PINK  PEACH  TREES
(Van Gogh)

Α!  Ροζ μικρές ροδακινιές!  Η Άνοιξη κυλάει
μες στων κλαδιών σας τους χυμούς,  χορεύει και πηδάει
και αγκαλιάζει ερωτικά το τρυφερό κορμί σας
και παίζει και ακκίζεται και χαίρεται μαζί σας.

Κοντά σας να ’μαστε και μεις. Με χέρια, μάτια, στόμα,
μ’ αυτιά, με μύτη, με κορμί, και με τη γλώσσα ακόμα
πασκίζουμε να νιώσουμε λίγη απ’ την Άνοιξή σας
από το γλυκοκάρωμα και την απόλαψή σας.

Κοιτάμε, αφουγκραζόμαστε, μυρίζουμε, δαγκάμε
μα τη γλυκιά τη μέθη σας εμείς δεν τη μεθάμε.
Ζηλότυπα την Άνοιξη εντός σας την κρατείτε
και "όχι" μας φωνάζετε, "όχι-ποτέ όσο ζείτε".

 CAFE  TERRACE  AT  NIGHT
(Van Gogh)

Φωτοπερίχυτη γωνιά με δάπεδο ερυθρό
δίπλα του σούρουπου η ζωή-της νύχτας η πειθώ
δυο κόσμοι-ο ένας ζωντανός, λουσμένος μες στο φως
κι ο άλλος πλάι του σταχτίς, αφώτιστος, κρυφός.

Ένα "καφέ" παρισινό. Μικρά και στρογγυλά
τα τραπεζάκια στέκονται κομψούλια και ψηλά
με τις καρέκλες δίπλα τους κυρίες ελκυστικές
χίλιες μικρές απόκρυφες να υπόσχονται  χαρές.

Νύχτα! Παρίσι!  Άνοιξη!  Ζολά!  Μπωντλαίρ!  Ουγκώ!
Ω!  αηδονάκι του φωτός στον κόσμο τον βουβό!
Α!  και ζωγράφε που πολύ ό,τι ήθελε να δει
αφού δεν ήρθε αυτός σε σε, πήγες εσύ εκεί...

 Α!  ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ!..

Οι χωροφύλακες πυροβόλησαν τη ζωή μου
και πληγωμένη μέσα στον κόσμο σέρνετ’ εκείνη.
Όψιμο βέλος στη σάρκα χώθηκε καρπού πρωίμου
και το αδούλωτο πνεύμα αιμάσσει κι η σάρκα φθίνει.

Α!  Χωροφύλακες! Για μένα είσαστε τρόμος μονάχα
κι όχι όπως γι άλλους η περιφρούρηση κι η προστασία.
Α!  Χωροφύλακες!  Τούτο του άξιζε να πάθω τάχα
γιατί ζητούσα ειρήνη δίκαιο κι ελευθερία;

Α!  Χωροφύλακες!  Με ηθέλατε σκλαβωμένο
στην κάννη του όπλου σας-στα σιρίτια σας-στα δεσμά σας
κάλλιο το είχατε να με βλέπατε να πεθαίνω
παρά που ήμουνα εν’ αγκάθι στο σύστημά σας.

Α!  Χωροφύλακες! Α!  Τα όπλα σας δε σκοτώνουν.
Α!  Χωροφύλακες!  Γεια σας!  τα όπλα σας δε φτουράνε.
Α!  Χωροφύλακες!  Φίδια τα όπλα σας και σας ζώνουν.
Α!  Χωροφύλακες!  Τα ίδια τα όπλα σας σάς πολεμάνε.

 
ΜΕ  ΣΚΟΤΑΔΙ

Η ζωή του κυλά με σκοτάδι
και μ’ αρχέγονα ζώα παρέα.
Αδιατάραχτη, δίχως ψεγάδι
η ζωή του περνάει ωραια.

Κατοικεί σ’ ένα έρημο σπίτι
πριν από άμετρα χρόνια χτισμένο
κατοικεί σ’ ενα απέραντο σπίτι
μες σε βάλτων νερά ριζωμένο.

Υγρασία τους τοίχους του σκέπει
και λειχήνες τη σκέπη του ντύνουν
παραθύρια και πόρτες δεν έχει
λίγο αέρα και φως να του δίνουν.

Ερπετών στρατιές το γεμίζουν
πάτωμα, έπιπλα, τοίχους σκεπάζουν
ανενόχλητα εκεί τριγυρίζουν
και συνέχεια βοούν και κοάζουν.

Α!  Τα ωραία τυφλά ερπετά του!
Τόσο είναι μαζί του δεμένα
που αν βρεθούν μια στιγμή μακριά του
με μανία τον ζητούν τα καημένα.

Και τι εύρωστα όλα τους που ’ναι!
δυνατά πώς φυσούν περπατώντας!
σαν θυμώνουν το κτίσμα πώς σειούνε
τις ουρές τους σιγά μόνο σειώντας!

Α!  Ωραία που κυλά η ζωή του
στου μεγάλου σπιτιού του τον χώρο!
Σε μια γη που θα ήταν δική του
τον μικρό της ας φύτευε σπόρο!

…Μακριά κάπου ακούγονται θρήνοι
κάτι που είναι γι αυτόν τέλεια ξένο.
Θα θρηνούν οπωσδήποτε ’κείνοι
που  ’χουν σπίτι στα φώτα λουσμένο.

 ΣKΟTΩΜΕΝΗ

Φαίνεται πρέπει να διαβαίνουν
λυπητερά έτσι τα χρόνια
οι μέρες πρέπει να μας ραίνουν
θλίψη ντροπή και καταφρόνια.

Πρέπει να σβήνουν οι ελπίδες
προτού οι ανθοί τους να μεστώσουν
πρέπει του μίσους οι λεπίδες
χίλιες φορές να μας σκοτώσουν.

Α!  κι η αγάπη φορτωμένη
μαύρα φτερά που δεν πετάνε-
α!  κι η αγάπη σκοτωμένη-
φαίνεται πρέπει έτσι  να ’ναι.

 
Νέα Ορλεάνη
Τι βιαστικοί άνθρωποι που υπάρχουν!
Βρε άνθρωπε, το ξέρουμε ότι, στην πλειοψηφία τους, οι άνθρωποι αρέσκονται να θεωρούν ότι το κάθε νέο έτος φέρνει ευτυχία για τουλάχιστον τις πρώτες τρεις ημέρες του, σε όλους τους ανθρώπους.
Έπρεπε να τους χαλάσεις εσύ το κέφι ακόμα και των τριών έστω αυτών ημερών;
Θα μου πεις πού αλλού θα έβρισκες τόσο πλήθος συγκεντρωμένο…
Πώς όχι;  Από αύριο κιόλας αρχίζουν διάφορες μεθεορταστικές εκδηλώσεις.
Πέντε δέκα μέρες δεν μπορούσες να περιμένεις, αν έστω σώνει και καλά ήθελες να κάνεις αυτό που έκανες;
Έπρεπε ούτε για μια τέτοια μέρα να μην ησυχάσει από γεγονότα σαν αυτά ο πλανήτης;
Και βρήκες την Αμερική;
Την πατρίδα όπου ζουν οι άνθρωποι ελεύθεροι;
Την πατρίδα όπου ζουν οι άνθρωποι δημοκρατικά;
Την πατρίδα όπου και τέτοια καθάρματα σαν και σένα δέχεται να υπάρχουν μέσα της, ελπίζοντας ότι γρήγορα κι αυτά, συναισθανόμενα την μεγαλοσύνη αλλά και την ανοχή της Δημοκρατίας αυτής, θα ακολουθήσουν επιτέλους τον δρόμο της δημοκρατίας και της ελευθερίας και συνακόλουθα της ευτυχίας;
Χάλασες την ημέρα όλων των ανθρώπων της γης με την πράξη σου.
Τη ημέρα όπου καθένας εύχεται ειρήνη και υγεία ο ένας στον άλλον για όλο τον χρόνο.
Λυπάμαι για ό,τι έκανες, αλλά, αν και δεν ξέρω ακόμα ποιος είσαι, λυπάμαι και για σένα που φέρθηκες έτσι.
Και συλλυπούμαι και όλους εκείνους, που αντί να χαίρονται, θρηνούν ύστερα από την απαίσια πράξη σου.

 Κυρία Ματίνα
Χτες το πρωί έφτασα.
Εσείς αλλάξατε χρονιά, εγώ άλλαξα κόσμο.
Η φίλη μου είναι στο κρεβάτι, αλλά σε καλή σχετικά κατάσταση.
Οι νεοϋορκέζοι είναι λένε ευτυχώς έχουμε καλόν καιρό, εγώ όμως σαν να βρίσκομαι σε ψυγείο.
Να μου ποτίζετε τα λουλούδια.
Καλή χρονιά.