ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΤΟΝ ΆΛΤΕΡ

Η κυρία Δαμανάκη είπε ότι η δράση των «τρομοκρατών» επιτείνει την καταστολή. Όχι κυρία Δαμανάκη. Αυτό θα συνέβαινε σε ένα κανονικό κράτος και όχι στο καταληστευμένο δικό μας. Εδώ οι απελπισμένοι «τρομοκράτες» γεννάνε «τρομοκράτες».
Ο κύριος υπουργός Υγείας είπε ότι όλη η κοινωνία βρίσκεται απέναντι από τους «τρομοκράτες». Όχι κύριε Αβραμόπουλε. Η κοινωνία στέκεται δίπλα στους «τρομοκράτες».
Ο κύριος Τράγκας για μια φορά έχασε το -γελοίο- «χιούμορ» του.
 Ο κύριος Γιακουμάτος τις γνωστές αηδίες του.
Ο Παυλόπουλος-δημοσιογράφος δυσκολευόταν περισσότερο από άλλες φορές να μαζεύει τα σάλια του.
Ο Παυλόπουλος-υπουργός τις συνηθισμένες του ευχές.
Από τον πρωθυπουργό μέχρι όποιον βουλευτή πρόλαβε το δελτίο, έπεσε άγριο γλύψιμο στον Άλτερ και φυσικά καταδίκη του περιστατικού-τι άλλο θα έκαναν οι σύν-τροφοι;
Αυτά για εισαγωγή.
Η απορία πολλών είναι γιατί χτυπάνε οι «τρομοκράτες».
Θα συνεισφέρω εν τάχει το μερίδιό μου στη λύση της απορίας τους.
Πρώτα όμως να πω ότι χάρηκα που μπαίνουν στο στόχαστρο της τρομοκρατίας οι δημοσιογράφοι και εγκαταλείπονται οι αστυνομικοί σαν στόχοι. Αυτό, επειδή δεν γίνεται να σκοτώσει κανείς τόσες χιλιάδες αστυνομικούς, μπορεί να σκοτώσει όμως δυο-τρεις δημοσιογράφους-παναπεί δυο τρεις συνεργάτες των πολιτικών, για να βάλουν μυαλό οι υπόλοιποι.
Ελπίζω στο στόχαστρο των τρομοκρατών να μπουν και οι υπουργοί, βουλευτές, πολιτευόμενοι. Γιατί το ίδιο ισχύει και γι αυτούς, ότι δηλαδή αν ξεβρομίσει ο τόπος από δυο τρεις από δαύτους, οι άλλοι ή θα βάλουν μυαλό ή θα σηκωθούνε να πάνε στα σπίτια τους.
Αν οι δημοσιογράφοι δεν είχανε γεμάτες τις τσέπες τους κλεμμένα χρήματα, παρά ήτανε κουτοί και δεν ήξεραν τι κάνουν καλύπτοντας στην κλεψιά τους τους πολιτικούς, τότε κανείς δε θα τους πείραζε-απλά θα είχαμε βλάκες δημοσιογράφους.
Αν το έλλειμμα του κράτους ήτανε όχι οχτακόσα δισεκατομμύρια ευρώ αλλά ένα τρισεκατομμύριο οχτακόσα δισεκατομμύρια ευρώ, όμως το χρέος αυτό είχε δημιουργηθεί όχι από κλεψιές των κυβερνώντων και των προστατευόμενών τους, αλλά από ανικανότητα ή λάθη τους, κανένας δε θα στρέφονταν ενάντια κανενός. Και εκείνοι που σήμερα χτυπάνε τους φαύλους, θα ήσαν οι πρώτοι που θα έτρεχαν να βοηθήσουν να πάει μπροστά η χώρα. Και θα ήμουν ο πρώτος ανάμεσά τους.
(Βέβαια και οι δυο υποθέσεις είναι κενές νοήματος, επειδή αν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι δεν έκλεβαν, η χώρα δεν θα βρισκόταν στη δεινή θέση που είναι σήμερα. Και το ίδιο κενή είναι η υπόθεση ότι αν κάποιος δημοσιογράφος έβγαινε στο τέλος κάποιου μήνα και έλεγε στο δελτίο του: «Τόσοι (αριθμός από την Τροχαία) είναι οι συμπολίτες μας που σκοτώθηκαν στους δρόμους αυτό το μήνα από την κλεψιά των πολιτικών», τότε όλα θα διορθώνονταν. Γιατί και τότε τα πράγματα δε θα είχαν φτάσει εκεί-επειδή αν έτσι σκέφτονταν οι δημοσιογράφοι, πάλι η Ελλάδα δεν θα είχε καταστραφεί.)
Συμπέρασμα: Οι «τρομοκράτες» χτυπάνε επειδή οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι είναι κλέφτες.
Και εύχομαι να συνεχίσουν τα χτυπήματα ώσπου, όχι μόνον οι κλέφτες σταματήσουν να κλέβουν, αλλά και πριν χαθούν από τα πόστα τους ή από το πρόσωπο της γης, να ξεράσουν όλα τα κλεμμένα.