ΑΠΟΚΡΙΕΣ
(Ρωρερκάρ)

Απόκριες ήρθαν. Ας ντυθούμε.
Εγώ ένα ποντίκι και συ γάτα;
Μήπως εγώ η γη κι εσύ ο ήλιος;
Όχι; Τι τότε;
Ξέρω. Αστάχυ εγώ και συ δρεπάνι.
Ή μάλλον κουρελού εγώ
και κόπανος εσύ βαρύς.
Καλλίτερα όμως μήπως θα 'ναι
σκουπίδι εγώ και συ να με πατάς;
Ρολόι εσύ κι εγώ ένα λεφτό σου;..
Το βρήκα-εγώ σκυλί
κι εσύ μια να μου δείχνεις ένα κόκκαλο
κι αμέσως πίσω να το ξαναπαίρνεις.
Όχι -αναλογία δεν υπάρχει-
πότε συ μου 'δωσες ελπίδα;
Χτύπος εγώ κι εσύ πόρτα κλειστή!
Αυτό καλά νομίζω πως ταιριάζει. Μα ούτε.
Άλλο.
Να! Κορμί εγώ κι εσύ μαστίγιο.
Δεν πάει, λίγο θα υπόφερα έτσι.
Το βρήκα! Φλόγα εγώ, Πάγος εσύ.
Όχι, έτσι είμαστε και τώρα.
Όχι...όχι...
Να ποιο είναι το τέλειο:
κρεβάτι άδειο εγώ
Και δίπλα μου εν' ανθοδοχείο
με σένα μέσα του, ντυμένη κρίνο.

Τι λέω...τα 'χασα τελείως.
Δε σκέφτηκα
το πιο απλό κι ωραίο-
εγώ εγώ
κι εσύ εσύ
όμως μαζί μου ερωτευμένη!
Και στη γειτονιά να βγούμε.
Απίστευτη μια τέτοια μεταμφίεση.
Θα τη θυμούνται χρόνια ως κι οι πέτρες