ΝΟΣΤΟΣ, ΚΥΜΒΑΛΟ ΑΛΑΛΑΖΟΝ  

Και ο άνεμος από παντού σε αγκάλιασε
κι εντός σου μπήκε,
φουσκώνοντας
τα μέσα σου πανιά και οδηγώντας σε
στων πόθων και στων στεναγμών το λιμάνι ,
όπου ναυτικοί στερημένοι από καιρό σε καρτερούσαν,
σπρώχνοντας τον καιρό με τη δύναμη της υπομονής
που η αναμονή σου τους έδινε,
και στρώνοντας χαλιά χειροκέντητα
για να πατήσεις βγαίνοντας από τη θάλασσα της αμεριμνησίας σου,
και να πέσεις,
ανυποψίαστο θύμα των πολύχρονων επιθυμιών τους,
στη ζωή τους και στην ανυποληψία τους.
 

ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΤΙΡΙΑ

Μικρό η μεγάλο
σ' Ελλάδα ή σ' Αμερική
κάθε δημόσιο κτίριο ειν' ένα άχαρο
άχαρο κτίριο.

Η Λύπη φτάνοντας στη γη
εκεί εδιάλεξε να κατοικήσει.

Οι άντρες που εργάζονται σ' αυτό
φορούν γραβάτα όπως πάντα στις κηδείες.

Οι κοπέλες σεμνά ντυμένες φουστανάκια.
Φιλάρεσκες.
Κι απ' όλες μία λυμφατική
γλυκούλα
με δυσμηνόρροια.

Ο χώρος εργασίας κλειστός από παντού που λες
πώς ανασαίνουνε οι άνθρωποι αυτοί...
Ουρά μεγάλη και κουρασμένη
που ελίσσεται
ανάμεσα σε σίδερα γυαλιστερά και σ' αλυσίδες
που καθορίζουν την πορεία προς το γκισέ.
Και το γκισέ μία μικρή σχισμή όλη κι όλη,
απ' όπου και μπορούν μονάχα λόγια να περάσουν
στριμωχνόμενα κι αυτά στο κρύο γυαλί.

Και παντού,
σ’ Αμερική κι Ελλάδα
των δημοσίων κτιρίων τα γραφεία γεμάτα με χαρτιά
και με παχείς φακέλους που όταν κλείνουνε
μετά από τη συναλλαγή,
μοιάζουν καθένας τους με στόμα δράκοντα
που καταπίνει
την ανθρωπιά και την ουσία μας όλη.
 

Τι απαισιοδοξία! Τι δυστυχία!

Τι πληγές που βασανίζουν τον άνθρωπο στις μέρες μας!

Πόλεμος, Κρίση, Κορονοϊός, Φτώχεια, Ακρίβεια, ενεργειακή Κρίση, Πείνα.

Ο άνθρωπος κυνηγημένος από παντού από τα δημιουργήματά του.

Ζοφερές σκέψεις κάνουν τις άλλοτε πιο γλυκές του απολαύσεις βασανιστήριο.

Ο Θεός λες και απαρνήθηκε το πλάσμα του αφήνοντάς το έρμαιο στις ορέξεις του κάθε εχθρού του.

Όμως όχι!

Όχι!

Και να δύο οάσεις μέσα στην έρημο της θεϊκής κόλασης που ήρθαν να απαλύνουν τη δυστυχία του ανθρώπου και να του ξαναδώσουν την ελπίδα ότι τίποτε δεν χάθηκε οριστικά.

Και πρώτα:τα κατοικίδια συντροφιάς θα επιτρέπεται εφεξής να μπαίνουν στα λεωφορεία.

Ένα βάρος ασήκωτο έφυγε από το στήθος των δύστυχων ανθρώπων.

Και το δεύτερο χαρμόσυνο μήνυμα: στην Ίο, στα μπαράκια της, όποιος πίνει ένα ποτό έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τον μπάρμαν να τον χτυπήσει με κάτι-με το χέρι του ή με κάποιο αντικείμενο.

 

Ας έχουμε λοιπόν υπομονή.

Πάλι με χρόνους με καιρούς

Όλα δικά μας θάναι.

 

ΤΟΥ ΚΡΕΒΒΑΤΙΟΥ ΤΟ ΒΗΤΑ

Πάντοτε με διορθώνουν-
πως το κρεββάτι μ’ ένα βήτα γράφεται.

Δεν είναι βέβαια ποιητές.
Αν ήταν θα ’ξεραν
πως άδειο το κρεββάτι μ’ ένα βήτα είναι,
όπως με μόνο αυτούς επάνω του.

Το δεύτερο το βήτα ειν’ η γυναίκα.
 

 Δίχως τον ήλιο
το ρολόγι μας θα 'τανε μια παράξενη συσκευή
άγνωστο σε τι χρησιμεύουσα
πέραν από την κατάδειξη
της ικανότητας του κατασκευαστή
να τοξεύει.
 

Ο αρειανός αστροναύτης που επισκέφτηκε τη γη,
με την επιστροφή του στον Άρη ενημερώνει τους αρειανούς:
"Η γη είναι όπως την περιμέναμε-γεμάτη πέτρες,
δέντρα, ζώα, νερά, ανθρώπους.
Και όλα σε διαρκή κίνηση.
Από ζωή ούτε ίχνος". 

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Το Σύνταγμα εφαρμόζοντας
μας γέμισαν ελευθερίες και δικαιώματα-
γιατί όχι; από την τσέπη τους τα βγάζουν;-

Αυτό το παλιο-Σύνταγμα
να μη λέει τίποτα και για λεφτά...