ΠΡΩΙ ΩΡΑ ΠΕΝΤΕ. ΚΟΙΜΑΤΑΙ Η ΓΑΤΑ.


Πρωί ώρα πέντε. Κοιμάται η γάτα.
Κι εγώ συλλογιεμαι τα χρόνια φευγάτα.
Η μέρα να τρέχει δεν έχει αρχίσει
και ξύπνιονε μ’ έχει ο φόβος κρατήσει.

Σχεδόν έχουν φύγει οι σκιες-απομένει
μια μόνο-κυνήγι την έχω παρμένη’
μ’ αυτή με γελάει. Μου κρύβεται, παίζει,
στον τοίχο ακουμπάει, πηδάει στο τραπέζι.

Φωνή βγάζω: «μαύρο πουλί, φύγε τώρα
ξεκούραση να ‘βρω στou ύπνου τα δώρα...»
Μα όσο αν πασκίσω ξυπνόν θα μ’ αφήσει’
και μάτι θα κλείσω μονάχα ως φωτίσει.