Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Όταν αποσύρθηκαν τα νερά, άφησαν πίσω τους δισεκατομμύρια νεκρούς και μερικούς σωσμένους σε βουνοκορφές.
Αυτοί, περνώντας οι γενιές, κατέβηκαν στα πεδινά και πολλαπλασιάστηκαν.
Τα ποτάμια ξαναβρήκαν τις ροές τους και χόρτα άρχισαν να φυτρώνουν ξανά.
Με την πάροδο χιλιετιών άρχισαν πάλι να εμφανίζονται δέντρα στα πριν πλημμυρισμένα μέρη, όσα ζώα είχαν γλιτώσει άρχισαν πάλι να πολλαπλασιάζονται, και όσοι άνθρωποι επέζησαν όλο και κατέβαιναν νοτιότερα κραδαίνοντας ρόπαλα για όπλα και έχοντας στη θύμησή τους σαν παραμύθι το νερό που όλα τα αφάνισε.
Και άρχισε από την αρχή για πολλοστή φορά η νέα ζωή πάνω στη γη.
Δορές ζώων για το κρύο, σπηλιές για κατοικία, όπλα για τις εχθρικές ομάδες ανθρώπων, φυτοφαγία, κυνήγι ζώων για τροφή.
Και ήρθαν και οι μεγάλες ανακαλύψεις και εφευρέσεις.
Καινούργιες εξ αρχής γαίες-Αμερική, Αυστραλία-, και καινούργιοι τρόποι αλληλοεξολόθρευσης των ανθρώπων-πυρίτιδα, Πρώτος Παγκόσμιος, ατομική βόμβα, Δεύτερος Παγκόσμιος- δημιουργήθηκαν.
Και ήρθε και ο Πόλεμος, και τελευταία η μάχη του παλιότερου στη γη κράτους με το νεότερο, που τα ονόματά τους: Ιράν και ΗΠΑ. 
Και έτσι θα βαδίζει ο καινούργιος θαυμαστός  και πολιτισμένος κόσμος μας, ώσπου, το 2049 (μεταξύ των άλλων προόδων ο άνθρωπος έμαθε πάλι να μετράει και τον χρόνο) θα έρθουν πάλι τα νερά να σκεπάσουν όλη τη γη και να σκοτώσουν τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, πλην κάποιων σωσμένων σε βουνοκορφές…