ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ
ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΜΟΥ ΤΗΣ
22-9-2015

Δρόμους ποιους μυστικούς ακλουθώντας
και φτερά σειώντας άμετρα ποια
η φωνή σας εδόνησε τόσο
της ψυχής μου τα χάη τα βαθιά,

που αφότου την έχω ακούσει
ήχος άλλος κανείς δεν μπορεί
να μεριάσει εκείνης το φάσμα
κι όσα εκείνη βουβά ιστορεί;

Ποιων, κυρία, συμπάντων τα πλάτια
που έχει σβήσει του Χρόνου η ροή
το πρωτόγονο τρέμισμα εδώσαν
στης φωνής σας την τέτοια πνοή,

που σε δύο της λέξεις και μόνο
που ηχήσαν σαν έγνια κι ευχή
όλη εντός τους να΄λάμπει η ευγένεια
κι ολη η θλίψη της Πλάσης να ηχεί;

Ω! Στου σούρουπου εκείνη την ώρα
ποιοι θεοί να γεννιόνταν καινοί
και την πρώτη τους δώσαν ευλόγια  
στην αβρή σας εκείνη φωνή!

Πως η χαρά είναι βάρβαρη κυρία
Το ξέρουμε κι οι δύο μας καλά:
έτσι κι εγώ κάθε χαρά αποδιώχνω
άγγιχτη μακριά μου να κυλά.

                   -----