ΧΙΟΝΙ ΣΤΟΝ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ

Πρωτόειδωτες μέρες ξανοίγουν
μπροστά μου. Οι παλιές βυθισμένες
σε σκότος βαθύ. Τώρα ημέρες
λαμπρές μου σμιλεύουν οι αιθέρες-
ημέρες που σ’ άσβηστα φώτα λουσμένες
με της ευτυχίας τα μύρα με πνίγουν.

Εγώ είμαι κείνος που ακόμα
ως χτες στο χαμό ήμουν δοσμένος;
Που μες στο ζεστό καλοκαίρι
τον κρύο χειμώνα είχα ταίρι;
Εγώ ειμ' αυτός που ως τα χτες ήμουν ξένος
σε κάθε ανθηρό και χαρούμενο γιόμα;

Ας λείψει λοιπόν από μπρος μου,
ας φύγει για πάντα από μένα
η λύπη! Η κρήνη ας στερέψει
του Πόνου! Η χαρά ας με στέψει!
Και όσα έχω δάκρυα ως τώρα χυμένα
Ζωή τόσες μέρες χαρούμενες δόσμου.