ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ

Κι αν ειν' ο έρως φίλημα των άγγελων προς τ' άστρα
κι αν ίσως όσοι αγαπούν στους ουρανούς πετάνε
και αν τα πιο όμορφα έχτισε η φαντασιά μου κάστρα
κι αυτά σαν οικοδέσποινα γλυκιά τους σε κρατάνε,

κι η ποίηση μου αν λούλουδο και ήλιο και φεγγάρι
σε παρομοιάζει, και χρυσή, μικρούλα μία βάρκα
σου στέλνει μέσα στ’ όνειρο ταξίδι να σε πάρει-
όμως μικρή μου μην ξεχνάς πως είμαστε από σάρκα.

Γι αυτό τα ψευτολούλουδα της φαντασίας κόψε
και δίχως λύπη πέτα τα, τον ήλιο άσε να σβήσει,
ασ' τη βαρκούλα μοναχή κι έλα κοντά μου απόψε
που η σάρκα αυτή του έρωτα γυρεύει το μεθύσι.

Κι όταν γυμνοί θα πέσουμε κι οι δύο στο κρεβάτι-
τον τόπο του μονάκριβου στην πλάση παραδείσου-
θα ιππεύσω όχι του Πήγασου αλλά του Πόθου το άτι
και το πιο ωραίο μου ποίημα θα γράψω στο κορμί σου.