ΤΙΠΟΤΑ 

Αυτό ειν’ ένα ποίημα για το τίποτα.
Για τίποτα δεν έχει να μιλήσει
μονάχα θα κρατεί τα όσα ανείπωτα
κι ανάκουστα εντός του έχουνε σβήσει.

Εντός του θα κρατεί όσα αφανέρωτα-
κρυφά όσα εμείνανε στα μάτια
και θα ’χει για στροφές του χάδια του έρωτα
που χάθηκαν στου άδοτου τα πλάτια.

Κι έτσι καθώς μετέωρο θα στέκεται
χωρίς κάτι γερό να το στηρίζει
σαν του Γουσταύου του Φλωμπέρ τη γη θα φαίνεται
που έρημη στα χάη τριγυρίζει.

Κανένας-όχι-τίποτα δεν έγραψε
μια νύχτα εαρινή στην Καλιφόρνια.
Για τίποτα χαμένο-όχι-δεν έκλαψε-
τίποτα δεν του πήρανε τα χρόνια.