Το κάθαρμα έγινε ηγέτης, μας λένε τα ξένα Μέσα.
Και το κάθαρμα χέστηκε απάνου του και όλη η χώρα βρώμισε.
Μια βρώμα άλλη από κείνη που ξεχύνει το στόμα του κάθε που μιλάει.
Ας δούμε πώς γίνεται κάποιος ηγέτης.

α. Λέει ψέματα για να εκλεγεί.
β. Πριν βγει αλλά και μετά την εκλογή του βρίζει, απειλεί (!) και ειρωνεύεται την Ευρώπη και τους ηγέτες της.
γ. Όταν γίνει πρωθυπουργός γράφει τη χώρα του εκεί που δεν παίρνει μελάνι και πηγαίνει και κάνει άνω κάτω την Ευρώπη, όχι φροντίζοντας για το καλό της χώρας ο λαός της οποίας τον ψήφισε, αλλά φροντίζοντας να γίνει ακουστό το όνομά του ώστε να συνδεθεί αυτό με μία αλλαγή (τρομάρα του) στο πολιτικό κλίμα της Ευρώπης (τρομάρα του).  Αλλαγή όμως που και αν γίνει, θα είναι αποτέλεσμα διεργασιών, καμία σχέση που δεν θα έχουν με τις φωνές όποιου καθάρματος.
δ. Όταν ο σκοπός του επιτευχθεί, λέει «διαπραγματεύτηκα σθεναρά και υπερήφανα, όμως με εκβιάζουν και θα δεχτώ την υποταγή της χώρας μου στις ορέξεις των ευρωπαίων.»
ε. Γυρίζει στην πατρίδα, κάνει ένα δημοψήφισμα που και το ΟΧΙ και το ΝΑΙ του τα ερμηνεύει για ΝΑΙ, δηλώνει ότι μετανόησε και ότι από δω και πέρα θα κοιτάξει το συμφέρον της από αυτόν ξοφλημένης πατρίδας, που τώρα, όσο και αν «κοιταχτεί» δεν επανέρχεται με τίποτα, και αρχίζει να ζητιανεύει από τους ευρωπαίους που πριν απειλούσε.
Έτσι γίνεται κανείς ηγέτης.
Των ελλήνων μόνον βέβαια.