Τσίπρας 2015

Αξιοπύπητος και τρομοκρατημένος μαζί εμφανίζεται σε αίθουσες και πλατείες ο χαζόχαρούμενος πρωθυπουργός.

Άλλοτε γελάει. Του χουνε πει του γελοίου ότι το να γελάς δείχνει άνθρωπο ικανοποιημένο από τον εαυτό του και ότι το γέλιο προδιαθέτει ευχάριστα τους θεατές και ακροατές του. Και γελάει εκείνο το αταίριαστιο γέλιο, όπως εκείνο που φόραγε όταν βγήκε από την δεκαεφτάωρης διάρκειας  «σύσκεψη», για να μας πει ότι στις λίγες εκείνες ώρες αυτός κατάφερε να καταστρέψει την Ελλάδα.

Άλλες φορές, φοράει εκείνο το πρόσωπο με τις ρυτίδες του μετώπου, πρτοσπαθώντας να δείξει ότι γνοιάζεται για τον τόπο.

Ένας ανίκανος, περιστοιχιζόμενος από αριβίστες. Οι οποίοι έχουν εξαφανιστεί από δίπλα του όπως τα ποντίκια από το μέλλον να βυθιστεί καράβι, αφού πρώτα έπεισαν τον χαζό πως μόνον αυτός είναι ικανός να «αναστρέψει» την κατάσταση.

Όποιος θέλει να δει το πεφταστέρι του χαζοοχαρούμενου πρωθυπουργού να πέφτει, ας κοιτάξει στον ουρανό τις μεταμεσινύχτιες ώρες της εφτά Ιουλίου.

Μόνο που τα πεφταστέρια δεν είναι αστέρια αλλά τυχαία άχρηστη σκόνη που η μόνη αξιοπρόσεχτη και χρήσιμη συνιστώσα της ύπαρξής της είναι το πέσιμο και η εξαφάνισή της.