Οι έλληνες αποφεύγουν σαν ο διάολος το λιβάνι να μιλήσουν για το μίσος των βόρειων για τους νότιους έλληνες και το αντίστροφο.
Όμως αυτό υπάρχει. Όπως υπάρχει το μίσος των άσπρων για τους μαύρους, των παλαιστίνιων για τους ισραηλινούς, των φτωχών για τους πλούσιους και τόσων άλλων για τόσους άλλους-και τα αντίθετα.
Και το μίσος αυτό θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι. Όποιος αυτό δεν το βλέπει, ή δεν έχει μάτια ή τα έχει κλειστά.
Το 1971 ήμουνα έξω από τη Νέα Βύσσα, στον Έβρο, λοχαγός γιατρός, με το 558 Τάγμα Πεζικού, απέναντι από τους τούρκους-ήταν τότε που οι τούρκοι αποβιβάστηκαν στην Κύπρο. Ένα βράδυ πήγα στο χωριό για να πάρω νερό. Με τη στολή μου της εκστρατείας. Μια γριούλα ήτανε μέσα στο καφενείο του χωριού. Γυριζει και με ρωτάει: «Από πού είσαι παιδάκι μου;» «Από μακριά γιαγιά», της λέω. «Από πού;», μου ξαναλέει. «Από την Πελοπόννησο» της λέω. Με ύφος λυπημένο και καθησυχαστικό: «Ε, δεν πειράζει παιδάκι μου, από θεού είναι όλα»! μου είπε.