ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Επιτέλους ένας άντρας που ελεύθερα μιλάει!
Επιτέλους ένας άντρας που ό,τι του ’ρχεται το κάνει.
Και δεν είναι κανας άντρας άσημος που δεν τον ξέρει
«Ούτε η μάνα του», που λένε για τους ευτελείς ανθρώπους,

Παρά είναι ένας άντρας που η γη τον ξέρει όλη,
Κι αρχηγός συμβαίνει να ’ναι σε πανίσχυρο ένα κράτος.
Και δεν είναι απ’ τ’ ανθρωπάκια που με αινίγματα μιλάνε,
Ή νοήματα κρυμμένα που οι λέξεις τους κρατάνε,

Και χρειάζεται ένας τάχα σχολιαστής να τα ’ξηγήσει…
Όχι! Μακριά από κείνον οι ανούσιες ρεβεράντζες,
Κι η ανάγκη «ερμηνείας» των λεχθέντων από «κύκλους».
Και αυτός ο σπάνιος  άντρας ειν’ ο Προεδρος των  USA!

Ειν’ ο Τραμπ! που ό,τι θελήσει, δίχως άργητα το λέει-
Τι λέω «λέει»…το φωνάζει! Κάλλιο «το διατυμπανίζει!»,
Δίχως δεύτερη μια σκέψη, δίχως άργητα καμία
Δίχως έγνοια αν δεν θ’ αρέσει σ΄ όποιον και να το ακούσει.
.
Έτσι είπε κάποια μέρα: «ο Μαδούρο δε μ’ αρέσει.
Και χωρίς πολλή κουβέντα θα τον βγάλω από τη μέση!»
Και η γη ας έμεινε όλη με ορθάνοιχτο το στόμα,
Και ας διαμαρτυρηθήκαν όσα διάφορα άλλα κράτη.

«Τους δασμούς», λέει, «στα πιο κάτω, τους τριπλασιάζω κράτη!»
Και κατάλογο έναν δείχνει που ό,τ’ είπε αποδείχνει.
Κι οι πρωθυπουργοί ας φωνάζουν των κρατών αυτών, κι ας λένε
Πως πολύ θα τους πειράξει των δασμών η ανηφόρα,

Και σκουπίζοντας το δάκρυ ας θυμίζουν τη φιλία
Που ως τώρα εκείνα είχαν με τις USA αναπτύξει,
Και ας τρέχουν σαν κοτούλες με «αλί!» και «κο κο κο»,
Μα ο άντρας Τραμπ για δαύτες δεν σκοτίζεται λεφτό.

Λέει στου ΝΑΤΟ το λεφούσι: «ή πληρώνετε ή φεύγω.»
Και ξηλώνονται όλοι αμέσως δίχως άχνα και μιλιά,
Λέει «περπατήστε!», τρέχουν. Λέει ¨στοπ» και σταματούν.
Λέει «Μιλιά να μην ακούσω!», δεν ακούγεται ούτε «κιχ»!

Κι είπε «Θέλω Γροιλανδία!» κι όλοι τρέχουν και δε φτάνουν,
Και συσκέπτονται βαθέως για να δούνε τι θα κάνουν,
Και τα χέρια τους τα καίει η πατάτα η καυτή.
Όμως ξέρουν πως στο τέλος θα την έχει και αυτή.

Επιτέλους ένας άντρας που ξεκάθαρα μιλάει!
Κι ό,τι θέλει, δίχως κόπο και φανφάρες τ’ αποχτάει!