ΣΤΟ ΨΑΡΙ

Ψάρι!
Μέσα στων λεπιών σου το νερό κλεισμένο
Μακριά από τον αγέρα κι απ’ το χνούδι του βελάσματος
κι απ’ τις στριγκλιές του αέρα σε παράθυρα κρουσταλλιασμένα,
μακριά ’πό της βαρύτητας την κατακόρυφη τη ζυγαριά
κι απ’ των νεφών τα σχήματα.
    
Πιστό στον κύκλο τον νερένιο σου.

Σε ποιον θεό προσεύχεσαι;
Ποιες είναι οι γνώσεις σου εσένα για το σύμπαν;
Και ξέρεις ότι ο προπάππος όλων μας εσύ ’σαι;
Και θυμάσαι-θυμάσαι τον καιρό
που επρωτόβγαινες απ’ το νερό για λίγο;
Και αν ναι, πού η μνήμη σου εδράζεται;
Στου κεφαλιού σου τη μικρή φαιά ουσία
ή στης ουράς τα λέπια;

Ω! Ψάρι εσύ!
Που όλους μας περιέχεις μες στ’ αυγά
που αφήνεις σαν σε μήτρα καρπερή
πάνω στο κύμα...
Που λοιδορείς την καυχησιά του ανθρώπου
ότι μπορεί και περπατεί...

Μέσα στις φλέβες σου το αίμα μας τρέχει.
Με του εγκεφάλου σου τις έλικες
φτιάξαμε δορυφόρους κι αυτοκίνητα
και μηχανές και χρήματα και ρούχα
όταν σ΄αφήσαμε.

Όταν σ’ αφήσαμε...