Ω! ΚΙ ΕΓΩ!
 
Μ’ αγαπάει-και το ξέρω-ο καλός μου.
Το διαβάζω στη ματιά του τη θολή
όταν όμορφος σαν ζώο στέκει εμπρός μου
λίγο πριν μου ξερριζώσει το φιλί.
 
Μ’ αγαπάει ο καλός μου-και το ξέρω-
το διαβάζω στου κορμιού του τη φωτιά
σα με κόβει σαν το στάχυ μες στο θέρο
σα με καίει καθώς κλαδάκι η πυρκαγιά.
 
Μ’ αγαπάει ο καλός μου δίχως άλλο-
αν σηκώσω τη φουστίτσα μου ψηλά
κάτι ανάμεσα στα πόδια του μεγάλο
με ορμή το παντελόνι του ζουλά.
 
Κι αν το μπούστο μου λιγάκι ξεκουμπώσω,
πρέπει πρώτα δυο φορές να το σκεφτώ
αν δε θέλω πριν την κίνηση τελειώσω
από κάτω απ’ τον καλό μου να βρεθώ.
 
Σας το είπα. Ο καλός μου μ' αγαπάει.
Μα κι εμένα-και ας είμαι εγώ μικρό
α! κι εμένα ίδιο νέκταρ με μεθάει! 
ω! κι εγώ ίδια πολύ τον αγαπώ!
 
                            -----

 ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟ ΚΛΑΔΙ 

Από το δέντρο το κλαδί 
απ' το κλαδάκι το λουλούδι. 
Από το φίδι το πουλί 
Απ’ το πουλάκι το τραγούδι. 

Μέσα στο σύγνεφο η βροχή. 
Μες στη βροχή το ποταμάκι. 
Μέσα στους πλούσιους οι φτωχοί 
μέσα στη φτώχεια το φαρμάκι. 

Κάτω απ' το λάδι το κρασί 
μες στο κρασί ανατριχίλα 
κάτω από μένανε εσύ 
μέσα σου δίηβος καμήλα. 

     ΑΝΑΜΕΣΆ ΤΟΥΣ

Σούρπωσε. Λάμπουν οι μηροί 
άσπροι ως ψηλά και τρυφεροί. 
Κι ανάμεσά τους ένας ζόφος 
παραφωνία στο λυκόφως

                   -----

 ΑΦΟΥ ΔΕ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕ

Αφού δε μ' αγάπησε δεν κρύβουν τα σύθαμπα
σκιές ούτε μίσους. 
Αφού δε μ' αγάπησε δεν είχαν τα Σύμπαντα
ποτέ παραδείσους.
Αφού δε μ' αγάπησε τα πάντα είναι ψέματα 
και πώς ναν' αλήθεια
αφού τα δικά μου ταιριάζαν χαϊδέματα
στα δυο της τα στήθια..

Αφού δε σφιχτόκλεισαν οι πάλλευκοι κύκλοι της
τους μαύρους μου κύκλους 
αφού αποστερήθηκαν τα δύο τα χείλη της
του μόνου μου χείλους 
αφού δεν αγκάλιασαν οι δυο τεθλασμένες της
τις δυο μου ευθείες 
αφού με το στήθος μου οι λαιμοκαδένες της
δεν κάναν φιλίες- 

αφού δε μ' αγάπησε ειν' όνειρο η ζήση μου
σβησμένου ονείρου
ποτέ δεν ανέτειλα και είναι η δύση μου
ογκάνισμα χοίρου. 

Δε ζω-δεν αισθάνομαι-στης πλάσης της άπλαστης
τα πλάτη δεν κείμαι.
Στης ζωής τον παλμό-στο φως-στη λαχτάρα της
δεν έχω μερίδιο-δεν είμαι.

 Αν ο Τραμπ είναι έξυπνος πρέπει να τοποθετήσει τον παραλίγο δολοφόνο του επικεφαλής της Ασφάλειας του Λευκού Οίκου και του εκάστοτε Προέδρου.

 ΚΟΡΙΤΣΙΑ

-Τα κορίτσια.
-Τι;
-Τα κορίτσια.
-Τι τα κορίτσια;
-Τι τι τα κορίτσια;
-Είπες τα κορίτσια-τι τα  κορίτσια;
-Είναι. Αυτά.
-Τι είναι;
-Κορίτσια.
-Σε ρώτησα για τη χτεσινή νεροποντή…
-Ναι.
-… πού ήσουνα όταν είχαν ανοίξει οι ουρανοί.
-Ναι.
-Λοιπόν;
-Τα κορίτσια.
-Τα κορίτσια;..
-Ναι.
-Από πότε, πού, πώς, γιατί έτσι;
-Από πάντα και για πάντα, εδώ και παντού και με όποιον τρόπο ξέρεις ή μπορείς να φανταστείς
-Τα κορίτσια;
-Τα κορίτσια.
-Μόνον αυτά;
-Μόνον αυτά. 
-Τα κορίτσια!
-Ναι.

 Ηγετικό στέλεχος της Χαμάς:
«Η οργάνωση δεν θα παραδώσει τα όπλα της. Όσο υπάρχει κατοχή, υπάρχει αντίσταση. Η αντίσταση είναι το δικαίωμα των λαών υπό κατοχή…Είναι κάτι για το οποίο τα έθνη είναι περήφανα!»
Έλα τώρα Χαμάς…. Μην κάνεις πείσματα…. Άσε τις φιλολογίες για περηφάνια και τέτοια. Δώσε ήσυχα ήσυχα τα όπλα σου! 
Γιατί δεν παίρνεις παράδειγμα από την Καζέρτα; Ήσυχα ήσυχα θα παραδώσεις τα όπλα σου. Και ύστερα θα είσαι και πάλι παράνομος-δεν σου λέει κανείς να αποκηρύξεις τις ιδέες σου ή τα σχέδιά σου, τα όπλα σου μόνον να δώσεις. 
Και δεν θα είσαι παράνομος συνέχεια. Όοοοοχι! Γρήγορα θα έρθει ένας Καραμανλής που λέει ο λόγος, που θα σε νομιμοποιήσει. 
Και τότε θα κάνεις ένα Παλαιστινιακότατο Κόμμα, και θα μπεις στη Βουλή της χώρας σου, και θα κάνεις από εκεί ελεύθερα πια την αντίστασή σου:, περήφανος ου μην αλλά και νόμιμος. 
Για ξανασκέψου το. 
Και οι άοπλοι τώρα Παλαιστίνιοι, που πριν ήσαν καπεταναίοι, με ριπές λόγων θα υποστηρίζουν τις απόψεις τους, μέσα στη Βουλή. Πολιτισμένα! Και τότε θα καταλάβεις ότι τα όπλα τα δικά σου ήσαν βάρβαρα, και ότι  καλά είναι τα όπλα που έχει τώρα ο πρώην αντίπαλός σου! 
Ύστερα μέσα στα όπλα της Πατρίδας τώρα, θα μετράνε και τα όπλα τα δικά σου, έτσι που μπορείς όχι μόνον να δείχνεις, αλλά και να είσαι υπερήφανος, γιατί μέσα στα τιμώμενα από σένα όπλα τιμούνται και τα δικά σου… 
Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι ότι τότε πρέπει να βρεις και ένα σοβαρό πρόσωπο να σε αντιπροσωπεύει στη Βουλή, παναπεί στον Ναό της Δημοκρατίας, που μέλος του τότε περήφανο θα είσαι. 
Ας πούμε μπορείς να βρεις μία Παπα-χαμα-ρήγα, ή έναν Κου-χαμα-τσούμπα. Δηλαδή πρόσωπα που δεν χαρίζονται ούτε στον πρωθυπουργό-του τα λένε χύμα.
Αυτοί, με ύφος σοβαρό, σκυθρωποί, θα μιλάνε στη Βουλή καυτηριάζοντας με λόγια σκληρά τα στραβά του Καπιταλισμού.  
Και καμιά φορά ο πρωθυπουργός μπορεί κιόλας να σου απαντήσει! Τιμή δεν να σου απευθύνει ως και ο πρωθυπουργός τον λόγο;  Σκέψου! Δεν αισθάνεσαι ισάξιος με πρωθυπουργό τότε; 
Και ας έχει τώρα όπλα μόνον ο Πρωθυπουργός. Δεν είναι μέγιστη  τιμή για σένα να σε ανέχεται καινα σου επιτρέπει να μιλάς εναντίον του στη Βουλή μέσα;
Για σκέψου! Οι Παλαιστίνιοι στη Βουλή! 
Και στις πορείες  που θα κάνεις, θα τηρείς μια τάξη σαν  παιδιών Κατηχητικού-όσο πιο νομιμόφρων, τόσο και πιο βαθιά θα νιώθεις την αξία σου και την προσφορά σου στην πατρίδα τότε. 
Για σκέψου τα αυτά αρχηγέ της Χαμάς και γίνε το περιγέλιο της Μέσης Ανατολής!
«Περιγέλιο!» Πώς μου ήρθε η λέξη… Α! ναι! Ο Νίτσε είχε πει ότι «Όσο ένα περιγέλιο και μια οδυνηρή ντροπή είναι ο πίθηκος για τον άνθρωπο, τόσο ένα περιγέλιο και μια οδυνηρή ντροπή θα είναι ο άνθρωπος για τον υπεράνθρωπο!»