ΩΔΉ ΣΤΟ ΨΆΡΙ

Ψάρι!
Μέσα στων λεπιών σου το νερό κλεισμένο
Μακριά από τον αγέρα κι απ’ το χνούδι του βελάσματος
κι απ’ τις στριγκλιές του αγέρα σε παράθυρα κρουσταλλιασμένα.
Μακριά ’πο της βαρύτητας την κατακόρυφη τη ζυγαριά
κι απ’ των νεφών τα σχήματα.

Ψάρι!    
Πιστό στον κύκλο τον νερένιο σου!

Σε ποιον θεό προσεύχεσαι;
Ποιες είναι οι γνώσεις σου εσένα για το σύμπαν;
Και ξέρεις ότι ο προπάππος όλων μας εσύ ’σαι;
Και θυμάσαι;
Θυμάσαι τον καιρό που επρωτόβγαινες απ΄το νερό για λίγο;
Κι αν ναι, πού η μνήμη σου εδράζεται;
Στου κεφαλιού σου τη μικρή φαιά ουσία
Ή στης ουράς τα λέπια σου;

Ω! Ψάρι εσύ!
Που όλους μας περιέχεις μες στ’ αυγά σου
που σαν σε μήτρα μία καρπερή μέσα στο κύμα αφήνεις!
Που λοιδωρείς την καυχησιά του ανθρώπου
ότι μπορεί και περπατεί...

Μέσα στις φλέβες σου το αίμα μας τρέχει.
Με του εγκεφάλου σου τις έλικες
τιν δρόμο τον δικό μας πήραμε
όταν σ’ αφήσαμε.

Όταν σ΄αφήσαμε...
Όταν η δυστυχία μας ξεκίνησε…