Ο Μαζωνάκης πέθανε. 
Κρίμα να πάει έτσι ένας άνθρωπος που τόσα έχει προσφέρει. 
Και θα πάρει χρόνο για να επουλωθούν οι πληγές που άνοιξε ο χαμός του.
Αναρωτιέμαι όμως.
Είχε τόσους και φίλους και θαυμαστές. Και βέβαια εκτός από τον πολύ κόσμο που τον γνώριζε μόνον από τα τραγούδια του, θα είχε και μερικούς στενούς φίλους και θαυμαστές, που βρίσκονταν στο  άμεσο περιβάλλον του.
Αυτοί, δεν μπόρεσαν να τον πείσουν ότι έπρεπε να σταματήσει  να κάνει κακό  στην υγεία του;
Δεν μπόρεσαν να του δείξουν ότι ο δρόμος που είχε πάρει θα του δημιουργούσε ίσως προβλήματα; 
Αναρωτιέμαι ακόμα, η Πολιτεία δεν έπρεπε όχι μόνον να έχει δει ότι υπάρχουν ιατρεία παράνομα, αλλά και να έχει κάνει κάτι γι αυτό, αντί εκ των υστέρων να παραδέχεται την ύπαρξή τους;
Και, (ο ανεμοπαρμένος; ο αεροβατών; ο γκρινιάρης;  εγώ),  γυρίζοντας πίσω στον χρόνο και αναφερόμενος σε μιαν  άλλου είδους τραγική κατάσταση, επεκτείνω την ρητορική ερώτησή μου: Γιατί, όλοι οι μεγάλοι και ισχυροί έλληνες του πνεύματος, της επιστήμης, του χρήματος ακόμα, που έβλεπαν-που ήξεραν (όπως όλοι  οι πολίτες τότε),  ότι  έρχεται η δικτατορία του1967-γιατί δεν έκαναν κάτι για να την αποτρέψουν, αντί, μόνον, μετά από αυτήν να πηγαινόρχονται κοκορευόμενοι και αυτοανακηρυσσόμενοι «αντιστασιακοί» και «ήρωες»;

Για τα δύο πρώτα αναρωτήματα, ίσως να έγιναν προσπάθειες που όμως εγώ δεν μπορώ να  γνωρίζω. 
Για την περίπτωση της δικτατορίας όμως, νομίζω ότι έχω την απάντηση: η ράτσα-η φύτρα-τα γονίδια των ελλήνων φτιάχνουν μόνον διαπιστωτές, εξακριβωτές, παρατηρητές. Στους Έλληνες, η γνώση  μιας κακής κατάστασης, φτάνει  μόνον  ως τον αμφιβληστροειδή, και δεν προχωρεί να γίνει αντίληψη από τον εγκέφαλο, και επόμενα να γίνει αυτόματη αντίδραση όλου του οργανισμού ώστε να προληφθούν τα άσχημα που κάθε μία τέτοια πραγματικότητα, ανενόχλητη αλλιώς, επιφέρει σε άτομα και  σε πατρίδες.
Η Ελλάδα δεν παράγει Ζολά και Ροβεσπιέρους, Λένιν και Τρότσκι, Ουάσινγκτον και Λαφαγιέτ.