Αφέγγαρη νυχτιά, ονειροκλέφτρα!
δε δέχομαι να ’ναι η ψυχή μου-όχι-
απλή για επισκέψεις μια κυψέλη
που φευγαλέες έρχονται και πάνε
Δε δέχομαι να ’ναι η ψυχή μου -όχι-
πίδακας ένας που αλλάζει ιριδισμούς.
Μικρούλα μια γωνιά θέλω να είναι
του σύμπαντος του αέναου κι αιώνιου
κι οι νόμοι που με πάνε να είναι κείνοι
οι ίδιοι τη ζωή που κανονίζουν
των άστρων τ’ ουρανού. Κι οι νόμοι
είναι αυτοί, εσύ, μαύρη νυχτιά.