ΔΩΔΕΚΑ ΘΑΝΑΤΟΙ
ΘΑΝΑΤΟΣ-1

Με την τάση προς ωραιοποίηση των άσχημων και τη διαστρέβλωση των εννοιών-δύο από τα βασικά χαρακτηριστικά της ύπαρξής του, ο άνθρωπος ονόμασε Ζωή το Θάνατο και Θάνατο τη Ζωή.
Είναι αυτό που ζούμε, ζωή;
Και αν ναι, ας μου πει: ποιος είναι ο σκοπός του, ποιο το νόημά του;
Γιατί ζούμε; Γιατί όλη αυτή η φασαρία, της καθημερινότητας ;  Γιατί τα μεγαλεπήβολα σχέδια ανθρώπων, κρατών, Οργανισμών; Γιατί ο πόνος, η δυστυχία, η απελπισία, το κενό του μυαλού και της ψυχής; Γιατί τα αναπάντητα ερωτήματα, γιατί η αίσθηση της ανυπαρξίας, η άγνοια της ουσίας μας, γιατί αυτή η άσκοπη και ανούσια περιπλάνηση πάνω σε ένα χωμάτινο σβώλο;  

ΘΑΝΑΤΟΣ-2
Και δεν είναι τουλάχιστον αστείοι όσοι νομίζουν ότι βρήκαν το σκοπό αυτής της κατάστασης που λένε ζωή;
Αυτής της κατάστασης που δεν ξέρουνε από πού να τη δούνε ή από πού να την πιάσουν για να τη χειριστούν.
Τρέχουν οι άνθρωποι να δουν τα κινηματογραφικά και τα θεατρικά έργα. Δηλαδή να δούνε τι; Να δούνε υποκρισίες, που σημαίνει ψέματα. Να δούνε ανύπαρκτες καταστάσεις κάποιων φανταστικών κόσμων, να δούνε πράγματα που δεν τους προσφέρουν τίποτε.
Δεν τους αρέσει ο εαυτός τους και πηγαίνουν να δουν άλλους εαυτούς. Έστω ψεύτικους.
Μα βγαίνοντας από το θέατρο και μέχρι να βγούνε στο δρόμο, έχουν ξεχάσει ό,τι είδαν και ξαναπέφτουν στο δικό τους πάλι καλούπι καθένας.
Μα το ίδιο αξιολύπητοι είναι και οι ηθοποιοί. Διαγωνίζονται ποιος θα μπορέσει να δείξει με τη φωνή του, τις κινήσεις του κορμιού του ή τις εκφράσεις του προσώπου του ότι είναι κάποιος άλλος και μαζί πόσο μάταιο είναι ό,τι και αυτός κάνει.  
Χρόνων μάταιες σπουδές, χαμένες έτσι κι αλλιώς ζωές, με σκοπό την παραπλάνηση και τον εκτροχιασμό των ανθρώπων-θεατών.
Και ακούς κριτικούς ή γνώμες άλλων ανθρώπων να εκθειάζουν τις καταστροφικές συνέπειες του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Και βραβεία θεσπίζονται, και γιορτές φτιάχνονται, και εκατομμύρια ανθρώπων ασχολούνται με το αντικείμενο.
Για ποιο σκοπό; Για να βλέπει κάποιος τραγωδίες που του είναι άχρηστες. Γιατί να βλέπει κανείς τον Άμλετ να αναρωτιέται να ζει κανείς ή να μη ζει, αφού και αυτός ο ίδιος έχει αναρωτηθεί  γι αυτό πριν μάθει ακόμα για τον Άμλετ.
Γιατί να μαθαίνει κανείς ότι η Αντιγόνη υπάκουσε στους άγραφους νόμους αντί στους γραφτούς, αφού όλοι και όλες θα υπακούσουν σε κάποιο νόμο θέλοντας και μη;
Και ποιος θα μας πει μετά από την παράσταση της τραγωδίας ποιος είναι ο νόμος που είναι σωστό να υπακούσει κάποιος; Στην ίδια απορία δεν μένει και μετά την παράσταση-αν υποτεθεί πως είχε κάποια απορία-ο θεατής; Ποιο το όφελος λοιπόν από την παράσταση, αυτή ή όποια άλλη;
Επειδή κάποιος Αριστοτέλης είπε ότι με την τραγωδία ο άνθρωπος «καθαίρεται» από το άγχος και τις έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις που τον κατακλύζουν, αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί θέσφατο και να διατυμπανίζεται από όποιον θέλει να προσδώσει αξία σε μια ανάξια και καταστροφική πράξη, όπως είναι το θέατρο και ο κινηματογράφος;
Και καθαίρεται από το άγχος ή αποκτά ο άνθρωπος άγχος βλέποντας θέατρο;
Ποιος καθιέρωσε την δήθεν αξία του Αριστοτέλη άλλος, παρά όποιος είχε τάχα συμφέρον να το κάνει;
Για να γελάσει ή να κλάψει ο άνθρωπος έχει ανάγκη το θέατρο και τον κινηματογράφο την ώρα που κάθε μέρα γελάει και κλαίει και χωρίς αυτά;
Όχι. Ανάγκη το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι για εκείνους που καλοζούνε από αυτά.
Ανάγκη βιοποριστική. Γιατί ας μην πάει το μυαλό κάποιου πως οι συγγραφείς, οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες και λοιπά, έχουν κάποια άλλη ωφέλεια από αυτό που κάνουν.
Ως για όσους πάνε και βλέπουνε τα έργα, πόσο καλλίτερο θα ήτανε αν κοιτάζανε για πολύ λιγότερο χρονικό διάστημα ένα ρυάκι να κυλάει, ή τον ουρανό! Και από πόσα άγχη και έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις που τους κατακλύζουν θα ξαλάφρωναν, για λίγο έστω!
Η ζημιά που κάνει ο κινηματογράφος και το θέατρο είναι ανυπολόγιστη φορτώνοντας τον άνθρωπο με κόμπλεξ για όσα οι ηθοποιοί χαίρονται και που για κείνον είναι ακατόρθωτα και δίνοντάς του παραδείγματα για πράξεις βλαβερές για τον ίδιο ή και για άλλους.  
Η χειρότερη όμως κατάσταση στην οποία τον οδηγεί είναι η ταχύτητα με τη οποία τον μαθαίνει ότι δήθεν γίνονται τα πάντα, όταν μέσα σε ένα λεπτό του  παρουσιάζεται να γεννιούνται και να πεθαίνουν αυτοκρατορίες, να περνάνε χρόνια, να πλάθονται χαρακτήρες και πόλεις, να πετυχαίνονται πράγματα που στη ζωή κανενός ανθρώπου δεν συμβαίνουν πραγματικά. Η ολέθρια βιασύνη του κόσμου και φυσικά η αναποτελεσματικότητά της να δημιουργήσει τα ίδια αποτελέσματα στη ζωή όπως τα δημιουργεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο, είναι γέννημα του ίδιου του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Και από όλα μένει η ικανότητα των ανθρώπων του θεάτρου και του κινηματογράφου να υποκρίνονται και να ψεύδονται.
Κινηματογράφος-θέατρο και τα παρόμοια: η αφρόκρεμα  της άκρας υποκρισίας.  Μία Τέχνη όπου η προσποίηση, η απάτη, η επιτήδευση, έχουν μπει στην υπηρεσία της αποχαύνωσης του ανθρώπου ελέω της ανάγκης να περνάει αυτός κάπως τον καιρό του.
Αυτό δεν είναι θάνατος;


ΘΑΝΑΤΟΣ-3
Η πατρίδα. Έχουνε χωρίσει οι άνθρωποι τη γη σε πατρίδες. Και λένε να, αυτή είναι η δική μου πατρίδα. Μην τολμήσεις να έρθεις εδώ γιατί θα σε σκοτώσω. Και πρώτη φροντίδα τους είναι πώς να διαφυλάξουνε την ακεραιότητα της πατρίδας του καθένας.
Και κανείς δε λέει πως η αρχή του χωρισμού σε πατρίδες στηρίζεται στη δύναμη που μια ομάδα ανθρώπων έχει να εξουσιάζει το χώρο αυτής της πατρίδας, και στο φόβο πως κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων που διαθέτει δύναμη μεγαλύτερη από την δική της, μπορεί να κάνει δικόν τον χώρο που η πρώτη πατρίδα αποκαλεί πατρίδα της. Φόβος και τρόμος μιας πατρίδας για την κατάληψή της από άλλη πατρίδα. Και αυτή είναι ζωή!
Φόβος και τρόμος μιας χώρας μήπως φτιάξει κανένα ισχυρότερο όπλο η άλλη χώρα και καταλύσει τη δική της πατρίδα. Και αυτή είναι ζωή και όχι θάνατος!
Και ολόκληρες βιομηχανίες για την υπεράσπιση της πατρίδας δημιουργούνται, στρατοί σχηματίζονται, εργοστάσια παραγωγής όπλων φτιάχνονται, τα σχολεία κάθε πατρίδας διδάσκουν πόσο δίκιο έχει η πατρίδα αυτή στις διαφορές της με άλλες πατρίδες, πρόγονοι επικαλούνται σαν κίνητρο διαφύλαξης των οστών τους.  Πολυάνθρωπα υπουργεία και Υπηρεσίες δημιουργούνται για την προστασία του πληθυσμού μιας χώρας από εκείνον της διπλανής της. Και αυτό είναι ζωή και όχι θάνατος!  
Και πάνε και πεθαίνουνε οι άνθρωποι και σκοτώνουν ο ένας τον άλλο για το ποια πατρίδα είναι καλλίτερη. Και αυτό δεν είναι θάνατος!  
Και ποιήματα και μυθιστορήματα και εκατομμύρια βιβλία γράφονται για να εκθειάσουν τις χάρες, τις ομορφιές, τις ιδιαιτερότητες κάθε πατρίδας. Και  σημαίες ανεμίζουνε δακρύζοντας μάτια, και λόγοι πύρινοι εκφωνούνται, και γιορτές διοργανώνονται για να μην ξεχαστεί η προς την πατρίδα οφειλόμενη πίστη, αγάπη, αφοσίωση, λατρεία. Και πατρίδες μισούνται ή αγνοούνται όχι γιατί τους αξίζει το μίσος και η άγνοια, αλλά γιατί δεν είναι «η δική μας» πατρίδα. Και αυτά δεν είναι θάνατος λέει, είναι ζωή!
Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουν κάποιοι τις απόψεις τους;


ΘΑΝΑΤΟΣ-4
Πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια ένας άνθρωπος που λεγόταν Μωυσής ήτανε ο αρχηγός των εβραίων.  
Είναι αυτός που έβγαλε τους εβραίους από την Αίγυπτο.
Ο Μωυσής είχε γυναίκες όσες και όποιες ήθελε, είχε χρυσάφι άφθονο, είχε  υπηρέτες, είχε δική του ηγετική παρέα με την οποία έλεγχε την κατάσταση.
Στη διάρκεια της εξόδου ο εβραϊκός λαός, λόγω κυρίως των κακουχιών που είχε περάσει, ήτανε απειθάρχητος και έδειχνε τάσεις επαναστατικές. Ο Μωυσής δυσκολεύονταν να τα βγάλει πέρα. Οι εβραίοι είχαν αρχίσει να τον αμφισβητούν.
Τότε σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει τον θεό των προγόνων του. Η προεργασία υπήρχε από τους Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και λοιπούς.
Δεν τον υπάκουαν οι άνθρωποι; Καλώς. Θα μπορούσαν όμως να μην υπακούσουν στο θεό;
Θα τους έφερνε λοιπόν εντολές από τον ίδιο το θεό.
Έκατσε με τους δικούς του και σκέφτηκαν ποιες εντολές διασφάλιζαν την ηγετική τους παρέα, στις οποίες έπρεπε να υπακούει ο εβραϊκός λαός σαν οεκλεκτός του θεού.
Γιατί ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να έχει επιτυχία αν δεν υποστηριχτεί και από τους εκάστοτε μεγάλους που περιτριγυρίζουν το πολύ μεγάλο αφεντικό. Έτσι και οι μεγάλοι δίπλα στον Μωυσή, συμφώνησαν να βοηθήσουν γιατί έτσι θα εδραιωνόταν η θέση του Μωυσή στο λαό και κατά συνέπεια και τα δικά τους προνόμια.
Ο αρχηγός έχει ανάγκη από εκείνους που τον υμνολογούν και τον εκθειάζουν στο λαό, όσο και εκείνοι έχουν ανάγκη τον αρχηγό για να κρατηθούνε στην προσοδοφόρα θέση που έχουν δίπλα του. Είναι μία αμφίδρομη σχέση με αποδειγμένη επιτυχία του σκοπού που επιδιώκει.
Αφού λοιπόν συμφώνησαν το περιεχόμενο των εντολών, έβαλε ο Μωυσής και του φτιάξανε δυο πλάκες με γραμμένες πάνω τους με θεϊκά γράμματα τις δέκα συμφωνημένες εντολές, και να τις πάνε στο όρος Σινά. Ύστερα ανέβηκε κι αυτός στο βουνό για να συνομιλήσει με το θεό, όπως είχαν αρχίσει να διαδίδουν οι δικοί του στο πλήθος των εβραίων.
Και ανέβηκε στο βουνό ο Μωυσής, και μίλησε με το θεό, και ο θεός του έδωσε τις εντολές που συμπτωματικά εξυπηρετούσαν τις φιλοδοξίες του Μωυσή.
Το πως υπάκουσαν σ’ αυτές τις εντολές οι εβραίοι δεν είναι απορίας άξιο. Ξέρανε τη δύναμη που είχε ο θεός των πατέρων τους, ξέρανε τι έχουνε να τραβήξουνε από αυτόν αν δεν υπακούσουν τις εντολές του (τόσα βιβλία είχαν γραφτεί για το θέμα), η προπαγάνδα είχε δουλέψει άριστα, ο λαός πίστεψε, οι αντίπαλοι του Μωυσή με το λαό εναντίον τους δεν μπορούσανε να τα βάλουνε με τον Μωυσή-η δουλειά έγινε.
Στις τέσσερες πρώτες εντολές υπάρχει η αυτόματη γένεση του θεού και ο αυτοπροσδιορισμός του, ώστε οι εβραίοι να ξέρουνε ποιος είναι ο θεός τους.
Στις υπόλοιπες έξη εντολές απαγορεύονται όλα όσα ο Μωυσής θεωρούσε ικανά να του αμφισβητήσουν την εξουσία και τα αγαθά με τα οποία αυτή πάντοτε συνυπάρχει.
Από τις εντολές παραθέτω την δεκάτη.
Εντολή δέκατη
Ουκ επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου• ουκ επιθυμήσεις την οικίαν του πλησίον σου ούτε τον αγρόν αυτού ούτε τον παίδα αυτού ούτε την παιδίσκην αυτού ούτε του βοός αυτού ούτε του υποζυγίου αυτού ούτε παντός κτήνους αυτού ούτε πάντα όσα τω πλησίον σου εστι.
Λεπτομερέστατη και αναλυτικότατη.
Την παραθέτω ολόκληρη όπως είναι γραμμένη στο Δευτερονόμιο γιατί αυτή θα μπορούσε να είναι και η μοναδική εντολή του θεού-όλες οι άλλες είναι η σάλτσα.
Γιατί εάν δεν επιθυμήσεις τότε ούτε θα κλέψεις, ούτε θα σκοτώσεις, ούτε θα μοιχεύσεις, ούτε θα ψευδομαρτυρήσεις.
Έτσι ο Μωυσής έγινε εκτός από πολεμικός αρχηγός και θρησκευτικός ποιμένας των εβραίων. Αυτό άλλωστε γινόταν και σε άλλα μέρη του κόσμου.
Αλλά δεν θα αναφέραμε σήμερα τον Μωυσή, αν αυτό που έκανε περιοριζόταν στα πλαίσια τα εβραϊκά, όπως ό,τι έκαναν οι Φαραώ περιορίζονταν στην Αίγυπτο.
Το πράγμα με τον Μωυσή επεκτάθηκε με τη μεσολάβηση του Χριστού σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα η μισή ανθρωπότητα να καλείται να τηρεί σήμερα τις δέκα εντολές τις εφευρεμένες τότε από τον Μωυσή για τις προσωπικές του φιλοδοξίες, και για τον ίδιο λόγο να διδάσκεται την ιστορία του λαού των εβραίων.
Βεβαίως αν δεν είχε υπάρξει ο Μωυσής και τα έργα του, κάτι άλλο θα είχαν εφεύρει οι κατοπινοί φιλόδοξοι αρχηγοί για να κρατούν υποταγμένους στη θέλησή τους τούς πολίτες και τους πιστούς.
Και δεν ξέρει κανείς τι θα ήτανε αυτό.
Όμως ό,τι και να ήτανε, είναι ζωή αυτή για τα δισεκατομμύρια ανθρώπων που υποτάσσονται στην φιλοδοξία ενός ανθρώπου, που έζησε μάλιστα πριν από τέσσερες και χιλιάδες χρόνια, και στη μηχανή που αυτός βρήκε για να σταθεροποιήσει την εξουσία του;
Αν είναι πράγματι ζωή, αν πράγματι τόσο φτηνή και μάταια είναι η ζωή, τότε ας ομολογήσουμε ότι βρήκαμε το σκοπό της και ας ψάλλουμε τροπάρια στον Μωυσή σαν τον σωτήρα της ανθρωπότητας.
Επειδή όμως αυτό δεν είναι ζωή, δεν μπορεί να είναι παρά θάνατος. Όπως κάθε θρησκεία.

ΘΑΝΑΤΟΣ-5
Η βαρβαρότερη πράξη και η μεγαλύτερη προσφορά του ανθρώπου στο θάνατο, είναι να φέρει στον κόσμο ένα παιδί.
Να παραδώσει δηλαδή στη δυστυχία ένα ακόμα πλάσμα.

Η ανατροφή κατόπιν του παιδιού είναι το μεγάλο αστείο.
Έχουν γραφτεί πολλά βιβλία και πολλοί έχουν καταπιαστεί με το πρόβλημα της ανατροφής του παιδιού.
Και το θέμα ακολουθεί τη μόδα κάθε εποχής όπως κάνουν τα φορέματα των γυναικών. Τι πιο αστείο;
Και όμως, υπάρχουν άνθρωποι που παθιάζονται υποστηρίζοντας τη μια ή την άλλη θεωρία.
Ποια είναι τα κριτήρια που χρησιμοποιούν οι ειδικοί για να προβάλουν τη μια ή την άλλη θεωρία;
Το πράγμα μιλάει μόνο του αν δει κανείς τα συστήματα ανατροφής των παιδιών που έχουν φανεί πάνω στη γη. Τα κριτήριά τους είναι τελείως υποκειμενικά και σε όλες τις περιπτώσεις λανθασμένα και ολέθρια. Ολέθρια γιατί τα παιδιά που ανατρέφονται με όποιον τρόπο, δεν παύουν να παράγουν μεγάλους εγκληματίες, μεγάλους δολοφόνους, μεγάλους κλέφτες, μεγάλους βιαστές, μεγάλους μακελάρηδες λαών. Και είναι όλη αυτή η παραγωγή εκείνο ακριβώς που οι μέθοδες διαπαιδαγώγησης ήθελαν (;) να αποφύγουν!
Τι άλλο παρά η ανάγκη να περάσουν τον καιρό τους σπρώχνει και τους θεωρητικούς της ανατροφής παιδιών στην εκπόνηση σχετικών σχεδίων και μεθόδων;
Και οι πειθόμενοι τοις ρήμασιν εκείνων,  αποδεικνύεται ότι ασχολούνται με το θέμα γιατί τους έτυχε στο δρόμο τους και γιατί δεν είχαν βρει κάτι καλλίτερο μέχρι τότε για να ασχοληθούν με αυτό.
Το αστειότερο όλων είναι ότι οι θεωρητικοί κάθε εποχής στηρίζονται σε μελέτες, παρατηρήσεις και πειράματα, που είναι πορίσματα… σοβαρής και μακροχρόνιας μελέτης και… και…

Σήμερα η μόδα είναι: αφήστε τα παιδιά να κάνουν ότι θέλουν. Μόνα τους να διαλέξουν το φαγητό τους, το παιχνίδι τους, τις παρέες τους, το επάγγελμά τους, τον φίλο τους, τον… την… το…
Και ύστερα εξανίστανται που τα παιδιά τους διάλεξαν το χασίσι, την παρέα με εγκληματίες, το παιχνίδι με τα χαρτιά, την πλαστογράφηση διαβατηρίων γι επάγγελμα, την Ξανθίππη για γυναίκα τους.  
Όλα όμορφα, ηθικά, αγγελικά πλασμένα. Και το παιχνίδι με τα παιδιά είναι βασικό στοιχείο ενασχόλησης στη ζωή των μεγάλων, δηλαδή ένας ακόμα θάνατος μέσα στους θανάτους που καθημερινά μας πνίγουν.
Το μόνο καλό που μας δίνουν τα παιδιά είναι η εικόνα του κόσμου από όπου ήρθαμε. Του κόσμου όπου εκεί κανέναν δεν ενδιαφέρει αν κάνοντας ένα βήμα πέφτουμε στο γκρεμό, του κόσμου όπου η φλόγα δεν μας καίει, όπου τα αυτοκίνητα δεν μας κόβουν, του κόσμου όπου αφηνόμαστε να πηγαίνουμε χωρίς φόβο για τίποτα, όπου η αθωότητα για μικρό δείγμα της μόνον έχει το βλέμμα των παιδιών, του κόσμου όπου όλα ήσαν όμορφα πριν η άβουλη κακοήθεια  των ανθρώπων μας φέρει από την άφροντι ζωή στον δικό τους φρικτό κόσμο, τον κόσμο του θανάτου.
 

ΘΑΝΑΤΟΣ-6
Τα δώρα. Από την εποχή του αντιπραγματισμού δείχνουν την αδυναμία του ανθρώπου να έχει αυτάρκεια. Τι δυστυχία! Να μην μπορείς να ζήσεις παρά αναλωνόμενος! Και αυτό είναι ζωή!  
Τα δώρα συνεχίζονται και σήμερα. Δώρα σε φίλους, σε παιδιά, σε γονείς, σε ερωμένες-νους, σε αφεντικά, σε… σε…
Γιατί κάνουμε δώρα; Μα για να εξασφαλίσουμε λίγη προσοχή, λίγη επιείκεια, λίγη αγάπη.
Δυστυχισμένα πλάσματα. Που μόνον αγοράζοντας όλα αυτά μπορείτε να κοιμάστε χωρίς εφιάλτες! Που τρέμετε όταν έρχονται γιορτές επειδή πρέπει να κάνετε και να πάρετε δώρα. Που καταριόσαστε γι αυτό την κοινωνία που μέσα της ζείτε. Που προσφέροντας το δώρο σας ακούτε: «Μα είχα τέτοιο. Δεν έπρεπε να ξοδευτείς» ή «Ωραίο! Μόνο θα το πάω πίσω να πάρω το μπλε» ή, το χειρότερο «Τι ωραίο! Πώς ήξερες τι μου χρειαζόταν; Δε θα το αποχωριστώ ποτέ!»  Και είναι το χειρότερο γιατί αυτό είναι ψέμα. Γιατί ξέρεις πως η αλήθεια είναι ανάμεσα στο «θα το δώσω στον ανεψιό μου» ή «θα το πετάξω μόλις φύγει».
Δωροδοκίες, για να έχουμε την υποψία πως από κάτι έχουμε να κρατιόμαστε. Αν αυτό είναι ζωή τότε τι είναι θάνατος;
Και ας μην καταπιαστούμε εδώ πως από τα δώρα ξεκινάνε και τα ανά τον κόσμο οικονομικά σκάνδαλα. Τι θα άλλαζε; Μην είναι μικρότερος θάνατος αυτός; Ούτε μικρότερος ούτε μεγαλύτερος είναι. Είναι θάνατος και ο θάνατος δεν έχει διαβαθμίσεις.