κόσμος μας τι ομορφιές που έχει!
Γι αυτό οι ψυχές γαντζώνονται-δε θέλουνε να βγούνε.
γι αυτό οι πεθαμένοι μας ζητούν να ξαναρθούνε.
Γι αυτό πεθαίνουμε-η ζωή το κάλλος δεν τ' αντέχει.
 

Η ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΗ

Επήγα να πληρώσω τη ΔΕΗ.
Μία ταμίας. Απασχολημένη.
Με κοίταξε. Και θέλοντας –σωστή!-
κανείς πελάτης να μην περιμένει,

«Νίκο!», εφώναξε, κι ευθύς:  
νάτος ο Νίκος! Πρόσωπο σαν μπράσκα.
Κι ο άθλιος!, το μουνί του καρατά!,
το κτήνος!, δεν φορούσε μάσκα!

Μα δεν το πρόσεξα γιατί
το είχα το μυαλό στις οχτακόσες
που θα ’σκαζα-έτσι επειδή
τ’ αποφασίσαν της Νου Δου οι κλώσες.

Φεύγοντας μόνο συνειδητοποίησα
πως μάσκα δεν φορούσε ο αλιτήριος.
Και πίσω βέβαια δεν γύρισα,
γιατί όποια νίκη μου θα ήταν πύρρειος.

Αν τον ψυχανεμίζομουν νωρίτερα
θα ’λεγα τότε στην υπάλληλο
ότι αυτήν μονάχα θα επερίμενα
με το αξεσουάρ της το κατάλληλο,

και θα της έλεγα ότι αυτό συμβαίνει
γιατί τη μάσκα πρέπει να φοράει
στο μαγαζί του όποιος καρτεράει
άνθρωπος κάποιος κάποτε να μπαίνει.

Γι αυτό, αυτό το τέρας, τον πουτάνας γιο,
αυτό το ζώο το νεαντερτάλειο  
θα τον εσκότωνα ως να πεις εν-δυο,
αν είχα επάνω μου ένα μυδράλιο.
 

MIKPA

Δίχως τον ήλιο το ρολόγι μας θα ήτανε
μια παράξενη συσκευή
άγνωστο σε τι χρησιμεύουσα
πέραν της απόδειξης της ικανότητας του κατασκευαστή
να τοξεύει.

*

Χρωματιστά γονίδια αναπτερώνουν το ηθικό.
Προσβλέπουμε σ' αυτά
και ευελπιστούμε
για χρωματιστές θύελλες το ολιγότερο.

*

Είμαι στο αυτοκίνητο στη θέση του οδηγού
με μια κυρία συνοδηγό.
Φορώ το μουστάκι μου, γίνομαι κουνέλι
και χειρονομώ.
Ύστερα βγάζω το μουστάκι.

*

Κρούμιο κρανίο το κύπελλο πάνω στο τραπέζι.
To χαρτί κιτρίνισε άγραφο.

*

Η γάτα μου δεν υπάρχει.
To μαρτυρεί η ράχις της όταν κυρτούται-
ίδιο ανάστροφο ύψιλον.

*

Ένα λεπταίσθητο είμαστε και φρούδο εργαλείο
που η ανυπόμονη άγνοια επάνω του ξεσπά
παιδιού, που παίζοντας, κολλά τα μέρη μας τα δύο
για λίγο έτσι μας κρατεί-κι απέ μας ξανασπά.

*

Τα όνειρά μας ψάχνουμε που χάθηκαν να βρούμε.
Βαδίζοντας ακούγονται κάτω απ' τα πέλματά μας
Ήχοι που κάνουν σπάζοντας εκεί τα όνειρά μας.
Κι εμείς συνέχεια ψάχνουμε.-.συνέχεια προχωρούμε…

*

Μετά την αγάπη
πρέπει να διαφυλάξουμε τις μάσκες
για την επόμενη φορά.

*

Και τώρα ας γυρίσω το χαρτί
στην άγραφη πλευρά του.
Και τώρα ας γυρίσω τη ζωή
στην όψη του θανάτου.

*

Κι αν ακόμα Προμηθέας Δεσμώτης ήμουν
τα σπλάχνα μου δε θα επαρκούσαν
για τόσες μεταπτώσεις.

*

To σούρουπο έρπον καταφθάνει.
Ανύποπτα
αμετάτρεπτα
κυκλώνει τα δάχτυλα του απομεσήμερου.

*

Βάλτε με μέσα σ' ένα βαθύ
πουκάμισο κίτρινο
και δώστε μου μια ζώνη χορταρένια:
αμέσως γίνομαι Πρόδρομος Ιωάννης
και γυρίζω τον κόσμο δυο χιλιάδες χρόνια πίσω.

*

Κάθε Κυριακή πρωί οι άντρες ανεβάζουν τα παντελόνια τους,
οι γυναίκες αφήνουνε τη φούστα τους να πέσει στη θέση της
και παν στην εκκλησιά όπου μ' ευλάβεια
ευχαριστούνε και δοξάζουνε τον Κύριο.

*

Μετά από τόσα ηδύποτα
τους έδειξε ξετσίπωτα
τα κάλλη της τ' ανείπωτα.
Εγώ δεν είδα τίποτα.

*

Καμιά φορά δεν ειν' νερό οι χοντρές σταγόνες
που μανιασμένα μαστιγώνουνε τη γη
αλλά τα δάκρυα των φτωχών που από αιώνες
συνάζονται και πέφτουνε απάνου μας με οργή.

*

Οι σκέψεις που στριμώχνονται εντός μου
σαν ρόγες σταφυλιών ωριμάζουν.
Και σκούρκοι απάνου τους διψασμένοι βόσκουν.

*

Όσο κι αν είναι η νύχτα σκοτεινή κι είναι θολό τo βράδυ
κι όσο κι αν μαύρες καταιγίδες τη χτυπούν και μαύρες μπόρες
κάποιες απρόσμενες στιγμές μιαν αστραπή θα σχίσει το σκοτάδι:
όσο κι αν είμαστε μικροί υπάρχουν και για μας μεγάλες ώρες.

*

Το καθαρό νερό του δοχείου
Που μέσα του το νούφαρο πλέει
Τόσο διάφανο
Τόσο εφιαλτικά διάφανο
Πόσο μου μοιάζει…

*

Σα δεις να λιγοστεύει το σκοτάδι
Που ζώνει το άπελπό σου το κοπάδι
Πως δεν κατάλαβες Άδη καμώσου: ,
Μπήκε ένας δάσκαλος στο βασίλειό σου.

*

Η γάτα μου πρωί πρωί ψόφησαν τα γατιά της
Και, νύχτα, τη μαστόρευε γάτος αλαφροπάτης.

*

Ο χάρτης είναι συνοπτικός.
Στην πόλη δε δείχνει τη συνοικία μου.
Στη συνοικία δε δείχνει το σπίτι μου.
Στο σπίτι δε δείχνει εμένα.
Σε μένα δε δείχνει τα χέρια μου.
Στα χέρια μου δε δείχνει αυτόν το χάρτη.

*

Αμφιβολία δε στέκει μια-τέκνα είμαστε δικά σου.
Κοίτα! Δεν βλέπεις μέσα μας Αδάμ τη μοναξιά σου;

*

Δηλαδή αν δεν υπήρχε η βαρύτης
ο ελέφας θα πετούσε σαν σπουργίτης!
Και φτερά δε θα φυτρώναν-για φαντάσου-
στους αλόγινους τους ώμους του Πηγάσου…

*

Με ψέγεις ότι μοναξιά και πόνο
Απ’ της ζωής τον χώρο κλέβω τον μεγάλο
Και πως με κείνα ποιήματα σκαρώνω-
Μα σκέψου λίγο, υπάρχει τίποτ’ άλλο;

*

Πέστε μου πως η νύχτα δεν είναι αιώνια.
Πέστε μου πως τα φτερά του πουλιού δεν πληγώνουν.
Πέστε μου πως υπάρχει αγάπη.
Πέστε μου τα γλυκά ψέματα που δίχως τους να ζήσω δεν μπορώ.

*

Α!.  Μύρα που της ζήσης μας το ρόδο θα σκορπούσε
Αν κάτι μες στον κόσμο αυτό λίγο μας αγαπούσε!..

*

Θέλετε να δείτε έναν πεθαμένο να περπατεί;
Ελάτε στις οχτώ το βράδυ στο Lanark Park.
Εκεί καθημερινά κάνω τον περίπατό μου.

*

Νεκρολούλουδο είσαι;
Πώς τη φαντασία μου κοσμείς;

*

«Λυπούμαι κύριε, δεν γίνεται να σας δεχθώ.
Τοιαύτην ώραν καθεύδω».

*

«Free memberships-free houses-free rentals
free tickets for a visit to Las Vegas…»
Μα, αν είναι, λες, αλήθεια όλα αυτά
πού διάολο πηγαίνουν τα λεφτά...

*

Βρέφος βυζαίνει ο άνθρωπος τον τροφαντό μαστό.
Άντρας βυζαίνει του έρωτα τη γλύκα ούθε προκάμει.
Και γέροντας, το τσάι του-ντροπή πως σε βαστώ-
το πίνει αργοβυζαίνοντας ένα κυρτό καλάμι.

*

Εν’ άδειο μπουκάλι κρασί. Δυο ποτήρια.  
Ακίνητα τέσσερα πόδια γυμνά.
Η ήρεμη άμπωτη που οκνά τριγυρνά
στο χώμα τα’ ογρό μετά την παλίρροια.

*

Α! Και να πέταγε το ελάφι!
Α! Και φτερά να είχε το ελάφι!
Α! Κι η ζωή λίγη χαρά να είχε!

*

Δεν ξέρω αν ωραίες οι μέρες μού φαίνονται
Σα γράψω ένα ποίημα καλό
Ή αν τις ωραίες ημέρες τα ποιήματα δένονται.
Μα κάτι συμβαίνει απ’ τα δυο.

*

Οι ποιητές
Κερνούν το δάκρυ στο ποτήρι
Δένουν με μίσχους αγριολούλουδου την αδικία
Και ασθμαίνοντας
Στο πρώτο αλεξανδρινό σκαλί σκαρφαλώνουν.

*

Don’t give up!
Τι εννοείς;
Don’t give up!
Μα πώς;..
 

 Η Ρωσία είναι στριμωγμένη όπως όπως ήταν η Γερμανία πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Από παντού είναι κυκλωμένη από την Αμερική και τους συμμάχους της.
Η Ουκρανία-ή κάποιο κομμάτι της,  είναι η Αυστρία του Πούτιν. Και θα κάνει το Άνσλους του οπωσδήποτε ο Πούτιν.
Θα ήταν έξυπνο από τους Δυτικούς να τον αφήσουν να το κάνει, χωρίς συνέπειες, όπως οι τότε Μεγάλοι άφησαν να το κάνει και ο Χίτλερ.
Και τότε μεν ο Χίτλερ προχώρησε στα γνωστά μετέπειτα, ο Πούτιν όμως δεν πρόκειται να το κάνει.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, λένε οι χαζοί.
Μα βέβαια επαναλαμβάνεται, δεν είναι απόδειξη σοφίας να το λέει κανείς.
Αφού επαναλαμβάνονται οι άνθρωποι που γράφουν την ιστορία θα περίμενε κανείς να μην επαναλαμβάνεται η ιστορία τους;
Ας ετοιμαζόμαστε για πόλεμο γιατί κανένας από τους δύο δεν θα υποχωρήσει: από ανάγκη ο Πούτιν, από απληστία οι Δυτικοί.
Ο Μακρόν λέει ότι φροντίζει να αποφύγει τον πόλεμο η Ευρώπη. Και πάει και ζητάει να υποχωρήσει… ο Πούτιν! τόσο υποταγμένος στη Δύση ώστε να γίνεται γελοίος;..
Την κατάσταση ίσως την σώσει ο ……Δένδιας. Τον παρακάλεσε λέει ο Ουκρανός να μεσολαβήσει στον Πούτιν!!! (δεν ξέρω πώς μπαίνουνε και τα ανθρωπάκια, να βάλω μερικά να γελάνε μέχρι σκασμού…)

 

Φώτη γεια.

Η προχτεσινή νύχτα ήτανε δύσκολη για την Άννα. Πονοκέφαλος που δεν περνούσε με αναλγητικά, πόνοι σε όλα τα κόκκαλα και πόνος στο στήθος. Ηλεκτροκαρδιογράφημα αρνητικό. Σήμερα αισθάνεται πολύ καλλίτερα και φαίνεται ότι οδεύει προς ανάρρωση-όση ανάρρωση δίνει ο κορονοϊός.

Η αδερφή της πολύ ελαφρότερα γενικά.

Με πήρε μόλις τηλέφωνο η Άννα.
Από το σπίτι του Θανάτου.  Εκεί όπου χτες πέθανε η γριά κυρία, και που γι αυτόν το λόγο σήμερα ξέρω ποιος ήταν ο ένας από τους εβδομήντα δύο νεκρούς της χτεσινής ημέρας-η μία.
Σε  αυτό το σπίτι η Άννα, η αδερφή της, ο γιος της και η κόρη της αδερφής της έχουν απόψε το Χάρο επίσημο  επισκέπτη. Καθώς κινούνται σκοντάφτουν πάνω του, πίνουν νερό  από το ποτήρι του, αναπνέουν τον αέρα που αναπνέει.  
Η Άννα βήχει, μιλάει βραχνιασμένα, πονάει. Είναι παιδί της συγγνωστής και σώζουσας ξεγνοιασιάς και τα βλέπει όλα καλόδεχτα και φυσιολογικά. «Θα περάσει», μου λέει.
Πιστεύω ότι αυτό το βράδυ θα είναι δύσκολο γι αυτήν.  Ο Θάνατος θα πιει ένα ποτηράκι ρούμι, θα ξεκουραστεί για λίγο και θα φύγει αδειανός όπως κάνει συνήθως με νέους ανθρώπους, ή θα κάνει εξαίρεση και απόψε θα πάρει μαζί του την Άννα;
Δεν ξέρω τα χούγια του.
 «Θα περάσει» τάχα λοιπόν για την Άννα; «Θα περάσει» για το γιό, την αδερφή και την ανεψιά της;
 

Φώτη, δεν μπορεί, δεν είναι νοητό, από όλο αυτό που είναι ο άνθρωπος, να μην μείνει τίποτε όταν πεθαίνει. Και δεν εννοώ τα οστά του. Τόση αγωνία, τόσος πόνος, τόση ευαισθησία ή αναισθησία, τόσες αμφιταλαντεύσεις,  τόση σκέψη, τόσες ιδέες, δεν μπορεί να μην μείνει τίποτε από όλα αυτά. Έστω και σαν απείρως σμικρυσμένος σπόρος, έστω και σαν αυθύπαρκτη μνήμη, κάτι από όλα αυτά θα απομείνει, αιωρούμενο στο σύμπαν ώσπου να αναφανεί κάπου πάλι. Ανίδεο ίσως για την απειροστική διαχρονικότητά του. Και να γίνει κάτι άλλο από την προηγούμενη μορφή και με άλληνε διαδικασία,  ή πάλι το ίδιο αντιαισθητικό όπως και σήμερα, σε μια παρόμοια εδαφική επιφάνεια.
Τι λες κι εσυ επ’ αυτού;