ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ
(Λος Άντζελες 1986)
 
Και θα πεθάνουμε.
Κι η μνήμη μας θα ζει.
Και θα γυρνάει πάνω από τη γη
Οπως η ανάσα του μωρού πάνω απτό στήθος της μητέρας.
Και θα γυρνάει στα μέρη που αφήσαμε
Και θα γυρνάει στα μέρη που εκλάψαμε
Και θα γυρνάει στα μέρη που μισήσαμε-
Στ’ αγαπημένα μέρη-
Και θα γυρνάει στα τροφαντά της γης τα μέρη
Τα στέρια και χειροπιαστά κι ακέρια
Και θα γυρνάει στης γης τις ομορφιές-
Στης γης τους πόθους
Μ' ανέλπιδα τα κοφτερά της δόντια πια
Και με τα νύχια της τα ξεραμένα κι αίματα γεμάτα
Άχρηστα τώρα-
Σαν το ζητιάνο δίχως το δισάκκι του θα τριγυρνάει στα αισθητά τα μέρη.

Και κάποτε,
Οταν με των καιρών το γύρισμα
Θ’ αφανιστεί κι η γη κατ’ απ’ το χνώτο της,
Πηγαίνοντας το στόμα να εύφρανει-και σπαργώντας μέσα του-
Του παντοκράτορα Μεγάλου Εραστή.
Τότε σαν φάντασμα σε μια μέσα νεκρούπολη
θα σέρνεται μονάχη της
η μνήμη.

Κι ούτε η νεκρούπολη δεν θα υπάρχει.