ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Γαλανό πανί δεμένο
Στο κοντάρι το υψωμένο
Φύσα αέρα ν’ ανεμίσει
Παραμύθι ν’ αρχινίσει.

Παραμύθι ν’ αρχινίσει
Τη φωτιά να τραγουδήσει
Τη φωτιά την πυρκαγιά
Και τα δαδίνα κλαδιά.

Και να πει για το Αιγαίο
Που η μοίρα του η καλή
Στον αφρό του έχει δώσει
Τέτοιο χώμα να φιλεί.

Και να πει για την περφάνια
Του Μεσόγειου του ουρανού
Που πυργώνει τέτοια αντρεία
Που μεστώνει τέτοιο νου.

Και να πει να μάθουν όλοι
Πώς πυργώνει η λεφτεριά-
Λιώνοντας οι αντρειωμένοι
Σαν η φλόγα τα κεριά.

Και να πει σ’ όσους δεν ξέρουν
Πώς η αντρεία θα κερδηθεί:
Απ’ το ντρόπιασμα που παίρνει
Όποιος άναντρα χαθεί.

Και    να πει-να τραγουδήσει
Του    'Κοσιένα το σκοπό
Που    το αίμα ειν’ ακόμα
Των    ηρώων του νωπό.

Και να πει για του σαράντα
Τον τρανό ξεσηκωμό
Που το αίμα των θεριών του
Ρέει ακόμα ζωντανό.

Και να πει για την κατάντια
Του λαού του σημερνού
Που ρεντίκολο έχει γίνει
Του ενού και τ’ αλλουνού.

Γαλανό πανί δεμένο
Στο κοντάρι το σκυμμένο
Φύσα στόμα να τρεμίσει
Και το θρήνο ν’ αρχινίσει.

Και το θρήνο ν’ αρχινίσει-
Για τη στάχτη να μιλήσει
Για τη στάχτη τη βαριά
Και τ’ αφλόγιστα κλαδιά.

                 -----