ΘΑ   ΚΑΤΑΛΥΣΕΙ

Αφήστε με τον κόσμο μου να πλάσω.
Σε λίγο φεύγω-να  ’χω μία σκέπη
εκεί που άϋλος κι αγνός θα φτάσω
και μια γωνιά να με προσμένει πρέπει.

Αφήστε με. Η ύπαρξη είναι τούτη
για μένα, η μονάχη που έχω ύλη
της άλλης για να πλάσω τ'  άγια πλούτη
που είν' η αγαπημένη μου και φίλη.

Αφήστε με. Όχι μόνη η φαντασία
μα κι η καρδιά και η ψυχή και το αίμα,
σφάγια να γίνουν πρέπει στη θυσία
το που της γης θα καταλύσει ψέμα.