ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ ΤΗΣ 7-11-99 ΣΤΟ L.A.

Σαν όχι οι ουρανοί ν΄ανοίξανε, αλλά η γη
και θέρμη γέμισε και μαυρίλα ο αέρας.
Και τα σύννεφα είναι καπνοί του Άδη
που με δάκρυα πεθαμένων βρέχουν.

Νύχτα. Και το νερό σε ξυπνάει
σαν κάποιος να ποτίζει τον κήπο του ξαγρυπνώντας.
Και μεριάζεις την κουρτίνα στο παράθυρο,
και άνθρωπος δεν είναι, ούτε θεός.

Βροχή μόνο. Κι ένα σταχτί γύρω χρώμα
που τα πράγματα όλα νεκρά κάνει.
Και πια δεν ακούς
την τετράχορδη συμφωνία της καρέκλας,
ή τον μονόλογο του τραπεζιού,
και η τόση σιωπή νεκροταφείο θυμίζει,
και φοβάσαι, και,
μηχανικά
τον σταυρό σου κάνεις.