ΓΑΛΗΝΗ…
(1 Ιουλίου 2015)

Πώς όλα αλλάξαν τα πράγματα σήμερα!
Πώς όλα σα να ’ναι τα βλέπουμε εφήμερα!
Οι τράπεζες κλείσαν-δυσανασχετήσαμε,
Την άλλη όμως μέρα πάει πια: συνηθίσαμε.
Γραμμή για δραχμή ο Τσίπρας μας πάει;
Για λίγο μας πόνεσε-μα πια δεν πονάει!
Μας χόρτασαν ψέμα του σύριζα οι τύποι;
Ε και; Ούτε εμπάθεια γι αυτό ούτε λύπη!
Με τάξη πηγαίνουμε στ’ άδεια ταμεία
Σεμνή σαν σε μια ιεροτελεστία.
Μας δίνουν εξήντα, καλά τα μετράμε,
Στον δίπλα μας φεύγοντας χαμογελάμε.
Των μάρκετ τα ράφια σαν άδεια τα δούμε
Για μία στιγμούλα μονάχα απορούμε.
Και όλα τα κάνουμε τόσο μειλίχια
Βαθιά σαν με φως ποτισμένοι ως τα μύχια.
Φωνές; Ούτε μία. Πορείες; Διαδηλώσεις;
Καμιά όπου χώρας το μάτι απλώσεις.
Τι άνθρωποι θα ’μασταν πολιτισμένοι
Σ’ αυτά τα παλιά ο καθείς μας αν μένει…
Μον’ ήρεμα ακούμε τον πρωθυπουργό
Που μ’ ύφος νονού και με λόγο αργό
Υπόσχεται οάσεις και τάζει παλάτια
Που όλους χωρούν τα ιλαρά τους τα πλάτια.
Ας πάμε για ύπνο γαλήνιοι το βράδυ.
Και ας βυθιστούμε στου νου το σκοτάδι.
Η μέρα η νέα μας θέλει γερούς
Νονών υπηρέτες κι ελπίδων φρουρούς.