ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΒΙΒΑΡΙ

Από νωρίς-πριν ξημερώσει-
μια κίνηση ακούω παράξενη
ακόμα ξαπλωμένος όντας:
θόρυβοι, βιαστικά πατήματα, φωνές εργατικές,
ήχοι από τρίξιμο καιόμενων κλαδιών.

Κουβέντες ασυνήθιστες
Από τον δίπλα κήπο:
«Άναψε η φωτιά;»
«Φέρε κι άλλες κληματόβεργες»
«Χρόνια πολλά»
«Χριστός ανέστη!»
Α! Ναι, αναστήθηκε ο Χριστός.

Σηκώνομαι.
Απ΄ το παράθυρο μου
Βλέπω καλά τώρα τους γείτονες
Να έχουν αρχίσει το αρνί να ψήνουνε.
Προσκαλεσμένοι φτάνουνε σιγά σιγά.
Όλων τα βλέμματα προς τη φωτιά στραμμένα.

Η θάλασσα από δίπλα
βλέπει παραξενεμένη
τ’ ανθρώπινα καμώματα.
Οι ελιές και τα πορτοκαλόδεντρα
Πνιγμένα μες σε τσίκνας σύννεφα.

Αλλά κι εμένα-όχι, δε θα με αγνοήσουν
Οι γειτόνοι μου. Σα βγω
Μετά το τέλος της γιορτής τους,
Θα μου ειπούν χρόνια πολλά κι εμένα,
ήσυχα ήσυχα και φυσικά πολύ.

Με μια για χρόνια καλλιεργούμενη από μένα
Αναγκεμένη τακτική,
Έχουνε πλέον καταλάβει ότι και αν
Με είχανε καλέσει στη γιορτή τους,
Δε θα πήγαινα.