ΣΑΠΦΩ
Ήτανε άσχημη η Σαπφώ;
«Την όψιν μεν γαιώδης»
Ε και λοιπόν; «την δε μορφήν
Δοκεί μοι γεγονέναι
Ευκαταφρόνητον. Το δε»
Ο πάπυρος μας λέει
Σαφώς ο Οξυρρυγχιανός
«μέγεθος μείκρα» ήταν.
Μεα πώς μετράνε όλα αυτά
Μπρος στης ψυχής το κάλλος;-
Το σώμα είναι της ψυχής
Μια άσημη λεπτομέρεια.
Αν απ’ του Έρωτα η ψυχή
Τον ήλιο λαμπροφέγγει,
Σβηστό κεράκι το κορμί
Κι ας εχει χίλια κάλλη.
Ήτανε άσχημη η Σαπφώ;
Το «ναι» ποιος θα τολμήσει;
Σάββατο 1 Απριλίου 2023
ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
Στη χώρα των λουλουδιών
μια μέρα καλεσμένος βρέθηκα των κρίνων.
Πολλά λουλούδια έβλεπα
να περπατούν στους δρόμους
βιολέτες αγκαλιά με γιασεμιά
γλαδιόλες να κρατούν κυκλάμινα απ' το χέρι
ορτανσίες, υάκινθους…
Το φόβο μου έδιωχνε η προστασία των κρίνων.
Αλλιώς αμέσως θα είχα φύγει.
Γιατί παράξενα πολύ εφέρονταν
τ' αγαπημένα μας λουλούδια:
ανθρώπους κόβαν
τους εμύριζαν
και μ' ένα μορφασμό αηδίας τους πετούσαν.
Μερικά ακόμα τους πατούσαν.
ΝΟΣΤΟΣ
(Αμερική)
Η θάλασσα είναι αδιάβατη.
Νόστε φίδι φαρμακερέ
Νόστε τυραννική ερωμένη
Νόστε φράχτη αγκαθερέ
Φως αβάσταχτο στ’ ανθρώπινα μάτια.
Νόστε πικρέ
Νόστε διατρυπώντα
Νόστε απανθρακώνοντα.
Η θάλασσα είναι αδιάβατη.
Τρίαινες νεκροστόλιστες τα βλέφαρά της.
Τα σπασμένα δόντια της τρύπες του νερού.
Τα μαλλιά της συνωμοτούντα φίδια.
Οι μηροί της Συμπληγάδες στο Αγύριστο Φαράγγι.
Σπυριά πάνω στο μαλακό δέρμα της τα νησιά.
Και δεν μπορείς να πάρεις το αυτοκίνητο
να πεταχτείς μέχρι τον… ή την…
Την ανθρωπιά σου να υποθηκέψεις στου Πέτρου…
Ή να πας να παίξεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα στου Αντώνη...
Οι κουβέντες "θα ’ρθω το βράδυ",
"Πάρε με τηλέφωνο",
"θα σε δω αύριο πρωί"
δεν έχουνε κανένα νόημα.
Αναρωτιέσαι: πού τις βρήκα αυτές τις λέξεις;
τί σημαίνουν;
Φυτρώνει άραγε βασιλικός εδώ;
Όχι, δεν μπορεί.
Πανικός.
Το δωμάτιο είναι στενό.
Δε σε χωράει.
Να φύγεις από κει.
Να βγεις έξω.
Να τρέξεις ώσπου… (να και το τρέξιμο)..
Ώσπου τι;
Θάλασσα μεγάλη
Δεν είναι τα καράβια που χάνονται στα βύθη σου
Δεν είναι οι άνθρωποι που συνθλίβονται στις πλάκες των νερών σου,
Η αδιάβατη μεγαλοσύνη σου είναι που σκοτώνει.
Κυκλώνεις τη γη σαν δαχτυλίδι φαρμακερό.
Στου σφραγιδόλιθού σου την κρύπτη
Το φαρμάκι της ξενιτειάς φωλιάζει.
Πάνω σου πλέουν κομμάτια γης
Γι άλλους θεούς καθένα αγαπητά.
Και κάθε θεός το ιερό του.
Και κάθε ιερό τους πιστούς του.
Λέγαμε λοιπόν
πως η θάλασσα είναι αδιάβατη.
ΑΡΡΗΤΟΛΕΠΤΟΠΝΕΥΣΤΙΑ
Τον θεόν ο πτωχός επροσκύνησε
με κατάνυξιν τόσον βαθείαν
κι είχε τόσην στο πρόσωπον έκστασιν
την εικόνα ως εθώρει την θείαν
που απ' το σκύψιμο μεν του εσκίστηκε
μια σκελέα παλιά που φορούσε
κι εις το χαίνον το οτόμα του εχώθηκε
μία μύγα που γύρω πετούσε.
Κι ο γιατρός και ο ράφτης του πήρανε
τόσα χρήματα, που εσοφίστη
να καλεί μυγοχάφτη τον πλάστη μας
και ακόμα φτωχών ρουχοσκίστη.
ΧΙΛΙΟΚΟΥΡΣΕΥΤΑ
Α! Ζωή ξεγελάστραί
Πώς τους νιους ξεγελάς μη σ' αφήσουν
αν κακιά και σκληρή σε νομίσουν!
Ουρανούς τάζεις κι άστρα
και κουράγιο τους δίνεις
για να βρουν κάποιο λόγο να ζήσουν
το σκοτάδι σου φως να γεμίσουν
μαύρη νύχτα μη μείνεις.
Α! Ζωή ξεγελάστρα!
ειν' αργά όταν πια εννοήσουν
κι όλοι μοιάζουν τα μάτια πριν κλείσουν
χιλιοκούρσευτα κάστρα.
O ΜΠΟΥΛΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΙΝΑ
ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
(της παρέας)
Φαίνεται έρωτα για μένα
Ότι έχει η Σαντορίνη
Γιατί όλο με κοιτάει
Και το μάτι όλο μου κλείνει.
Μα κι εγώ δεν πάω πίσω
Και τ’ ομολογώ ορισμένως
Ειμ' αγιάτρευτα μαζί της
Και τρελά ερωτευμένος.
Αχ! Βρε Τίνα! Αχ! Βρε Τίνα!
Σήκω πάμε στην Αθήνα
Κι από κει με τρεχαντήρι
Μεσσαριά και Ακρωτήρι.
Πάμε! Όλα εδώ πέρα
Τίναξέ τα στον αέρα
Και ας πάμε εγώ και συ
Για της φάβας το νησί.
Και στο χώμα το ξερό του
Να κολλήσουμε σα βδέλλες
Και να κάνουμ' εκεί πέρα
Όσες βάζει ο νους μας τρέλες
Μια φορά μονάχα ζούμε
Και ζωή δεν έχει άλλη
Γι αυτό έλα ν’ αφεθούμε
Στη μονάκριβή της ζάλη.
Κι ας μας φάει όλο το χρήμα
Το Σαντορινιό το κύμα
Κι ας θολώσει από δολάριο
Το νερό του το καθάριο.
Με το λάγγεμα στα στήθια
Κάθε όνειρο αλήθεια
Με το κέφι μας γι αφέντη
Κάθε βράδυ κι άλλο γλέντι.
Να μεθάμε και μαζί μας
Να μεθούνε όλα γύρω
Και με σπέρμα το φιλί μας
Να καρπίζει κάθε στείρο.
Αχ! Βρε Τίνα! Αχ! Βρε Τίνα!
Σαντορίνη θέλω να ’δω:
Φοινικιά και Μεροβίλι,
Εμποριό και Καρτεράδο.
Να ξέλύσεις τα μαλλιά σου
Να ζηλέψει το Αιγαίο
Και με μια γλυκεία ματιά σου
Να το κάνεις πάλι ωραίο.
Στου ηφαίστειου να δώσεις
Το νησί ένα φιλί
Να μας πει από τα δύο
Ποιο το καίει πιο πολύ.
Και να δούμε αν οι κύκλοι
Των πανέμορφων Κυκλάδων
Πιάνουν μπάζα μπρος στους
Των δικών σου ομορφάδων.
Σήκω Τίνα και τραβάμε
Κατευθείαν Σαντορίνη
Τ’ αλλα ας παν κατά διαόλου
Κι η δουλειά στάχτη ας γίνει.
Άσε μισοτελειωμένα
Όσα είχες αρχινήσει-
Μας προσμένει εσέ κι εμένα
Τ’ ακριβό Κυκλαδονήσι.
Και να μη σταθούμε διόλου-0
Συνεχώς-λόγο τιμής-
Σαν τους ανεμόμυλούς του
Να γυρίζουμε κι εμείς.
Και αν έρημο κανένα
Θα ’βρουμε ξενοδοχείο
Και αν όρεξη για μπάνιο
Πιάσει ξάφνου εμάς τους δυο
θα πηδήξουμε τη μάντρα
Κι ο Μπουλάρας και η Τίνα
Σαν ζευγαρωτά δελφίνια,
θα πηδούν μες στην πισίνα.
Νεσκαφέ σερί για σένα
Όπου πάμε θα ζητάω
Και τα βράδια αν το γουστάρεις
θα σου φέρνω και κακάο.
Και βαμμένα μες στα αίματα
Και πρωτόφαντα και θεία
Θα ’δουμε ηλιοβασιλέματα
Ανεβαίνοντας στα Οία
Πάμε Τίνα! Πάμε Τίνα.
Σήκω πάμε στην Αθήνα
Κι από κει με τρεχαντήρι
Μεσσαριά και Ακρωτήρι.
Τη φορά ετούτη όμως
κοίταξε μην αρρωστήσεις
Και στο ραντεβού να έρθεις
Μη ξανά καθυστερήσεις,
Και μου πεις "θα έρθω Πέμπτη"
Και Παρασκευή μου 'ρθείς
Γιατί αυτό αν πάλι κάνεις
Καρπαζιά θα πέσει ευθύς.
Γιατί όχι τίποτ’ άλλο
Μ’ απ’ της ζήσης τον αθέρα
Χάνουμε έτσι-συλλογίσου-
Μιαν ολόκληρη ημέρα.
Και στην τόση μέσα λύπη
Της δικής μας εποχής
Αν χαθεί χαράς μια μέρα
Άντε πάλι να τη βρεις…
Και θα βγάλουμε και πάλι
Άφθονες φωτογραφίες
Σε χοτέλια και πισίνες,
Σε δρομάκια και πλατείες.
Και θα τις κοιτάζω κάθε
Που η δουλειά θα με κουράζει.
Και η κούραση αμέσως
Τη γωνιά θα μου αδειάζει
Και μεγέθυνση θα κάνω
Της φωτογραφίας εκείνης
που φιλί στο μάγουλό μου
Γελαστή ένα μου δίνεις.
Και στον τοίχο θα τη βάλω
Στο δωμάτιο που κοιμάμαι
…Γιατί θέλω το ποτήρι
Που κρατάω να θυμάμαι.
Αχ! Βρε Τίνα! Αχ! Βρε Τίνα!
Σήκω πάμε στην Αθήνα
Κι από κει με τρεχαντήρι
Μεσσαριά και Ακρωτήρι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)