ΑΒΡΑΜΟΠΛΣ

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009
ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΌΣ ΦΙΛΆΛΉΘΗΣ 
ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΛΟΣ ΦΙΛΑΛΉΘΗΣ

ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΛΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ… ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Ουδέν κρούσμα έχει παρουσιαστεί στην χώρα μας”, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Υγείας, Δημήτρης Αβραμόπουλος. Είχαν προηγηθεί δηλώσεις της αρμόδιας για θέματα Υγείας Επιτρόπου της Ε.Ε., Αντρούλας Βασιλείου, η οποία υποστήριξε ότι υπάρχουν αναφορές για ύποπτα περιστατικά γρίπης σε έξι ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα.

Ύφος έχω μπλαζέ
και μ’ αυτό λαέ χαζέ
σε τουμπάρω.
Κι είμαι τόσο καλός
που σε πείθω ασφαλώς
κι ας σνομπάρω.

Βασιλείου αγνοώ
και θρασέως βοώ:
είμαι πρώτος!
κι ας μην είμαι παρά 
ενός μόνο παρά 
καμαρότος.

Όσο άλλος κανείς,
υπουργός, ευγενής,
λίγο είρων.
στα χαρτιά καταργώ
και τη γρίππη εγώ 
την των χοίρων.

Και με όλα μου αυτά 
να με δει όποιος ζητά-
τέτοια χάλια-
ψάχνει μες στις αυγές
κι όχι ως θα ’πρεπε μες
στα σκοτάδια.



ΑΒΡΑΜΟΠΛΣ, ΙΕΠΙΤΡΟΥΠΣ ΣΤΗΝ ΙΕΥΡΩΠ, ΜΟΥΝΟΥΛΟΥΓΩΝ
(Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014)

Να γιατί μι στείλαν στην Ιβρώπ:
Γιατί ξέρου να μιλάου Βρουπαϊκά.

Οι γάλλοι λεν σεμέν ντε φερ,
εκλέρ, σωφέρ, καλοφιρέρ.

Δε λεν σεμέν ντε φέρι
δε λεν καλοριφέρι.

Κι ιγώ έτσι λέου: καλουκαίρ’,
μαδέρ’, δεν ξέρ’, αστέρ’…
Γι αυτό μι στείλαν στην Ιβρώπ’.

Κι για τα ουνόματα. Λενε Γιουνκέρ
κι ιγώ δε λέου Καρατζαφέρ’;
Λένε Ζοσπέν, λέου μπαινοβγαίν’ 
Λένε Ολάντ λέου μπακάρντ’
Γι αυτό μι στείλαν στην Ιβρώπ’.
                    -----



ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ;

Μ’ ένα πόδι δεξιό 
κι ένα πόδι αριστερό
πώς μπορεί πάνω στη γη
μια πατρίς να περπατεί;

Μ’ έναν πρόεδρο δανδή 
Και πρωθυπουργό παιδί
Τι χαϊρι να ιδεί
Η πατρίδα η καψερή;

Κι είναι πρόοδος μια τέτοια 
Που μας μέλει περιπέτεια;
Τι ο πρωθυπουργός φοβάται 
Και τα τέτοια μηχανάται;

Αλλά έτσι Τσίπρα έρμε
Είτε θέλουμε ή δε θέμε
Ούτε πίσω ούτε μπροστά 
Η Ελλάς θα προχωρά,

Παρά ακίνητη θα μένει
Σαν να είναι πεθαμένη
Αφού λίγο αν κινηθεί
Σωριασμένη θα βρεθεί.

Κρίμα στην αριστερή 
Που πρεσβεύεις τακτική. 
Την πατρίδα θες τ’ ανέμου;
Άλλαξε όνομα κανέμου,

Και σε όλους φώναξέ το
Να σε λέμε από φέτο
Όχι όπως ήσουν: ΣΥΡΙΖΑ
Μα όπως θα ’χεις γίνει: ΣΥ-ΝΔ-ΡΙΖΑ.



ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ, 23 ΑΠΡΙΛΗ, Ο ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΕΡΙ 
ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ.
ΚΑΙ ΝΑ ΤΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ:
……………………………………………………………
Ο Αντώνης κύριε Κέρι μου, μάθετε μια για πάντα,
δεν είναι φιλογερμανός. Λίγο μπερμπάντης είναι
κι η Μέρκελ του εγιάλισε. Αυτή λοιπόν του είπε
πως για να πέσει θα ’πρεπε να κάνει ό,τι του λέει.
Και του ’πε ότι «ναι» να πει έπρεπε στο Μνημόνιο.
Και τι να έκανε κι αυτός τη Μέρκελ για να ρίξει;..
Τόνε καταλαβαίνετε κι εσείς… γιατί άντρας είστε…
Όμως δεν εσταμάτησε τις ΗΠΑ ν’ αγαπάει.
Στις ΗΠΑ δεν εσπούδασε; Και πάμπλουτος δεν είναι;
Θα του ήταν δυνατό ποτέ να μη εσάς λατρεύει-
εσάς που του εγγυόσαστε την που ’χει περιουσία;
Πρέπει ύστερα να ξέρετε πως όλο του το σόι
και πλούσιοι ήταν και Δεξοί όσο δεν παίρνει άλλο.
Γι αυτό σας λέω φίλτατε μη τον παρεξηγείτε
που στο τηλέφωνο συχνά μιλάει με τη Μέρκελ.
Γλυκόλογα ανταλλάζουνε σαν εραστές που είναι.
Αυτός μάλιστα τίποτα δε λέει-λέει εκείνη
κι αυτός μονάχα λέει «ναι, ναι ναι ναι ναι γλυκειά μου…»
Τίποτε για πολιτικά δε λένε, όρκο παίρνω!
Μα όταν είδε ο Σαμαράς πως τον παραμελείτε
τα σούρτα φέρτα έπαψε που είχε στη Γερμανία
και μόνο εσάς αποζητά με περισσή μανία.
Και το Δεξό του γέρνοντας στον ώμο μου κεφάλι
κάθε ημέρα ο φουκαράς κλαίει με μαύρο δάκρυ
και μου ζητά μες σε λυγμούς να έρθω να σας έβρω
κι αφού σας δώσω τα θερμά τα χαιρετίσματά του
να έβρω οπωσδήποτε και γρήγορα έναν τρόπο
ώστε είτε να ’βλεπε εσάς είτε τον Πρόεδρό σας.
Γι αυτό και σας παρακαλώ κι εγώ με τη σειρά μου
δεχτείτε κύριε υπουργέ λιγάκι να τον δείτε…
Κι όχι πως κόφτομαι γι αυτόν, μ’ αν δεν τα καταφέρω
τότε φοβάμαι μη αυτός από υπουργό με βγάλει
και τότε και τ’ αυγά εγώ και τα καλάθια χάνω.
Και τι ζητάει ο φουκαράς; Πέντε λεφτάκια μόνο
ίσα για να σας πάρουνε οι φωτογράφοι πόζες.
Κι ας μην ειπείτε τίποτε σπουδαίο ή μεγάλο
μόνο ένα «γεια σου» πέστε του καλέ μου κύριε Κέρι…
Σαν το παιδάκι το μικρό μου κλαίγεται ο καημένος:
«Μήτσο», μου λέει, «γιατί κανείς να με ιδεί δε θέλει;
Τι το στραβό έχω εγώ που ο Ερντογκάν δεν έχει
και κάθε τόσο πάει εκεί ο Κέρι και τα λένε;
Κι εμένα μάνα μ’ έκανε. Κι αν δεν επηρεάζω
Συρία, Ιράκ κι Αφγανιστάν, μα κι ούτε κάτι κάνω
που να θυμώσει τις πολύ αγαπητές μου ΗΠΑ.
Ούτε Μπουργκάς κάνω εγώ, ούτε στους ρώσους πάω,
ούτε απ’ τους πλούσιους λεφτά παίρνω. Και τα αέρια,
κι όσα πετρέλαια θα βρουν δικά τους είναι όλα.
Το Ισραήλ το αγαπώ. Κι ό,τι αγαπούν οι ΗΠΑ
με την αγάπη μου κι εγώ τη φλογερή τα σκέπω.
Σ’ ό,τι μου πούνε λέω ναι κι ό,τι μου λένε κάνω.
Ε, δεν αξίζω μια ματιά ή λέξη τους καμία;
Αφότου εδεχτήκανε στη χώρα τους τον Τσίπρα
εμένα μ’ απαράτησαν σα να ’μουν αποπαίδι.
Και αν η τύχη το ’φερε κι αγάπησα τη Μέρκελ
αυτοί γιατί να μ’ αγνοούν; Από έρωτα δεν ξέρουν;
Κι ακόμα να! Ορκίζομαι, πες τους, τη Μέρκελ πάλι
να μη ούτε στον ύπνο μου την ξαναδώ ποτέ μου.
Μήτσο μου αμάν! Πέντε λεφτών ακρόαση γυρεύω!»
Και συμπληρώνει φιλικά-ξέρετε, σαν αστείο..:
«Και κοίτα μην καταπιαστείς Μήτσο μου με τη μόδα
και την ιερή αποστολή που έχεις την ξεχάσεις.
Άσε για λίγο τσάκιση σπαθί στα παντελόνια,
ξέχνα γραβάτες ασορτί με ζώνες και παπούτσια
κι όλα τα δονζουανίστικα τερτίπια σου εκείνα.
Αυτά θα τα ’βρεις σα θα ’ρθεις και πάλι στην Αθήνα.
Για τώρα έχεις ιερό στη γη προορισμό σου
να πείσεις τους αμερκανούς να με δεχτούν. Ε Μήτσο;..
Όπως ο Ανταίος πα’στη γη δυνάμωνε ακουμπώντας
έτσι να μ’ ακουμπήσουνε λιγάκι τους ζητάω
αλλιώς ο Τσίπρας-Ηρακλής να με κερδίζει βλέπω…»
Αυτά μου είπε ο Σαμαράς κλαίγοντας κύριε Κέρι.
Και να γνωρίζετε καλά πως λίγο αν τον δείτε,
μετά ό,τι κι αν ζητήσετε θα το ’χετε ορισμένως.
Την Κύπρο ας πούμε, κάντε την μετά ό,τι σας αρέσει.
Αντίρρηση η κυβέρνηση του Σαμαρά δε θα ’χει
σε ό,τι αποφασίσετε μαζί με τον Ομπάμα.
Τώρα που φτώχυνε κι αυτή κι αρχίσαν να τρωγόνται
μπορείτε να τη δώσετε ακόμα και στους Τούρκους.
Όχι κανείς δε θα σας πει. Και τα πετρέλαιά της
δικά σας κάντε τα κι αυτά. Οι ρώσοι έχουν δικά τους.
Εμείς ό,τι γυρεύουμε η προστασία σας είναι
κι ενός λεφτού συζήτηση στις κάμερες μπροστά.
Σας ξαναλέω μόνο εσάς ο δόλιος αγαπάει.
Κι αν μια τον τράβηξε φροϊλάιν-αυτή η μαργιόλα η Μέρκελ,
αυτό είναι το χούι του φίλτατε κύριε Κέρι:
οι γκόμενες! Κι από μικρός, όχι μονάχα τώρα.
Greek lover τόνε λέγανε σα φοιτητή οι γυναίκες.
Και αν του κάνανε φορές πολλές ζημιά μεγάλη
δε λέει το χούι του αυτό να το απαρατήσει.
Πρόσφατα η Μέρκελ. Μα και πριν δεκαετίες δύο,
που ήταν Εξωτερικών, του είχε γιαλίσει άλλη-
μια τσαπερδόνα απ’ το Βορά, κάποια Μακεδονία
που κι ο πολύς Καραμανλής-ξέρετε, ο Εθνάρχης
είχε με δάκρυα καυτά πολύ για κείνην κλάψει.
Κι οι δυο μονομαχήσανε για χάρη της μια μέρα
κι ο Σαμαράς νικήθηκε και πάει το υπουργιλίκι.
…Και τώρα δυο έχει χρονιές που αγάπησε μιαν άλλη
την Εξουσία-τι να σας πω-και τι δεν έχει κάνει
για να την έχει: φίλησε ποδιές κατουρημένες,
έκλαψε, παρακάλεσε, χαρτιά έχει υπογράψει
που ούτε τα εδιάβασε, υπόγραψε Μνημόνια,
έναν ολόκληρο λαό ψέματα τον εγέμισε,
τέλος τα εκατάφερε-την Εξουσία εκέρδισε!
Κι αυτή επειδή τη στείλατε εσείς να πάει σε κείνον,
δε σας πειράζει βέβαια που φιλενάδα του είναι.
Αχ!  Κύριε Κέρι μου! άρρωστος με τις γυναίκες είναι.
Δείξετε κατανόηση. Σας λέω και τη Μέρκελ
θα την ξεχάσει (άρχισε κιόλας να μη τη βλέπει)
όπως τελείως εξέχασε και τη Μακεδονία.
Θα την ξεχάσει σίγουρα! έχει αρχίσει κιόλας
να μην ακούει τι του λέει, λουλούδια δεν της στέλνει,
τηλέφωνο δεν απαντά. Σίγουρο είναι πλέον
(κι αυτό το παίρνω πάνω μου) τελειώνει με τη Μέρκελ.
Και για να με πιστέψετε όρκο βαρύ σας κάνω:
Να μη χαρώ την τσάκιση του μπεζ παντελονιού μου!
Να μη χαρώ τη βυσσινιά γραβάτα που φοράω!,
η Μέρκελ για το Σαμαρά παλιά είναι ιστορία.
Βαρείς κύριε Κέρι μου βλέπετε όρκους κάνω.
Τι άλλο να σας έλεγα; αυτό τα λέει όλα.
η Αμερική είναι γι αυτόν η αγάπη του η μεγάλη.
Να πούμε είναι ο σύζυγος που κι αν ξενοκοιτάει
στο τίμιο στεφάνι του πάλι ξαναγυρνάει.
Μία συμπάθειας ματιά ρίξτε του κύριε Κέρι…
Η φλόγα είναι ο φουκαράς στων ΗΠΑ τ’ αγιοκέρι
που η Δεξά η Ελληνική για δεκαετίες ανάβει.
Κλείστε του ένα ραντεβού με τον Ομπάμα ω! Κέρι!
Να πάψει να μου κλαίγεται και πια να ησυχάσει.
Κι όπως σας είπα, όσα πια θέλετε απ’ την Ελλάδα
δικά σας θα ’ναι κιόλας πριν ακόμα τα ζητήστε.




ΑΒΡΑΜΟΥΟΠ’Λ’Σ ΣΙ ΦΡ’ΓΑΤ' 
(μετάφραση: Ο ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗ ΦΡΕΓΑΤΑ ΣΑΛΑΜΙΣ)

«Προυχτές ήμαν στου Ναύσταθμ’. 
Συχα’ τίρια πήα να δώκου στα πιδιά 
που απ’ τη Λιβύ’ ιφέρανε
πίσου τς διπλωμάτ’ς μας.
Κραστήκαν τα κακόμ’ρα.
Σαν υπργός τις που ’μι
δύου λιξούλ’ς τς έκρενα
να πάρ’ν λίγου απάνου τς.

Ουωρέ για σκέψ! Ιγώ υπργός!
Κι ογλήγορα κι ιπίτρουπς!
Απού ’σι μάναμ να μι δγείς…
Απού ’σι πατιρούλιμ…
Να ’ζηγε κι ου Κουλουκουτρών’ς
καμάρ’ απού θα τ’ ίχι
ιένας συμπατριουώτ’ς τ’-ιγώ
να φκιάν’ ουότι τούρθ’
σ’ ούληνι την Ιλλάδα!

Α ’π’ λες κι να τις έγλιεπες
χαρά τρανή απ’ είχαν
οι ναύτ’ς κι ι ναυάρχ…-
απ’ τα μπατζάκια τς χ’νόνταν …
Δεν ίνι λίγου υπργός
να τς κρένει τουόσα μπράβου!
Κι είπα κι για τς κυράδες τς 
λιξούλες κατ’ λίγούλες-
γιάτ’ όχ’; μηγάρις δεν ψηφάν
στς ικλουγές κι αυτήνες;

Μανάχα που ούλη τη γιουρτή 
μια μύγα μι τη χάλασ,
π’ ήρθι του διαουλόπραμα 
κι κόπρισ’ του σακάκιμ’!

Κείνου σακάκιμ’ του μπλε
απού μαλλί κι απού κασμίρ φκιασμένου.
Καλ’καίρ’ αντάμα κι μαλλί 
παράξινου γρικιέτι
μ’ άνε τ’ μαλλί ίνι δρουοσιρό
κι ιδ’κά ιπιξιργασμένου, 
έχει θ’λαδή τρίχα λιεπτή,
τότες ταιριάει του μαλλί
κι ας ίν’ κι καλουοκαίρ.
Η ποιουότ’ς τς ίνας λουγαριάζιτι.
Κι τη μιτράν μι «σούπιρ» κι αρθιμούς: 
ικατόν ίκους, ικατόν σαράντ, ικατόν ιξίντα  κλιπ. 

Κι αν τουώρα κρένω σας για του σακάκ’μ, 
τι άλλου να σας έκρενα; 
Τσ ναύτ’ς ιπήγα-τσ’ είδα.
Ετέλεψε κι αυτήνη η υπουχρέωσ’,
αμέ τ’ ωραίου του ντύσιμου,
αυτήνο, δεν τελεύ’.

Του σακακιούμ του  κόψιμου ίνι ιταλικό
που ίνι πλιο κι αλαφριό, κι πλιο ίνι στιλάτου.
Ανοίγματ’ έχει δυο μαθέ-κι εχ’ κι δύου πιέτς. 
Ίνι κουντύτιρου κι πλιο σφιχτό στου σώμα,
στσου ώμους ιέχει βατς,
τα πέτα ίνι πλιο ψ’λα
κι έχ’ του βε πλιο τονισμένου. 

Τ’ σαπάν’ τ’ κ’μπι 
(σ’ ιένα σακάκ’ σαν κι του θ’κομ)
πρεπ’ να ’νι απαν’ απού τ’ αφάλ’.
Του κάτου μέρους πρεπ’να φταν’ 
’σαμε τα κότσα του χιριούμ’.
Κι φταν.

Η φουόδρα στου μανίκ’
πρεπ’ ναχ’ τιλείουωμα μι του χερ’
κι η τσεπ ναχ’ ινίσχυσ’
αλλιά του σ’κάκ θα σακουλιάζ’.

Κι προσουχή, το κάτ’ του κ’μπι
ποτές δεν του κουμπών’νε.
Διν ιν’ σουστό.
Κι τ’ν ώρα απού χιριτάς
είτ’ άντρς είτε γυναικ’ς
τα κ’μπια να ’ν’ ούλα  κουμπουμέν’.


Τς κάλτσας του χρώμ’ 
πάει μι τ’ παντιλονιού’
κι ουόχι μι το παπούτς.
Γινικά.

Μερκοί μαθέ 
τιριάζ’ν’ τς κάλτσ’ς  μι του π’κάμσ’,
μι τη γραβάτ’ ,
ή κι μι τς τιράντς.
Φουριούντι ακόμ’ κι κάλτσ’ς χτυπητές-
καρό να πούμι.

Μαντίλ’ του ίδιου σκέδιου μι γραβάτ’, 
πουοτέ να μη φουρέστ’!

Κι να ξέρ’τε: του κιραμιδί παπούτσ’
πάει με πουκάμισ’ μι ριγ’.

…Ιγώ δεν ήμαν για υπργός.
Ήμαν για μετρ τσ’ μόδας …



ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ

Όλα τα είχε η Τρίπολη η Υγεία τήνε μάρανε.
Κι αυτό είδε ο Καραμανλής
και τα στελέχη του, κι ευθύς,
τον Αβραμόπουλο υπουργό Υγείας τόνε κάνανε.
Κι αναλογίζομαι καλά πόσα εδώ θα δούμε 
και πόσο πια υγειινά εις το εξής θα ζούμε, 
και πόσο πρώτη η Τρίπολη θα 'ναι σε φύσεως πάσης
που της υγείας στατιστικές θα δίνουν καταστάσεις.

Και τι κανείς να πρωτοπεί-και τι να πρώτογράψει
απ’ όσα ο νέος υπουργός στην πόλη μας θ’
αλλάξει-
όμως τι λέω στην πόλη μας-και ο νομός ολόκληρος
της Μοίρας να 'ναι της κακιάς θα πάψει ο απόκληρος.
Γιατί ο Αβραμόπουλος ωσάν Αρκάδας γνήσιος 
τον κόσμο απ' τις αρρώστιες του αμέσως θα γλιτώσει,
και σαν κανένας να 'τανε Ιμπραήμ Πελοποννήσιος
την κάθε αρρώστια από δω θα τήνε ξεριζώσει.

Τώρα τα μέσα έχοντας στο Υγείας ο νομός μας
θα ζει σαν ο ίδιος ο Ασκληπιός να ’τανε χωριανός μας.
Κι έξω πληγές και πυρετοί, και φλεγμονές και ρίγη
Κι οι αρρώστιες θα το μάθουνε και όπου φύγει φύγει.

Της Αρκαδίας οι κάτοικοι πια όταν συναντιώνται
το "γεια σου" θα το κόψουνε όταν θα χαιρετιώνται,
γιατί άχρηστο θα ήτανε να εύχονται για κάτι
που ήδη ο ένας στ’ αλλουνού θα βλέπουνε το μάτι.
Και όταν βράδυ πίνουνε σερί τα ποτηράκια, 
το «εις υγείαν» δε θα τ' ακούς πλέον στα ταβερνάκια.

Τις αόρατες βαλίτσες τους και μικροσκοπικές τους
της Αρκαδίας πάραυτα θα φτιάξουν τα μικρόβια
και τις προθέσεις παίρνοντας μαζί τους τις κακές τους
θα φύγουν όλους μας υγιείς αφήνοντας ισόβια.
Και όσο για τα τραύματα που ακόμα θα υπάρχουνε
θα επιλαμβάνονται αυτών αμέσως οι γιατροί μας
γιατί αφού στις κλινικές πλέον δουλειά δε θα ’χουνε
στους δρόμους και στα σπίτια μας θα 'ναι στη δούλεψή μας.

Κι ο Θάνατος το μαύρο του θα ζέψει το αμάξι 
και τη δουλειά που χάνει εδώ αλλού να βρει θα ψάξει.
Κι ίσως να την πληρώσουνε οι όμοροι νομοί, 
κι ίσως τελειώσει μερικών προώρως το ψωμί- 
μα έλα που όλο διάνοιες παράγει ο νομός μας...
Φταίμε εμείς που ο θεός Θεός είναι δικός μας;

Και τα γραφεία κηδειών θα σφραγιστούν επίσης
αφού ο Σερραίος ούτω πως το ’θελε ο ντερβίσης:
και πήγε κι έκανε υπουργό Υγείας Τροπολιτσώτη
στο έλεος των ασθενειών αφήνοντας την Πρώτη.

Και κάτι που όλοι μας πολύ συνηθισμένο το 'χαμε:
θα πάψουμε να βλέπουμε απάνω στις κολώνες 
κάποιο μαυρόντυτο χαρτί που δείχνει πως απόκαμε
και πλήρωσε το χρέος του κάποιος εις τους αιώνες.

Κι αν κάποιος γέρος βαρεθεί και θέλει να πεθάνει
ένα εισιτήριο ευθυς από το ΚΤΕΛ θα βγάνει 
και σ' έναν δίπλα μας νομό θα εκμετρά το ζην 
ήγουν θα διαγράφεται απ’ τις στρατιές του νυν.

Το φαρμακείο του καθείς φαρμακοποιός θα κλείσει
κι άλλη δουλειά θα ψάξει πια να βρει προσοδοφόρα.
Μπορεί κι ο Αβραμόπουλος σ' αυτό να τον βοηθήσει





με την που τόση έχει αυτός πάρει εσχάτως φόρα.

Κι ως δε θα γίνεται καμιά στην πόλη μας κηδεία
γιατί θανάτους στο εξής δε θα 'χει η Αρκαδία, 
λουκέτο βέβαια θα μπει και στα νεκροταφεία, 
και των παπάδων από κει θα χάσουν τα ταμεία.

Και τα παιδιά που θα γεννούν οι υγιείς μανάδες
άφατη μεγαλώνοντας θα νιώθουν ευεξία, 
με οστρακιές και ιλαρές δε θα 'χουνε μπελάδες, 
και-κρίμα!- δε θα λείπουνε γι αρρώστια απ' τα σχολεία.

Κι έτσι με Αβραμόπουλο υπουργό, οι αρκάδες τότες
διόλου δε θα την τρέμουνε τη γρίπη των πτηνών,
και μπρός σε όσες κάμερες, ωμές θα τρώνε κότες
και θα κατασπαράζουνε σάρκες νεκρών κτηνών.
Και δε θ’ ακούγονται στο εξής τα γκάχα και τα γκούχα
και αλαφρά καθένας μας θενα φοράει ρούχα
γιατί γεροί όντας όλοι μας το κρύο δε θα μας πιάνει
όσο πολύ κι όσο δριμύ κι όσο ψυχρό κι αν φτάνει.

Και όσα μεγαλώσουνε στην Αρκαδία παιδιά 
καθώς ο Αβραμόπουλος θα ’ναι υπουργός Υγείας
ιδιαίτερα μαθήματα θα θέλουν στα σχολειά 
ώστε ως ο νόμος απαιτεί του Κράτους, της Παιδείας,
να μάθουν τι «ασθένεια» θα πει, πώς τη γνωρίζουν,
γα μάθουν άρρωστο από υγιή, πώς θα τον ξεχωρίζουν…
βήχας να μάθουν τι θα πει, τι φάρμακο, τι ζάλη 
να μάθουν τέλος το κοινό ως τώρα όνομα: γρίπη,
να μάθουν αετονύχηδες πώς κάτι αλήτες τύποι
πλουταίνουν κάποιας αρρωστιάς σα θα 'ρθει η ανεμοζάλη…

Ναι! Και Υγείας σαν Υπουργός, ο τύπος θα «πετύχει»!
Αλλά κι αν ο Καραμανλής τον έδιωχνε ακόμα
Χαμένος δεν θα πάει αυτός. Χωρίς να σπάσει νύχι
Έτσι μια κάνει κίνηση, κι ιδρύει άλλο Κόμμα.

Ναι. Θα πετύχει τον φτωχό λαό ποδοπατώντας
Για ν’ ανεβεί σε πιο πολλές κορφές εγωπαθείας
Και στο Λαού την δυστυχιά πάνω ακροβατώντας
Αυτός σε κάστρα πιο ψηλά θα φτάσει αλητείας.