ΡΕ ΜΕΡΤΣ…

Ρε Μερτς γιατί τσαντίστηκες που ο Τραμπ θέλει να πάρει
Τη Γροιλανδία;  Μη κι εσύ δεν έκανες τα ίδια
Και τρεις φορές χειρότερα τον εικοστό αιώνα;
Λαούς πολλούς μακέλεψες, κράτη είχες καταλάβει,
Κι ως τη Ρωσία είχες βαλθεί να πάρεις. Λοιπόν τώρα,
Τάχα γιατί σε πείραξε που ο Τραμπ έβαλε πλώρη
Το παγωμένο το νησί δικό του να το κάνει;
Κι αν τον Μαδούρο έφαγε, κι αν Κολομβία και Κούβα
Γουστάρει, εσύ με μούτρα τι, τώρα τον κατακρίνεις;
Έτσι ειν’ ο κόσμος. Τι ζητάς;  Θες χούγια να του αλλάζεις
Ανάλογα με το αν εσύ από την αλλαγή του
Πλουτίζεις κι αντρειεύεσαι ή χάνεις και φτωχαίνεις;
Έτσι ειν’ αυτά. Τη μια στιγμή αφεντικό να είσαι    
Και τη στιγμή την άλληνε δούλος και νικημένος.
Τουλάχιστον ό,τι ζητά ο Τραμπ να ’χει δικό του,
Το κάνει δίχως σκοτωμούς και σαπουνοποιήσεις,
Παρά με τρόπο ήρεμο, αλλά και φουλ αντρίκιο.
Κι ούτ’ ένανε δεν άρχισε πόλεμο, αλλά έχει
Αντίθετα, έστω μικρούς, οχτώ κιόλας τελειώσει.
Και τώρα εβουλήθηκε να φάει τη Γροιλανδία.
Λοιπόν; Αυτό σε πείραξε τόσο που να φωνάζεις
Και να ζητάς ν’ αντισταθείς στη βούληση αυτή του;
Χρόνια πολλά καλότρωγες απ’ τη φτωχή Ευρώπη
Μιας κι ήσουνα στο τρένο της η ατμομηχανή της.
Τάχα σε πείραξε ο Τραμπ; Όχι! Κι ακόμα είχε
Την άμυνά σου αποκοπή-σαν ΗΠΑ- αναλάβει,
Ώστε αμέριμνος εσύ να καλοτρώς, να πίνεις,
Κι ας ήσουνα του πόλεμου του Βήτα ο νικημένος.
Κόντρα λοιπόν γιατί του πας, τώρα κι αυτός που θέλει
Τη Γροιλανδία στο άρμα του το αρχοντικό να δέσει;
Να  ’ταν εχθρός σου να πω «ναι». Μα φίλος σου δεν είναι;
Στο Δυτικό κι οι δύο σας δεν είστε ημισφαίριο;
Κι οι δυο σας την Ανατολή τάχα δεν πολεμάτε;
Λοιπόν γιατί του γίνεσαι και τόσο του κολλάς,
Αφού τους δυο κοινός σκοπός και μοίρα σας ενώνει;
Στο κάτω κάτω της Γραφής, η Γροιλανδία κέρδος
Δε θα ’χει από την σύμπραξη-αν γίνει-με τις ΗΠΑ;
Τέλος, δε λέω, έχεις και συ τα δίκια τα δικά σου,
Αλλά δε θέλω μωρέ Μερτς  να βλέπω δύο φίλους
Να τρώγονται έτσι, στα καλά-που λεν-του καθουμένου
Λίγα άχυρα μοιράζοντας-και δη αχυρώνα ξένου…